Του Ειδικού Συνεργάτη Κ.Α. Γαυδιώτη
Η Δίκη για τις υποκλοπές έχει μπει πια στην τελική της φάση. Δεν μιλάμε για προανακριτικές διαρροές, ούτε για ατέρμονες «κύκλους» αντιπαράθεσης. Μιλάμε για ακροαματική διαδικασία, για πρόταση Εισαγγελέα Έδρας, για αγορεύσεις συνηγόρων θυμάτων θυμάτων, για μια Απόφαση που πλησιάζει.
Στις 6 Φεβρουαρίου 2026 ο Εισαγγελέας της Έδρας, κ. Δημήτρης Παυλίδης, ζήτησε την ενοχή και των τεσσάρων κατηγορουμένων για τρία πλημμελήματα, τονίζοντας ότι η χρήση του Predator είναι παράνομη και ότι «απειλεί τον πυρήνα του Δημοκρατικού Πολιτεύματος».
Και αυτό έγινε έπειτα από μια διαδικασία που, έχει φτάσει στις 36 δικασίμους, με τη δημόσια συζήτηση να ακολουθεί ασθμαίνοντας, συχνά πίσω από τις εξελίξεις.
Το παράδοξο είναι ότι ενώ πρόκειται για υπόθεση που άγγιξε πολιτικούς, δικαστικούς, στρατιωτικούς, στελέχη της ΕΥΠ, δημοσιογράφους, και πολίτες, ενώ δηλαδή μιλάμε για υλικό που δοκιμάζει τα όρια του Κράτους Δικαίου, η «κεντρική σκηνή» για μήνες δεν ήταν η αίθουσα. Ήταν η επικοινωνία, οι διαψεύσεις, οι μεταθέσεις, οι διωγμοί και οι μετατάξεις “ανεπιθύμητων διαφωνούντων” υπαλλήλων της ΕΥΠ, οι σιωπές. Η Δίκη, αντί να είναι το σημείο αναφοράς, έμοιαζε να γίνεται στο ημίφως.
Είναι κρίσιμο να το πούμε καθαρά: όποιος δει την υπόθεση μόνο ως μία ποινική διαδικασία τεσσάρων κατηγορούμενων, θα χάσει το νόημα. Ακόμη και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της Δίκης, Εισαγγελέας και συνήγοροι, την περιγράφουν ως υπόθεση με θεσμικό βάρος, με επιπτώσεις στην καρδιά του Δημοκρατικού Πολιτεύματος.
Τι δικάζεται, ποιοι δικάζονται και γιατί η υπόθεση βαραίνει περισσότερο από τις κατηγορίες
Στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών δικάζονται τέσσερις κατηγορούμενοι, οι Ταλ Ντίλιαν, Σάρα Χάμου, Φέλιξ Μπίτζιος και Γιάννης Λαβράνος, ως νόμιμοι εκπρόσωποι εταιρειών που φέρονται να συνδέονται με το οικοσύστημα του Predator.
Εδώ βρίσκεται μια πρώτη θεσμική ανωμαλία που πρέπει να λέγεται καθαρά. Οι πράξεις, σύμφωνα με την κατηγορία, τοποθετούνται στην περίοδο 2020 έως 2021 και γι’ αυτό εφαρμόζεται ο ευνοϊκότερος νόμος του 2019, ο οποίος υποβάθμισε την παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών από κακούργημα σε πλημμέλημα. Ο ίδιος ο Εισαγγελέας σχολίασε ότι «αν είχαν τελεστεί λίγο αργότερα, δεν θα ήμασταν εδώ», υπονοώντας πως το πλαίσιο θα οδηγούσε αλλού τη δικονομική και ποινική βαρύτητα. Με άλλα λόγια, μια υπόθεση που στη δημόσια συνείδηση έχει αποτύπωμα «κραδασμού Δημοκρατίας», κρίνεται ποινικά στο επίπεδο των πλημμελημάτων, με ό,τι αυτό σημαίνει για την αίσθηση δικαιοσύνης.
