Του Βασίλη Ταλαμάγκα
Τα τελευταία χρόνια, η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί με αυξανόμενη καχυποψία τη λειτουργία των θεσμών. Υποθέσεις που καθυστερούν, ευθύνες που δεν αποδίδονται, αποφάσεις που μοιάζουν να χάνονται μέσα σε έναν λαβύρινθο διαδικασιών. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, δεν είναι λίγοι εκείνοι που αναρωτιούνται: μήπως η Καρυστιανού επιχειρεί την είσοδό της στην πολιτική όχι από φιλοδοξία, αλλά από την ανάγκη για δικαιοσύνη;
Η ιδέα ότι κάποιος στρέφεται στην πολιτική επειδή «βρήκε τοίχο» στη Δικαιοσύνη δεν είναι καινούργια. Όταν οι θεσμοί που υποτίθεται πως προστατεύουν τον πολίτη μοιάζουν απρόσιτοι ή ανίσχυροι, η πολιτική εμφανίζεται ως το τελευταίο καταφύγιο. Όχι για να υπηρετηθεί το σύστημα, αλλά για να αμφισβητηθεί εκ των έσω. Να χτυπηθεί εκεί όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις, εκεί όπου διαμορφώνονται οι εξελιξεις.
Στην περίπτωση της Μαριας Καρυστιανού, πολλοί βλέπουν μια γυναίκα που δεν συμβιβάστηκε με τη σιωπή. Αντιμέτωπη με θεσμικές καθυστερήσεις, νομικά εμπόδια και μια αίσθηση γενικευμένης ατιμωρησίας, φαίνεται να συνειδητοποιεί ότι η αλήθεια και η δικαίωση δεν αρκεί να διεκδικούνται μόνο στις αίθουσες των δικαστηρίων. Εκεί, συχνά, οι υποθέσεις φθείρονται από τον χρόνο και τη γραφειοκρατία. Στην πολιτική σκηνή, όμως, το ζήτημα μετατρέπεται σε συλλογικό αίτημα.
Αν ισχύει αυτό το σενάριο, τότε η πιθανή κατάσταση στην πολιτική δεν αποτελεί «καριέρα», αλλά πράξη σύγκρουσης. Μια προσπάθεια να αλλάξει το παιχνίδι, όχι απ’ έξω με καταγγελίες, αλλά από μέσα με θεσμικές παρεμβάσεις. Να πιεστεί το σύστημα με τα ίδια του τα εργαλεία: νόμους, επιτροπές, δημόσιο λόγο, πολιτικό κόστος.
Φυσικά, ο κίνδυνος είναι υπαρκτός. Η πολιτική έχει ξεχωρίσει στο παρελθόν ανθρώπους που κίνησαν ως σύμβολα αντίστασης και κατέληξαν να αναπαράγουν όσα πολεμούσαν. Το σύστημα είναι ανθεκτικό και συχνά αμείλικτο. Όμως η κοινωνία σήμερα δείχνει να αναζητά πρόσωπα που δεν προέρχονται από τον κλασικό κομματικό σωλήνα, αλλά από την εμπειρία της σύγκρουσης με την αδικία.
Ίσως, λοιπόν, το ερώτημα δεν είναι γιατί η Μαρία Καρυστιανού «κατεβαίνει» στην πολιτική, αλλά γιατί τόσοι πολίτες αναγκάζονται να την ακολουθήσουν. Όταν η Δικαιοσύνη μοιάζει απρόσιτη, η πολιτική γίνεται το επόμενο πεδίο μάχης. Και αυτό από μόνο του λέει πολλά για την κατάσταση των θεσμών.
