Του Βασίλη Ταλαμαγκα
Για δεκαετίες, η Γερμανία ήταν η ατμομηχανή της Ευρώπης, το συνώνυμο της δημοσιονομικής πειθαρχίας, της σταθερότητας και της οικονομικής ισχύος. Η πρόσφατη έκθεση της Γερμανικης Ένωσης Πρόνοιας και Ισότητας έρχεται σαν κεραυνός να γκρεμίσει τις αυταπάτες, αποκαλύπτοντας μια πραγματικότητα που δεν μπορεί πλέον κανείς να κρύψει κάτω από το χαλί της γραφειοκρατίας αφού 13,3 εκατομμύρια Γερμανοί ζουν σήμερα σε συνθήκες φτώχειας.
Αυτό το θλιβερό ρεκόρ, με το ποσοστό να σκαρφαλώνει στο 16,1%, δεν είναι απλώς μια στατιστική αποτυχία, αλλά μια δομική ρωγμή στα θεμέλια της κοινωνίας.
Όταν το όριο κινδύνου φτώχειας ορίζεται στα 1.446 ευρώ καθαρά για έναν ελεύθερο ή στα 3.036 ευρώ για μια τετραμελή οικογένεια, καταλαβαίνει κανείς ότι το πρόβλημα δεν αφορά το περιθώριο, αλλά αγγίζει τον σκληρό πυρήνα της μεσαίας τάξης.
Ακόμα πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι αυτή η κρίση δεν είναι ομοιόμορφη, αλλά δημιουργεί μια Γερμανία δύο ταχυτήτων. Από τη μία πλευρά, ο πλούσιος νότος της Βαυαρίας και της Βάδης-Βυρτεμβέργης κρατάει ακόμα άμυνες με χαμηλότερα ποσοστά, και από την άλλη, περιοχές όπως η Βρέμη με το σοκαριστικό 27,5% ή το Βερολίνο και το Αμβούργο βουλιάζουν στην ανασφάλεια.
Αυτή η γεωγραφική και κοινωνική απόκλιση είναι μια βραδυφλεγής βόμβα για τη συνοχή της χώρας.
Η μεγαλύτερη όμως τραγωδία κρύβεται στο δημογραφικό. Η γήρανση του πληθυσμού έχει μετατραπεί σε μια εφιαλτική παγίδα. Είναι αδιανόητο για μια χώρα με τα Γερμανικά μεγέθη να βλέπει σχεδόν έναν στους πέντε ανθρώπους άνω των 65 ετών να φλερτάρει καθημερινά με τη φτώχεια.
Άνθρωποι που εργάστηκαν μια ζωή, που πλήρωσαν φόρους και στήριξαν το γερμανικό θαύμα, σήμερα έρχονται αντιμέτωποι με την ανέχεια. Μαζί τους, οι μονογονεϊκές οικογένειες και όσοι ζουν μόνοι βλέπουν την καθημερινότητα να γίνεται ένας αβίωτος στίβος μάχης. Και το πιο συγκλονιστικό στοιχείο, που καταρρίπτει κάθε εύκολο στερεότυπο, είναι ότι το 70% αυτών των ανθρώπων είναι Γερμανοί πολίτες, άνθρωποι της διπλανής πόρτας.
Το να μαθαίνει κανείς σήμερα ότι το 6,9% του Γερμανικού πληθυσμού το 2025 δεν είχε καν τα χρήματα να καλύψει τα βασικά έξοδα διαβίωσης, με τη θέρμανση να μετατρέπεται σε πολυτέλεια, προκαλεί θλίψη και οργή.
Είναι σαφές ότι η Γερμανία δεν μπορεί να συνεχίσει να πορεύεται με την ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας, όταν το ένα έκτο του πληθυσμού της λυγίζει κάτω από το βάρος της ακρίβειας και της ανασφάλειας. Χρειάζεται άμεσα γενναίες, δομικές μεταρρυθμίσεις που θα προστατεύσουν τους ηλικιωμένους και τους ευάλωτους, γιατί μια ισχυρή οικονομία δεν νοείται χωρίς μια υγιή και ασφαλή κοινωνία. Και όπως λέει συχνά και ενας Γερμανοτραφης Έλληνας πολιτικός «που είσαι Σοιμπλε να δεις την χώρα σου….»
