Στο Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζουν καλά ότι το 2026 δεν ξεκινά με τους καλύτερους οιωνούς. Παρά τις προσπάθειες να διατηρηθεί η εικόνα της πολιτικής κανονικότητας και της οικονομικής σταθερότητας, η πραγματικότητα επιμένει να παρεμβάλλεται. Τα αγροτικά μπλόκα, η συνεχιζόμενη ακρίβεια, οι διεθνείς αναταράξεις αλλά και οι ανοιχτές κοινοβουλευτικές εκκρεμότητες συνθέτουν ένα σύνθετο και απαιτητικό πολιτικό μωσαϊκό, το οποίο δοκιμάζει σοβαρά το κυρίαρχο κυβερνητικό αφήγημα της «σταθερής πορείας».
Την ίδια στιγμή, η ακρίβεια συνεχίζει να πιέζει τα νοικοκυριά, υπονομεύοντας το αίσθημα ασφάλειας που επιχειρεί να καλλιεργήσει η κυβέρνηση. Παρά τα θετικά μακροοικονομικά στοιχεία, η καθημερινότητα των πολιτών δεν φαίνεται να βελτιώνεται με τον ίδιο ρυθμό. Αυτό το χάσμα μεταξύ αριθμών και πραγματικής ζωής τροφοδοτεί τη δυσπιστία και ενισχύει τη φθορά.
Ο πρωθυπουργός επιλέγει σταθερά έναν θεσμικό λόγο, επενδύοντας στον προγραμματισμό και αποφεύγοντας τις ανοιχτές συγκρούσεις. Ωστόσο, αυτή η επιλογή ερμηνεύεται από ορισμένους ως αποστασιοποίηση. Η απόσταση από την καθημερινότητα, ιδίως της περιφέρειας και της υπαίθρου, σχολιάζεται πλέον όλο και πιο συχνά, ακόμη και από παραδοσιακά φιλικά ακροατήρια.
Το ζητούμενο για την κυβέρνηση δεν είναι μόνο η διαχείριση των κρίσεων, αλλά η ανανέωση του πολιτικού της αφηγήματος. Διότι όταν η σταθερότητα δεν βιώνεται στην πράξη, παύει να λειτουργεί και ως πειστικό πολιτικό επιχείρημα.