Με απλά λόγια: μιλάμε για ένα εργαλείο υψηλής ισχύος, με επιπτώσεις που μοιάζουν με «ολική πρόσβαση» σε μια συσκευή, αλλά το ποινικό σκέλος που δικάζεται εδώ, λόγω νομικού πλαισίου και χρονισμού, κρίνεται σε επίπεδο πλημμελημάτων. Αυτό δεν ακυρώνει τη διαδικασία. Απλώς δείχνει πόσο εύκολα η Ιστορία «στρίβει» από μια λεπτομέρεια ημερομηνίας.
Δεν είναι επιχείρημα «να μην γίνει Δίκη». Είναι επιχείρημα ότι το θεσμικό πλαίσιο, οι χρόνοι και οι επιλογές του Κράτους επηρεάζουν το αποτέλεσμα πριν καν μιλήσει το Δικαστήριο. Και αυτό είναι, από μόνο του, πολιτικό ζήτημα.
Πώς φτάσαμε ως εδώ – Οι 36 δικάσιμοι και μια Δίκη που πέρασε κάτω από τα ραντάρ
Η Δίκη, ξεκίνησε στις 5 Μαρτίου του 2025 και εκτιμάται ότι θα ολοκληρωθεί πρωτοδίκως μέσα στον Φεβρουάριο του 2026.
Σημειωτέον ότι οι κατηγορούμενοι δεν εμφανίστηκαν, κάνοντας χρήση του δικαιώματός τους να μην προσέλθουν, παρά την επιθυμία της Έδρας. Αυτό, σε μια τόσο θεσμικά φορτισμένη υπόθεση, δεν είναι τυπικά «λεπτομέρεια». Ενισχύει το αίσθημα ότι η αλήθεια της υπόθεσης δεν θα αναζητηθεί με τον πιο άμεσο τρόπο, δηλαδή με τους πρωταγωνιστές στο εδώλιο να απαντούν σε ερωτήσεις.
Ταυτόχρονα, υπάρχει σαφές ίχνος ότι η υπεράσπιση προσπάθησε να χτίσει τεχνικό αντίλογο. Πριν κλείσει η αποδεικτική διαδικασία, κατατέθηκε ως μοναδικός μάρτυρας υπεράσπισης τεχνικός σύμβουλος που, σύμφωνα με ρεπορτάζ, αμφισβήτησε εκθέσεις όπως του Citizen Lab, καθώς και ευρήματα που αποδίδονται σε Meta και Διεθνή Αμνηστία. Πράγμα που αντέκρουσε ο Εισαγγελέας Έδρας…
Άρα, το Δικαστήριο καλείται να κρίνει μέσα σε δύο κόσμους. Στον κόσμο της τεχνικής τεκμηρίωσης και των ψηφιακών ιχνών, και στον κόσμο των πολιτικών συνεπειών, της δημόσιας εμπιστοσύνης και των θεσμικών «τυφλών σημείων».
Τα στοιχεία που «δένουν» μια υπόθεση spyware, όταν δεν πιάνεις το χέρι που κρατά το τιμόνι
Η πραγματικότητα σε τέτοιες υποθέσεις είναι σκληρή: δεν είναι πάντα εύκολο να αποδείξεις ποιος πάτησε το κουμπί. Μπορεί όμως να αποδειχθεί η υποδομή, η αλυσίδα, οι διαδρομές, ο μηχανισμός.
Στη Δίκη εισήχθησαν έγγραφα που αφορούν την κίνηση προπληρωμένης κάρτας, από την οποία, κατά τα ρεπορτάζ, φέρεται να αγοράστηκαν μολυσμένα SMS που εστάλησαν, μεταξύ άλλων, στον Νίκο Ανδρουλάκη. Το Δικαστήριο ζήτησε τα στοιχεία, η Τράπεζα τα διαβίβασε και, σύμφωνα με όσα ανακοινώθηκαν στη διαδικασία, η πρώτη συναλλαγή έγινε 2 Ιουνίου 2020 και η τελευταία 16 Δεκεμβρίου 2021.
