Του Βασιλη Ταλαμαγκα
Το ερώτημα αν η Νέα Δημοκρατία θα καταφέρει να κερδίσει ξανά τη χαμένη της αίγλη δεν είναι απλώς μια άσκηση πολιτικής ισορροπίας, αλλά ένα υπαρξιακό ζήτημα για την παράταξη που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.
Η ιστορική της διαδρομή δείχνει ότι πάντα έβρισκε τον τρόπο να ξεπερνά τις κρίσεις, όμως σήμερα οι προκλήσεις δεν έρχονται μόνο από τους παραδοσιακούς της αντιπάλους, αλλά από μια βαθύτερη κοινωνική μετατόπιση.
Η φθορά της εξουσίας, η καθημερινότητα που πιέζει τους πολίτες και η αίσθηση μιας διαχειριστικής κόπωσης έχουν δημιουργήσει ρωγμές στο προφίλ του κυβερνώντος κόμματος. Για να ανακάμψει η κεντροδεξιά παράταξη, δεν αρκεί μια απλή επικοινωνιακή ανασύνταξη ή μια αλλαγή προσώπων, αλλά απαιτείται μια ειλικρινής επιστροφή στις ρίζες των αξιών της, προσαρμοσμένη βέβαια στις απαιτήσεις της σύγχρονης εποχής. Οι πολίτες δεν αναζητούν πλέον γενικόλογες υποσχέσεις, αλλά απτά δείγματα γραφής που να αποδεικνύουν ότι η κυβέρνηση αφουγκράζεται τις πραγματικές τους ανάγκες και δεν οχυρώνεται πίσω από μια επίπλαστη εικόνα σταθερότητας.
Ο συστημικός πολιτικός κίνδυνος δεν είναι απλώς μια θεωρητική απειλή, αλλά μια ορατή πραγματικότητα που αποτυπώνεται στην άνοδο του αντισυστημικού λόγου και του κατακερματισμού του πολιτικού σκηνικού.
Όταν οι παραδοσιακές δυνάμεις δείχνουν να απομακρύνονται από τα προβλήματα του μέσου πολίτη, το κενό καλύπτεται γρήγορα από φωνές που υπόσχονται εύκολες λύσεις και επενδύουν στην οργή.
Η Νέα Δημοκρατία κινδυνεύει αν εγκλωβιστεί σε μια λογική αυταρέσκειας, θεωρώντας ότι δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης ή ότι η αντιπολίτευση είναι ανίσχυρη.
Η ιστορία έχει αποδείξει ότι στην πολιτική δεν υπάρχουν μόνιμα κενά και η απογοήτευση των ψηφοφόρων μπορεί να μετατραπεί σε μια τιμωρητική ψήφο που θα κλονίσει τα θεμέλια του πολιτικού συστήματος.
Η ανάκαμψη περνά μέσα από την παραδοχή των λαθών και την άμεση σύγκρουση με τις παθογένειες που ταλαιπωρούν την κοινωνία, από την ακρίβεια που εξανεμίζει τα εισοδήματα μέχρι τη λειτουργία των θεσμών, της δικαιοσύνης και της δημόσιας υγείας.
Η κληρονομιά του Κωνσταντίνου Καραμανλή βασίστηκε στον ρεαλισμό, την ευρωπαϊκή προοπτική και τη σταθερότητα, στοιχεία που κράτησαν το κόμμα ζωντανό σε πολύ πιο δύσκολες περιόδους από τη σημερινή. Για να βρει ξανά τον βηματισμό της, η παράταξη πρέπει να ισορροπήσει ανάμεσα στον εκσυγχρονισμό που απαιτεί η εποχή και στον σεβασμό προς την παραδοσιακή της βάση, η οποία συχνά νιώθει παραμελημένη ή ακόμα και ιδεολογικά ξένη προς τις νέες επιλογές. Αυτή η εσωτερική αποξένωση αποτελεί ίσως τον μεγαλύτερο κίνδυνο, καθώς η αποχή και η διαρροή ψηφοφόρων προς τα δεξιά της δεν είναι πλέον μια παροδική αντίδραση, αλλά μια συνειδητή απομάκρυνση.
Το στοίχημα για την ηγεσία της είναι να αποδείξει ότι διαθέτει ακόμα το όραμα και τα αντανακλαστικά να παράγει πολιτική που εμπνέει και δεν αποτελεί απλώς μια αναγκαστική επιλογή των πολιτών λόγω έλλειψης άλλης λύσης. Αλλά αν μπορούσε δεν θα το είχε πράξει ήδη;
Πάντως σε δύσκολες , πολιτικά, εποχές η απόσταση από την επιτυχία η την απαξίωση είναι πολύ μικρή ….
