Του Βασιλη Ταλαμαγκα
Όταν οι επικοινωνιολόγοι του Μεγάρου Μαξίμου κατέστρωναν τη στρατηγική της τεχνητής πόλωσης, μάλλον πίστευαν ότι είχαν βρει το τέλειο κόλπο για να συσπειρώσουν τη δεξιά παράταξη.
Η ανάδειξη του Αλέξη Τσίπρα ως του πολιτικού αντιπάλου και η προσπάθεια αναστησής του ως «μπαμπούλα» φάνταζε στα χαρτιά ως μια εύκολη συνταγή εκλογικής επιτυχίας.
Ωστόσο, η πραγματικότητα αποδεικνύεται πολύ πιο σύνθετη και επικίνδυνη. Σε μια κοινωνία που βρίσκεται στα κάγκελα, με τον μισό πληθυσμό να παλεύει κυριολεκτικά να βγάλει τον μήνα, τα επικοινωνιακά πειράματα εργαστηρίου, π.χ. τάβλι στην Καλλιθέα , όχι μόνο δεν αποδίδουν, αλλά κινδυνεύουν να καταπιούν τους ίδιους τους δημιουργούς τους.
Στο κυβερνητικό στρατόπεδο αρχίζουν πλέον να συνειδητοποιούν, με μια εμφανή και μάλλον δικαιολογημένη καθυστέρηση, ότι η στρατηγική αυτή λειτούργησε ως δωρεάν διαφήμιση για την αριστερά.
Ο Αλέξης Τσίπρας, κινούμενος πάνω στις πλάτες της ίδιας της κυβερνητικής προπαγάνδας, απέκτησε μια νέα, υπολογίσιμη δυναμική, μαζεύοντας γύρω του μια διευρυμένη εκλογική πελατεία, περιορίζοντας τη διαφορά τουλάχιστον για την ώρα σε μονοψήφιο νούμερο Αυτή η εξέλιξη, σε συνδυασμό με τη συνεχιζόμενη δημοσκοπική φθορά της Νέας Δημοκρατίας, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια βαριά στρατηγική ήττα του Κυριάκου Μητσοτάκη, ακόμη και αν το κόμμα του καταφέρει να κόψει πρώτο το νήμα με μια σχετική διαφορά.
Ο πραγματικός εφιάλτης για το Μαξίμου ακούει στο νούμερο 25%.
Αν η Νέα Δημοκρατία υποχωρήσει σε αυτά τα επίπεδα στις πρώτες κάλπες, η επόμενη ημέρα θα είναι εξαιρετικά επώδυνη για τον πρωθυπουργό, ο οποίος θα βρεθεί αντιμέτωπος με το φάσμα της εσωκομματικής αμφισβήτησης και της αποκαθήλωσης.
Με ένα τέτοιο ποσοστό, η προοπτική της αυτοδυναμίας ακόμη και σε επαναληπτικές εκλογές μετατρέπεται σε άπιαστο όνειρο.
Το σκηνικό γίνεται ακόμα πιο εκρηκτικό αν συνυπολογίσει κανείς τις παρενέργειες από την επικείμενη ίδρυση κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά, με τα οργανωμένα δίκτυα του πρώην πρωθυπουργού να βρίσκονται ήδη σε πλήρη ετοιμότητα.
Η αίσθηση αυτή της αποσυσπείρωσης και της έλλειψης δυναμικής επιβεβαιώνεται με τον πιο ανάγλυφο τρόπο στις περιοδείες των κυβερνητικών κλιμακίων ανά την Ελλάδα.
Η πρόσφατη κάθοδος στην Πελοπόννησο εξελίχθηκε σε μια πραγματική ψυχρολουσία, παγώνοντας τους πάντες .
Η υποδοχή των πολιτών και κυρίως των αγροτών στις λαϊκές αγορές ήταν από παγερή έως ανοιχτά εχθρική, στέλνοντας το μήνυμα ότι η μάχη για τη συγκεκριμένη περιφέρεια έχει σε μεγάλο βαθμό χαθεί, την ώρα που οι «Σαμαρικοί» πυρήνες κερδίζουν διαρκώς έδαφος.
Ο επόμενος σταθμός των κυβερνητικών εξορμήσεων είναι η Θεσσαλία, μια περιοχή-ναρκοπέδιο για τη Νέα Δημοκρατία. Εκεί, τα στελέχη του κόμματος θα βρεθούν αντιμέτωπα με τους αγρότες που συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις τους μέσα στο καλοκαίρι , νιώθοντας ολοκληρωτικά κατεστραμμένοι και εμπαιγμένοι από τις κυβερνητικές υποσχέσεις.
Μέσα σε αυτό το φορτισμένο περιβάλλον, ο πρωθυπουργός προσπαθεί να εκπέμψει μια εικόνα παντοδυναμίας και ετοιμότητας, όντας παρών σε κάθε δυνατή εκδήλωση. Ωστόσο, πίσω από τα χαμόγελα και τις επικοινωνιακές λήψεις η σκληρή πραγματικότητα προσγειώνει τους πάντες και του ωθεί σε δεύτερες σκέψεις .