Το ενδιαφέρον, όπως καταγράφεται, είναι ότι η ημερομηνία της τελευταίας συναλλαγής συμπίπτει με αφαίρεση διακομιστών από τα γραφεία μίας ελεγχόμενης εταιρείας στο Χαλάνδρι, κάτι που προφανώς αποκτά βάρος ως χρονική σύμπτωση.
Επιπλέον, ο κάτοχος στο όνομα του οποίου είχε εκδοθεί η κάρτα κλήθηκε και κατέθεσε ότι την είχε χάσει και ότι δεν την είχε ενεργοποιήσει.
Αυτό το είδος στοιχείων δεν σου δίνει μόνο «ποιος». Σου δίνει «πότε» και «πώς». Και σε υποθέσεις spyware, αυτό είναι συχνά το πραγματικό πεδίο μάχης.
Η εισαγγελική πρόταση ως καμπή
Η εισαγγελική πρόταση δεν ήταν απλώς μια τυπική κατακλείδα. Ο Εισαγγελέας ζήτησε να κηρυχθούν ένοχοι «άπαντες για όλες τις κατηγορίες» και πρότεινε, για ορισμένες πράξεις, να εξεταστεί η μετατροπή από «κατ’ εξακολούθηση» σε «κατά συρροή», με συνέπεια αυξημένες ποινές αν γίνει δεκτό.
Στις 6 Φεβρουαρίου, ο Εισαγγελέας Δημήτρης Παυλίδης πρότεινε ενοχή και έκανε κάτι που, κατά τη γνώμη μου, είναι το κλειδί της υπόθεσης: μίλησε για το Predator όχι ως «τεχνική παρατυπία», αλλά ως παράνομο εργαλείο που «παραβιάζει βάναυσα» την ιδιωτική ζωή και συνιστά απειλή για τον πυρήνα του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Κυρίως, όμως, έβαλε στο κέντρο το αυτονόητο που στην Ελλάδα συχνά χάνεται μέσα στη φασαρία: το Predator δεν είναι «ένα ακόμη σκάνδαλο δεδομένων». Είναι εργαλείο ισχύος. Και όταν τέτοια ισχύς κυκλοφορεί εκτός κανόνων, η ζημιά δεν είναι μόνο στο θύμα. Είναι στο ίδιο το Πολίτευμα.
Τόνισε επίσης, ότι δεν γίνεται να «κρύβουμε ποινικά αδικήματα πίσω από εταιρικά σχήματα», επιχειρώντας να δέσει την ποινική ευθύνη με τα φυσικά πρόσωπα που εμφανίζονται ως κρίκοι ενός πλέγματος εταιρειών.
Αυτό, θεσμικά, έχει σημασία γιατί αλλιώς η υπόθεση μετατρέπεται σε μια άσκηση «εταιρικής ομίχλης». Ποιος ήταν τι, ποια εταιρεία έκανε τι, ποιος υπέγραψε τι, ποιος δεν υπέγραψε τίποτα αλλά φέρεται να κινούσε τα νήματα. Αν αυτή η ομίχλη κερδίσει, τέτοια εργαλεία θα συνεχίσουν να λειτουργούν, απλώς με πιο προσεκτικό νομικό καμουφλάζ.
Οι αγορεύσεις των συνηγόρων θυμάτων και το «κοινό κέντρο» που δεν γίνεται να αγνοηθεί
Μετά την εισαγγελική πρόταση, οι δικηγόροι των θυμάτων πήραν τον λόγο και το έκαναν με τρόπο που δεν αφήνει κανέναν να βολευτεί σε εύκολες αποστάσεις.
Οι αγορεύσεις των συνηγόρων που υποστηρίζουν την κατηγορία έχουν ένα κοινό μοτίβο: μεταφέρουν τη συζήτηση από το στενό ποινικό στο θεσμικό.
