Τα πολύχρωμα, γυαλιστερά «σπιτάκια ανακύκλωσης» ξεπήδησαν στις γειτονιές υποσχόμενα λεπτά του ευρώ για κάθε μπουκάλι ή κουτάκι, προσελκύοντας πολίτες που στήνονταν στην ουρά με σακούλες ανά χείρας. Σήμερα, όμως, η εικόνα αυτή ανήκει στο παρελθόν.
Η δραστηριότητα στα σημείο αυτά έχει παγώσει εντελώς, τα μηχανήματα σιγούν και τα υλικά μένουν στα αζήτητα, αφήνοντας τους κατοίκους με την απορία και τις γεμάτες σακούλες στο χέρι.
Η ενημέρωση έφτασε ήδη στους δήμους, οι οποίοι καλούνται τώρα να διαχειριστούν την αμήχανη πραγματικότητα της απότομης διακοπής.
Πίσω από αυτή τη σιγή ασυρμάτου κρύβεται μια εξέλιξη που πολλοί στον χώρο της αυτοδιοίκησης έβλεπαν να έρχεται, αλλά ελάχιστοι τολμούσαν να περιγράψουν ανοιχτά.
Το σύστημα ανταποδοτικής ανακύκλωσης, όπως στήθηκε και λειτούργησε, βρέθηκε στο στόχαστρο των ελεγκτικών μηχανισμών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η Ευρωπαία εισαγγελέας ο αρμόδιος ευρωπαϊκός φορέας, φέρνει μαζί της μια πραγματική καταιγίδα ελέγχων, αμφισβητώντας ευθέως την αποτελεσματικότητα, τη διαφάνεια αλλά και τα πραγματικά ποσοστά ανακύκλωσης που πέτυχαν οι συγκεκριμένες υποδομές σε σχέση με το τεράστιο κόστος τους.
Οι πληροφορίες μιλούν για ειδήσεις που θα βγουν σχετικά με εταιρεία επικοινωνίας που είχε εμπλοκή στο πρόγραμμα . Επίσης στα δημοσιογραφικά γραφεία «τρέχει» η είδηση ότι ο ΕΔΣΝΑ ενημερώνει τους δήμους πως σταματάει η συλλογή από τα «Σπιτάκια Ανακύκλωσης» παρά το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμα ενεργές συμβάσεις με την ανάδοχο εταιρία!
Οι δήμοι βρίσκονται πλέον στο επίκεντρο της δίνης. Ενώ για χρόνια βασίστηκαν σε αυτά τα εντυπωσιακά «σπιτάκια» για να βελτιώσουν τους δείκτες τους, τώρα καλούνται να αντιμετωπίσουν το κενό που αφήνει η αναστολή της λειτουργίας τους. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο πρακτικό, είναι και βαθιά θεσμικό. Η Ευρώπη ζητά εξηγήσεις για το πώς διαχειρίστηκαν οι πόροι και αν τα αποτελέσματα δικαιολογούν τις χρηματοδοτήσεις, την ώρα που η χώρα μας παλεύει ακόμα με τις βασικές της υποχρεώσεις απέναντι στα κοινοτικά όρια διαλογής στην πηγή.
Το ερώτημα που αιωρείται πάνω από τις άδειες πλέον κατασκευές είναι το τι μέλλει γενέσθαι με την εμπιστοσύνη των ίδιων των πολιτών.
Κάθε φορά που ένα σύστημα ανακύκλωσης καταρρέει ή παγώνει, η ζημιά στην περιβαλλοντική συνείδηση της κοινωνίας είναι μεγαλύτερη από την ίδια την απώλεια των υλικών.
Η καταιγίδα Κοβεσι δεν φέρνει απλώς γραφειοκρατικούς τριγμούς και πιθανά πρόστιμα, αλλά αποκαλύπτει τις χρόνιες αδυναμίες ενός σχεδιασμού που προτίμησε τις εντυπωσιακές βιτρίνες από τις ουσιαστικές, βιώσιμες δομές.
Τώρα, η αυτοδιοίκηση καλείται να μαζέψει τα σπασμένα και να βρει γρήγορα εναλλακτικές, πριν η απογοήτευση των πολιτών μετατραπεί σε πλήρη απαξίωση για οποιαδήποτε προσπάθεια ανακύκλωσης.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
