Την Κυριακή 12 Μαρτίου θα πραγματοποιηθεί η 95η τελετή των βραβείων Όσκαρ στο Dolby Theatre στο Λος Αντζελες. Δέκα ταινίες είναι υποψήφιες στην κατηγορία καλύτερης ταινίας. Είδαμε και μεταδίδουμε
«Elvis»- Ο βασιλιάς ζει
Ένα ακόμη λιθαράκι έρχεται να προστεθεί στην ήδη εξωφρενική μυθολογία που ακολουθεί το όνομα του Έλβις Πρίσλευ. Ο πρώτος ροκ σταρ της ιστορίας, ο καλλιτέχνης με τις περισσότερες σόλο πωλήσεις παγκοσμίως, τάραξε την συντηρητική κοινωνία των ΗΠΑ από την αρχή της καριέρας του. Αυτό το φαινόμενο που υπήρξε ο Έλβις, δεν είναι εύκολο να εξηγηθεί, και η ταινία του Αυστραλού σκηνοθέτη Μπαζ Λούρμαν δεν έχει να προσθέσει κάτι διαφωτιστικό. Προτιμάει να κουνάει του γοφούς της ρυθμικά, και να τραγουδάει γκόσπελ, ροκ εν ρολ και κάντρι.
Αποτελεί μια μάλλον ρηχή καταγραφή της σχέσης του Έλβις Πρίσλευ με τον μόνιμο συνεργάτη και μάνατζερ του, Τομ Πάρκερ τον λεγόμενο Συνταγματάρχη. Η ταινία παρουσιάζει πως υπήρξε θύμα εκμετάλλευσης και χειραγώγησης από τον συγκεκριμένο άνθρωπο, όπως συμβαίνει πολύ συχνά με καλλιτέχνες φαινόμενα, υπονοώντας μάλιστα ότι ορισμένες ακραίες και αμφιλεγόμενες επιλογές του, οδήγησαν ουσιαστικά τον Βασιλιά στον θάνατο. Μέσα από σκηνές που συνδέονται με φαντασμαγορικές κυκλικές κινήσεις της κάμερας, με γρήγορο ρυθμό και πολύ τραγούδι, κίνηση και χορό παρακολουθούμε την καριέρα του Έλβις από την γέννηση της μέχρι τις τελευταίες εξαντλητικές εμφανίσεις του στο Λας Βέγκας.
Ο Έλβις δεν ήταν απλά ένας όμορφος διασκεδαστής με θεϊκή φωνή. Η μουσική και ο χορός του κατάφερε να κάνει τη δεκαετία του ΄50 κάτι που η πολιτική της εποχής αδυνατούσε: να άρει τον διαχωρισμό ανάμεσα σε λευκούς και μαύρους, να ενώσει, να εξυψώσει τους πολίτες. Ακόμη και αν αφιερώνονται πολλές κινηματογραφικές σεκάνς σε αυτήν την πολιτική προσέγγιση της καριέρας του, ο σκηνοθέτης δεν καταφέρνει ποτέ να κατανικήσει τον έρωτα του για το είδωλο Ελβις. Δεν καταφέρνει να τον αποκαθηλώσει από την βασιλική του θέση, για δούμε τον άνθρωπο και όλα εκείνα τα στοιχεία που θα μπορούσαν ίσως να ερμηνεύσουν πτυχές του φαινομένου του, 46 χρόνια μετά τον θάνατο του.
Ο Όστιν Μπάτλερ, που ενσαρκώνει τον Έλβις, με την γυναικεία ομορφιά και το γλυκό χαμόγελο του, ότι δεν καταφέρνει με την υποκριτική του, το καταφέρνει με τον χορό του. Δεν ξέρω πόσες ατελείωτες ώρες συναυλιών θα παρακολούθησε για να μπορέσει να σωματοποιήσει μια τόσο πειστική και ξεσηκωτική προσέγγιση, του τρόπου που κινούνταν στην σκηνή.
Αν κάτι καταφέρνει αυτή η ταινία, με τον διπολικό χαρακτήρα, είναι να αφήσει να αιωρείται συνεχώς το ερώτημα: ο Έλβις θα ήταν αυτό που είναι αν δεν υπήρχε ο Συνταγματάρχης; Τελικά ο Έλβις πεθαίνει. Το ξέραμε. Αλλά ήλπιζα σε όλη την ταινία να μην γίνει. Προτιμούσα αυτήν την συνωμοσία που θέλει τον Βασιλιά να ζει, απομονωμένος σε ένα νησί, κάτω από τον ήλιο, επιτέλους ευτυχισμένος.
Υποψήφιο για 7 ‘Οσκαρ
Καλύτερης ταινίας Baz Luhrmann, Catherine Martin, Gail Berman, Patrick McCormick and Schuyler Weiss, Producers
Α΄ανδρικού ρόλου AUSTIN BUTLER
Διεύθυνση φωτογραφίας Mandy Walker
Κουστούμια Catherine Martin
Μοντάζ Matt Villa and Jonathan Redmond
Μαλλιά και μακιγιάζ Mark Coulier, Jason Baird and Aldo Signoretti
Παραγωγή Catherine Martin and Karen Murphy
Ήχο David Lee, Wayne Pashley, Andy Nelson and Michael Keller