Ο Ζαχαρίας Κεσσές, συνήγορος του δημοσιογράφου Θανάση Κουκάκη, μίλησε για «προκλητική ασυλία» υπέρ των δραστών έναντι των θυμάτων και ζήτησε ουσιαστικά πιο αυστηρή αντιμετώπιση, ενώ έβαλε στο κάδρο και θεσμικούς χειρισμούς που, κατά την άποψή του, οδήγησαν σε υποχώρηση και συγκάλυψη.
Στις 11 Φεβρουαρίου 2026, στην 35η δικάσιμο, ο Πέτρος Λιανός, συνήγορος υποστήριξης της κατηγορίας, μίλησε για «ενιαίο κέντρο λειτουργίας» και για επιχειρησιακή αλληλουχία ανάμεσα στη νομότυπη παρακολούθηση μέσω άρσης απορρήτου και στην παράνομη παγίδευση μέσω Predator, περιγράφοντας ουσιαστικά ένα σχήμα «διπλής παρακολούθησης». Έκανε δε ακόμη πιο ευθεία σύνδεση με την ανάγκη να διαβιβαστεί η δικογραφία για περαιτέρω διερεύνηση, περιλαμβάνοντας ρητά και σκέλος που αφορά πιθανή εμπλοκή της ΕΥΠ, καθώς και ζήτημα ψευδών καταθέσεων.
Στις 12 Φεβρουαρίου 2026, στην 36η δικάσιμο, ο Χρήστος Κακλαμάνης, συνήγορος του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Νίκου Ανδρουλάκη, έθεσε το διακύβευμα ως «έλεγχο αντισωμάτων» της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας και επέμεινε ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο το έγκλημα, αλλά και η συγκάλυψη. Στρέφοντας τα βέλη του και σε χειρισμούς θεσμών, υποστήριξε ότι η υπόθεση δεν διερευνήθηκε όσο έπρεπε και ότι συχνά επιχειρήθηκε «στεγανοποίηση».
Αυτά, ας το πούμε καθαρά, δεν είναι ποινικές κρίσεις. Είναι όμως ισχυρισμοί που ειπώθηκαν στο Δικαστήριο, με στοιχεία που επικαλούνται οι πλευρές, και δεν γίνεται να αντιμετωπίζονται με το γνωστό ελληνικό «δεν είδα, δεν άκουσα, δεν ξέρω». Αν υπάρχει έστω η σκιά «κοινού κέντρου», τότε το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιοι πούλησαν, ποιοι αγόρασαν και ποιοι έστειλαν μολυσμένα μηνύματα. Το ερώτημα είναι ποιος είχε την ευθύνη να το αποτρέψει.
Ακόμη κι αν κάποιος διαφωνεί πολιτικά με τους χαρακτηρισμούς, δεν μπορεί να αγνοήσει ότι η ίδια η Δίκη, όπως εξελίσσεται, έχει γίνει σημείο αναφοράς για το πώς αντιλαμβανόμαστε το Κράτος Δικαίου όταν το θέμα αγγίζει ισχύ, δίκτυα, μυστικότητα και τεχνολογία.
Το δύσκολο κομμάτι που όλοι αποφεύγουν – Το σκέλος ΕΥΠ και η «διπλή πραγματικότητα» των παρακολουθήσεων
Το σκάνδαλο στην κοινή συνείδηση έχει δύο πρόσωπα: τις «νόμιμες επισυνδέσεις» και το παράνομο spyware. Η Δίκη που παρακολουθούμε είναι κυρίως για το δεύτερο. Όμως το πολιτικό ερώτημα που κρέμεται πάνω από την υπόθεση είναι αν υπήρχε επαφή, συνέργεια, παράλληλη λειτουργία ή ένα κοινό περιβάλλον που έκανε την κατάσταση δυνατή.
