Παρά το γεγονός ότι στον Λίβανο διασταυρώνονται τα πυρά του ισραηλινού στρατού και της Χεζμπολάχ, ο λαός της χώρας δεν συμφωνεί ούτε με τη στάση του Ιράν και την εμπλοκή του στο μέτωπο ούτε με τους βομβαρδισμούς του Ισραήλ.
Η υπηρεσιακή κυβέρνηση του Λιβάνου, που βρίσκεται κάτω από την επιρροή της Χεζμπολάχ, εξηγεί ότι αυτός ο πόλεμος δεν είναι του Λιβάνου, όπως εξηγεί σε άρθρο του που δημοσιεύεται στον ιστότοπο Politico.
Ο Fadi Nicholas Nassar, διευθυντής του Ινστιτούτου Κοινωνικής Δικαιοσύνης και Επίλυσης Συγκρούσεων, και διευθυντής του Προγράμματος του Λιβάνου στο Ινστιτούτο της Μέσης Ανατολής, όπως και ο Ronnie Chatah, πολιτικός σχολιαστής και γιος του δολοφονημένου Λιβανέζου διπλωμάτη, Mohamad Chatah, αντάλλαξαν απόψεις για την εκρηκτική κατάσταση που μαίνεται στη Μέση Ανατολή.
Από την πλευρά τους, ο πρωθυπουργός του Λιβάνου Najib Mikati και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος Nabih Berri ζητούν κατάπαυση του πυρός μεταξύ της Χεζμπολάχ και του Ισραήλ.
Είναι ένα τέχνασμα που έχει ως έναν μόνο στόχο: ο Λίβανος δεν είναι ένα κράτος διαλυμένο από τη διαφθορά και την κακή ηγεσία, αλλά είναι ένα κράτος που εξαναγκάζεται σε αποτυχία από την πιο ισχυρή παραστρατιωτική δύναμη του κόσμου.
Εδώ και δύο δεκαετίες η αποτυχημένη πολιτική τάξη του Λιβάνου έχει αποδείξει μόνο ένα πράγμα. Μια σταθερή πορεία που οδηγεί στη διάλυση του κράτους, υπονομεύοντας σκόπιμα την ευκαιρία που παρέχεται στο λιβανέζικο κράτος από το ψήφισμα 1701 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, το οποίο συντάχθηκε με τον στόχο του τερματισμού του πολέμου μεταξύ της Χεζμπολάχ και του Ισραήλ το 2006. Στη χώρα εδραιώθηκε ένα status quo που οδηγούσε έναν φαύλο κύκλο πολέμου μεταξύ Λιβάνου και Ισραήλ. Με το πρόσχημα της σωτηρίας της Χαμάς.
Η συζήτηση με την Ουάσινγκτον αναπόφευκτα επανέρχεται στην ίδια κορεσμένη ερώτηση: «ποια είναι η εναλλακτική»;
Πολύ συχνά, αυτή η αφήγηση υποδηλώνει ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να βοηθήσουν τον Λίβανο, όταν ο ίδιος ο λαός της χώρα δεν μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του. Βέβαια, αυτή είναι μια σκέψη για την αποποίηση των ευθυνών.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου του 2006, ήταν η κυβέρνηση του Λιβάνου – η πρώτη ελεύθερη από τη συριακή κατοχή – που ήταν αποφασισμένη να εκπροσωπήσει τα συμφέροντα του Λιβάνου και βοήθησε στην επικύρωση της απόφασης 1701 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.
Το ψήφισμα εκείνο δεν αφορούσε μόνο την κατάπαυση πυρός μεταξύ της Χεζμπολάχ και του Ισραήλ, αλλά την απεμπλοκή του Λιβάνου από αυτόν τον πόλεμο. Αυτός ο πόλεμος δεν είναι του Λιβάνου. Παρά το γεγονός βρίσκεται στο επίκεντρο του πολέμου, ο λαός της χώρας απορρίπτει συντριπτικά την επιβολή σύγκρουσης του Ιράν, αλλά και τους βομβαρδισμούς του Ισραήλ.
Ο στόχος της υπηρεσιακής κυβέρνησης του Λιβάνου, είναι να κερδίσει χρόνο για τη Χεζμπολάχ, όχι να σώσει το Λίβανο. Το Ισραήλ ελέγχει την κλιμάκωση του πολέμου, αλλά δεν έχει στα χέρια του μια πολιτική λύση. Για το λόγο αυτό το λιβανέζικο κράτος έχει το μέλλον στα χέρια του.
Για να μπορέσει ο Λίβανος να απεμπλακεί από αυτόν τον πόλεμο χρειάζεται τη στήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Η Ουάσινγκτον έχει επενδύσει δισεκατομμύρια δολάρια στις Λιβανέζικες Ένοπλες Δυνάμεις για πολλές δεκαετίες. Χρειάζεται να ανοικοδομηθεί η εμπιστοσύνη και να εξασφαλιστούν τα σύνορα της χώρας. Ωστόσο, για να συμβούν αυτά χρειάζεται πολιτική, οικονομική και υλική υποστήριξη από τις ΗΠΑ.
Για πρώτη φορά στην ιστορία του, ο Λίβανος μπορεί να απαλλαγεί από το στρατιωτικό καθεστώς. Είναι ένα κρίσιμο σημείο πεδίο μάχης για στον αγώνα για το μέλλον της Μέσης Ανατολής.
