Το black-out στην εναέρια κυκλοφορία της χώρας , οι γεωπολιτικές του προεκτάσεις και οι πολιτικές ευθύνες

Του Βασίλη Ταλαμαγκα

Το black-out στην εναέρια κυκλοφορία της χώρας ανέδειξε με τον πιο εμφατικό τρόπο τα χρόνια προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα στον κρίσιμο τομέα της ασφάλειας πτήσεων και της διαχείρισης του εναέριου χώρου. Πέρα από την άμεση ταλαιπωρία χιλιάδων επιβατών και τις οικονομικές απώλειες για αεροπορικές εταιρείες και αεροδρόμια, το γεγονός αυτό αποκτά και σοβαρές πολιτικές και γεωστρατηγικές διαστάσεις, τις οποίες δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει.

Η προσωρινή αδυναμία πλήρους ελέγχου της εναέριας κυκλοφορίας δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για την αξιοπιστία των υποδομών, την επάρκεια του προσωπικού και τον βαθμό ετοιμότητας των αρμόδιων αρχών. Σε έναν κόσμο όπου η ασφάλεια των πτήσεων βασίζεται στην αδιάλειπτη λειτουργία συστημάτων υψηλής τεχνολογίας, κάθε διακοπή —ακόμη και ολιγόωρη— πλήττει το κύρος της χώρας διεθνώς. Η Ελλάδα, ως κομβικό σημείο αεροπορικών διαδρομών μεταξύ Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής, δεν έχει την πολυτέλεια τέτοιων αστοχιών.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Τουρκία «τρίβει τα χέρια της». Δεν πρόκειται απλώς για μια μεταφορική έκφραση, αλλά για μια πραγματικότητα που συνδέεται άμεσα με τις πάγιες διεκδικήσεις της Άγκυρας στο Αιγαίο. Η Τουρκία εδώ και δεκαετίες αμφισβητεί τον τρόπο με τον οποίο η Ελλάδα ασκεί αρμοδιότητες στο FIR Αθηνών, επιδιώκοντας είτε τη συνδιαχείριση είτε την αποδυνάμωση του ελληνικού ρόλου. Κάθε τεχνική ή επιχειρησιακή αστοχία προσφέρει επιχειρήματα στην τουρκική πλευρά, η οποία επιχειρεί να τα αξιοποιήσει σε διπλωματικό και διεθνές επίπεδο.

Το black-out δεν είναι απλώς ένα τεχνικό ζήτημα. Αποτελεί μια ευκαιρία για την  γειτονική χωρα  να ενισχύσει το αφήγημά της περί «αναποτελεσματικής» ελληνικής διαχείρισης του εναέριου χώρου. Σε διεθνείς οργανισμούς και φόρα, τέτοιου είδους περιστατικά μπορούν να παρουσιαστούν ως ένδειξη ότι απαιτούνται αλλαγές στο ισχύον καθεστώς. Ακόμη κι αν οι ισχυρισμοί αυτοί δεν ευσταθούν ουσιαστικά, η επανάληψή τους διαβρώνει σταδιακά τις Ελληνικές θέσεις.

Η απάντηση της Ελλάδας δεν μπορεί να περιοριστεί σε επικοινωνιακές διαβεβαιώσεις. Απαιτείται άμεση επένδυση σε σύγχρονα συστήματα, ενίσχυση του ανθρώπινου δυναμικού και, κυρίως, ξεκάθαρη πολιτική βούληση για την προστασία των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Η ασφάλεια των πτήσεων συνδέεται άρρηκτα με την εθνική ασφάλεια.

Τελικά, το black-out λειτουργεί  μάλλον ως καμπανάκι κινδύνου. Αν δεν αντιμετωπιστούν οι αδυναμίες στη ρίζα τους, τέτοια περιστατικά θα επαναληφθούν, προσφέροντας στην Τουρκία νέα επιχειρήματα και υπονομεύοντας τη διεθνή εικόνα της χώρας.

Η Ελλάδα οφείλει να δράσει άμεσα, όχι μόνο για τους επιβάτες και την οικονομία, αλλά και για τη διαφύλαξη του ρόλου της στο Αιγαίο και στο ελληνικό FIR.

Τελος ειναι και κατι ακομα . Με δεδομένη την μειωμένη επικοινωνιακή παρέμβαση σε φίλους και συμμάχους,  η Ελλάδα αδυνατεί να απαντήσει σε χτυπήματα κάτω από την ζώνη που θα γίνουν ερήμην της και θα λένε “μην ασχολείστε μαζί τους είναι χρονια πισω …

” Ο νοων νοειτω….