Σε αυτό το σημείο έχει ιδιαίτερη σημασία ότι στην εισαγγελική τοποθέτηση, όπως καταγράφεται, αναδείχθηκε ως κρίσιμο στοιχείο η συνύπαρξη περιπτώσεων όπου πρόσωπα που εμφανίζονται ως στόχοι μολύνσεων είχαν παράλληλα παρακολουθηθεί και από την ΕΥΠ, γεγονός που παρουσιάστηκε ως «σύμπτωση που έχει σημασία».
Αν η υπόθεση μείνει μόνο στο «ιδιωτικό» σκέλος, υπάρχει κίνδυνος να βγει ένα συμπέρασμα που θα μοιάζει με μισή αλήθεια. Μπορεί να υπάρξει ποινική κατάληξη για τέσσερις, αλλά να μείνει θολό το πώς ένα τέτοιο οικοσύστημα λειτούργησε σε ελληνικό έδαφος, με τόσα πρόσωπα να στοχοποιούνται.
Πολιτική ευθύνη Κυβέρνησης και Πρωθυπουργού – Δεν είναι κατηγορία, είναι υποχρέωση λογοδοσίας
Η πολιτική ευθύνη δεν ταυτίζεται με την ποινική. Αυτό είναι το βασικό καταφύγιο κάθε Κυβέρνησης όταν σφίγγει ο κλοιός. Μόνο που εδώ υπάρχει ένα επιπλέον στοιχείο, θεσμικό και συγκεκριμένο.
Από το 2019 η εποπτεία της ΕΥΠ έχει μεταφερθεί στον Πρωθυπουργό, στο πλαίσιο της Προεδρίας της Κυβέρνησης, κάτι που έχει παρουσιαστεί δημόσια ως επιλογή «κεντρικού συντονισμού». Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ο Πρωθυπουργός είναι ο Πολιτικός Προϊστάμενος της Υπηρεσίας, με ό,τι συνεπάγεται για την τελική πολιτική ευθύνη.
Άρα το ερώτημα δεν είναι «ήξερε;». Το ερώτημα είναι βαθύτερο και πιο δύσκολο: πώς άσκησε, ή δεν άσκησε, τον θεσμικό ρόλο της εποπτείας. Πώς διασφάλισε ότι μια Υπηρεσία που αγγίζει τον πυρήνα του απορρήτου που είναι η “καρδιά” του Κράτους όπως είχε πει ο πατέρας του λειτουργεί με κανόνες, ελέγχεται πραγματικά και δεν επιτρέπει να αναπτύσσονται παράλληλοι μηχανισμοί, είτε από ιδιώτες είτε σε συνέργεια με οποιονδήποτε.
Και εδώ μπαίνει η αιχμή που δεν γίνεται να αποφευχθεί: όταν μια Κυβέρνηση επιλέγει να συγκεντρώνει αρμοδιότητες, συγκεντρώνει και την ευθύνη. Δεν μπορεί να ζητάς την εξουσία της εποπτείας και μετά, όταν το πράγμα εκραγεί, να εμφανίζεσαι ως θεατής που απλώς «ενημερώθηκε».
Η ευθύνη της Διοίκησης της ΕΥΠ – Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα
Η Διοίκηση μιας Υπηρεσίας Πληροφοριών έχει αυτονόητα βαριές υποχρεώσεις. Όχι μόνο απέναντι στην «Εθνική Ασφάλεια» ως σύνθημα, αλλά απέναντι στο Σύνταγμα, στο απόρρητο, στις Ανεξάρτητες Αρχές, στη νομιμότητα.
Στη Δίκη ακούστηκε, ως επιχείρημα, ότι η ΕΥΠ αρνήθηκε πως λειτουργεί το Predator και ότι κρίσιμα ερωτήματα έμειναν για καιρό χωρίς ουσιαστική απάντηση.
Ακόμη κι αν κάποιος κρατήσει επιφύλαξη για όσα υποστηρίζουν οι συνήγοροι, η Διοίκηση της ΕΥΠ δεν μπορεί να απαιτεί εμπιστοσύνη χωρίς πειστική λογοδοσία. Ειδικά όταν το σκάνδαλο αφορά ένα εργαλείο που ο ίδιος ο Εισαγγελέας χαρακτήρισε «απειλή για τον πυρήνα του Δημοκρατικού Πολιτεύματος» και είπε ότι τυχόν χρήση του από υπηρεσίες πρέπει να είναι «σημείο αφύπνισης».
Η αιχμή εδώ είναι απλή: μια υπηρεσία δεν κρίνεται μόνο από το τι κάνει. Κρίνεται και από το τι επιτρέπει να γίνεται γύρω της. Και όταν γύρω της ανθεί ένα οικοσύστημα ιδιωτικής Κατασκοπείας, με θύματα εντός της χώρας, η επίκληση της «άγνοιας» δεν είναι απάντηση. Είναι ομολογία αποτυχίας ελέγχου.
Πού βρισκόμαστε τώρα και τι απομένει
Η Δίκη βρίσκεται στις τελικές αγορεύσεις. Μετά τον Εισαγγελέα και τους συνηγόρους των θυμάτων, σειρά έχουν οι συνήγοροι υπεράσπισης των κατηγορουμένων και στη συνέχεια η Απόφαση του Προέδρου του Δικαστηρίου κ. Νικόλαου Ασκιανάκη.
Η επόμενη δικάσιμος έχει ανακοινωθεί για αύριο Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2026, ώρα 09:00, στα Δικαστήρια της Ευελπίδων.
Η απόφαση, όταν εκδοθεί, θα είναι κρίσιμη. Αλλά δεν πρέπει να είναι άλλο ένα «τέλος» που κλείνει βιαστικά την κουβέντα.
Πρώτον, το Κράτος οφείλει να αντιμετωπίσει το θέμα των εμπορικών spyware με καθαρούς κανόνες. Έχει καταγραφεί ως θέση ότι δεν υπάρχει θεσμικό πλαίσιο στην Ελλάδα που να προβλέπει χρήση λογισμικών τύπου Predator και ότι η χρήση τέτοιων εργαλείων προσκρούει στο συνταγματικό απόρρητο των επικοινωνιών.
Δεύτερον, χρειάζεται ένα πραγματικό σύστημα λογοδοσίας που να μην εξαρτάται από το αν ο στόχος είναι αρκετά ισχυρός ώστε να κινηθεί νομικά. Η Δίκη δείχνει πόσο συχνά η αλήθεια στηρίζεται σε επίμονους ανθρώπους, θύματα, δημοσιογράφους, Ανεξάρτητες Αρχές, και όχι σε αυτονόητη κρατική λειτουργία.
Τρίτον, η υπόθεση έχει ήδη ανοίξει στη δημόσια συζήτηση το ενδεχόμενο περαιτέρω διερεύνησης, ειδικά για το σκέλος της ΕΥΠ, αφού αυτό ζητήθηκε ρητά να εξεταστεί με διαβίβαση της δικογραφίας. Αν αυτό μείνει μόνο ως ρητορική, τότε η χώρα θα μείνει με μια ποινική «βιτρίνα» και ένα θεσμικό κενό από πίσω.
Γιατί αυτή η Απόφαση δεν κρίνει μόνο ενοχές – Κρίνει κανόνες
Όταν ο Εισαγγελέας λέει ότι το Predator είναι παράνομο και απειλεί το Δημοκρατικό Πολίτευμα, στην ουσία λέει ότι εδώ δεν έχουμε μια «παραβίαση δεδομένων» όπως τις συνηθίσαμε. Έχουμε ένα εργαλείο που μπορεί να μετατρέψει το κινητό σε πηγή συνεχούς πρόσβασης σε ιδιωτική ζωή, σχέσεις, οικονομικά, υγεία, δημοσιογραφικές πηγές, πολιτική στρατηγική.
Και όταν οι συνήγοροι θυμάτων μιλούν για «συγκάλυψη», στην ουσία λένε ότι το πραγματικό διακύβευμα είναι αν το Κράτος, οι Θεσμοί και η Δικαιοσύνη μπορούν να λειτουργήσουν κανονικά, όταν η υπόθεση ακουμπά ισχυρούς παίκτες και «ευαίσθητα» πεδία.
Σε αυτή τη Δίκη υπάρχει ένα κρυφό ερώτημα: αν δεν βρεθεί ένας αξιόπιστος τρόπος να τιμωρείται η κατάχρηση spyware και να ελέγχεται η χρήση επιτήρησης, τότε το κόστος θα είναι μόνιμο. Θα είναι κόστος εμπιστοσύνης. Και το κόστος εμπιστοσύνης, όταν χάνεται, δεν επιστρέφει εύκολα.
Όποια κι αν είναι η ετυμηγορία, η υπόθεση δεν κλείνει εδώ
Η πρωτόδικη απόφαση, όποτε εκδοθεί, θα είναι σταθμός. Όμως δεν θα είναι «κάθαρση» από μόνη της. Γιατί το βασικό πρόβλημα που άνοιξε το Predator δεν είναι μόνο ποιος έστειλε ποιο μήνυμα, ή ποιος είχε ποιο ρόλο σε ποια εταιρεία. Είναι ότι για ένα μεγάλο διάστημα η χώρα έμοιαζε να ζει με μια διπλή πραγματικότητα: από τη μία επίσημες διαδικασίες άρσης απορρήτου και από την άλλη μια σκοτεινή αγορά Κατασκοπείας που πατά πάνω στην αδυναμία του Κράτους να ελέγξει, ή στη χειρότερη εκδοχή, στην ανοχή του.
Η Κυβέρνηση οφείλει πολιτική λογοδοσία, γιατί θεσμικά επέλεξε να κρατά την ΕΥΠ υπό την άμεση εποπτεία του Πρωθυπουργού που λόγω αρμοδιοτήτων της Υπηρεσίας θεωρώ ότι καλώς έπραξε. Η Διοίκηση της ΕΥΠ οφείλει διοικητική και θεσμική λογοδοσία, γιατί είναι αδιανόητο να αφήνονται να αιωρούνται τόσο βαριές καταγγελίες για «κοινά κέντρα» και για παράλληλους μηχανισμούς, χωρίς πλήρη διαλεύκανση.
Αν αυτή η υπόθεση καταλήξει να κριθεί μόνο ως ένα σύνολο πλημμελημάτων τεσσάρων προσώπων, τότε η Δημοκρατία θα έχει χάσει, ακόμη κι αν κάποιοι καταδικαστούν. Θα έχει χάσει γιατί θα έχει περάσει το μήνυμα ότι η υποκλοπή μπορεί να ιδιωτικοποιείται, να συγκαλύπτεται και τελικά να «τακτοποιείται» με τεχνικές ασάφειες και θεσμικά κενά.
Το πραγματικό στοίχημα είναι να μην κλείσει η υπόθεση ως «μια Δίκη που τελείωσε». Αλλά ως μια τομή που αλλάζει κανόνες, ενισχύει ελέγχους και κάνει σαφές κάτι θεμελιώδες: στο απόρρητο δεν υπάρχει «γκρίζα ζώνη». Υπάρχει νόμος, ευθύνη και λογοδοσία.
Είμαστε, στην πράξη, στο τελευταίο κομμάτι πριν από την πρωτόδικη Απόφαση. Ο Εισαγγελέας έχει μιλήσει, οι συνήγοροι των θυμάτων έχουν μιλήσει, τώρα έρχεται η υπεράσπιση και μετά η κρίση του Δικαστηρίου.
Η επόμενη δικάσιμος έχει αναφερθεί ότι είναι στις 16 Φεβρουαρίου 2026. Αυτό σημαίνει ότι η υπόθεση μπαίνει σε μέρες που δεν θα κρίνουν μόνο ένα ποινικό αποτέλεσμα, αλλά και το αν η Δικαιοσύνη μπορεί να σταθεί στο ύψος μιας υπόθεσης όπου η τεχνολογία κάνει τη ζημιά αόρατη και η εξουσία δοκιμάζει τα όριά της.
