Καραμανλής: Απαιτούνται καθαρές απαντήσεις, μη επιδεχόμενες παρερμηνεία στην τουρκική επιθετικότητα
«Όταν δαιμονοποιείται η άλλη άποψη, όταν αντιμετωπίζονται ως εχθροί οι ανησυχούντες, τότε η οριστική ρήξη μαζί τους είναι αναπόφευκτη» – Η ομιλία του πρώην πρωθυπουργού στο Πολεμικό Μουσείο
Με αναφορές στα εθνικά θέματα και τις αλλαγές στον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης μετά τις ευρωεκλογές ξεκίνησε την ομιλία του στο Πολεμικό Μουσείο, στην εκδήλωση για το βιβλίο του δημοσιογράφου Μανώλη Κοττάκη, ο πρώην πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής.
«Σείστηκε» το Πολεμικό Μουσείο όταν ανέβηκε στο βήμα για την ομιλία του ο Κώστας Καραμανλής, κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης για το βιβλίο του Μανώλη Κοττάκη «Οι απόρρητοι φάκελοι Καραμανλή».
Ο πρώην πρωθυπουργός πήρε τον λόγο μετά τον Αντώνη Σαμαρά και εξαπέλυσε πυρά για τη στρατηγική Μητσοτάκη στα ελληνοτουρκικά και γκρέμισε το σχέδιό του για τη Χάγη, χαρακτηρίζοντάς τη σύναψη συνυποσχετικού ως αδιανόητη και αδύνατη. Μίλησε για απαξίωση εκείνων που σέβονται τις ρίζες τους, την πίστη τους και την εθνική τους υπερηφάνεια, ενώ έκανε λόγο για «στρεβλή παγκοσμιοποίηση» που «προσβάλει τις βαθιές εθνικές ρίζες».
Δείτε βίντεο:
Ο πρώην πρωθυπουργός, ο οποίος τοποθετήθηκε αμέσως μετά την ομιλία του Αντώνη Σαμαρά που εξαπέλυσε επίθεση στην Κυβέρνηση, έκανε λόγο για βαθιά κρίση στην Ευρώπη. Αναφερόμενος σχετικά παρέθεσε παραδείγματα μιλώντας μεταξύ άλλων για την συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους υπό το βάρος της δημοσιονομικής αυστηρότητας, στην ανεξέλεγκτη μετανάστευση, στην άκριτη υιοθέτηση επιλογών που θίγουν ταυτοτικά ζητήματα.
Μιλώντας για την Οικονομία είπε μεταξύ άλλων πως η άκαμπτη δημοσιονομική αυστηρότητα διέρρηξε το Ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο, που ήταν όμως το θεμέλιο της κοινωνικής συνοχής και της πολιτικής ομαλότητας. «Με αποκορύφωμα την αλαζονική, κοντόφθαλμη, τιμωρητική και οικονομικά εσφαλμένη αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης, η ΕΕ στην ουσία απαρνήθηκε μία από τις θεμελιώδεις αρχές της: Την σύγκλιση μεταξύ των χωρών, δηλαδή τον επιμερισμό των κινδύνων από την έκθεση σε κρίσεις χρέους ως την ανάγκη μεταφοράς πόρων από τον οικονομικά εύρωστο Βορρά στον ασθενέστερο Νότο. Ταυτόχρονα η διαρκής διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων οξύνει το κοινωνικό και πολιτικό κλίμα, αφού κάνει τους λίγους πλουσιότερους και περιθωριοποιεί ολοένα και μεγαλύτερα κοινωνικά στρώματα» σημείωσε.
Αναφορικά με το μεταναστευτικό τόνισε πως «κανείς δεν αντιλέγει σε ελεγχόμενες ροές μεταναστών για λόγους ανθρωπιστικούς ή άλλους. Απλή επίσκεψη σε ευρωπαϊκές πόλεις αρκεί για να φανεί πόσο έχει αλλάξει ο παραδοσιακός ευρωπαϊκός τους χαρακτήρας υπό το βάρος των αριθμών και της αδυναμίας αφομοίωσής τους».
Ο πρώην πρωθυπουργός μίλησε δε και για άκριτη υιοθέτηση επιλογών που θίγουν ταυτοτικά ζητήματα. «Απόλυτος σεβασμός στην ελευθερία επιλογών και τρόπο ζωής, ναι. Όχι όμως αβασάνιστη αποδοχή ενός καταχρηστικού δικαιωματισμού, στο όνομα του οποίου θίγονται δικαιώματα και ευαισθησίες των ανθρώπων που επιμένουν να σέβονται τις αξίες και τις ρίζες τους, το θεσμό της οικογένειας, την θρησκευτική τους πίστη και την εθνική τους ταυτότητα και υπερηφάνεια» σημείωσε.
Για τις γεωπολιτικές εξελίξεις είπε πως «σε αυτό το απρόβλεπτο γεωπολιτικό περιβάλλον, είναι μεγάλος ο κίνδυνος αύξησης της έντασης, ακόμα και ανάφλεξης, στα Δυτικά Βαλκάνια. Οι συμφωνίες του Dayton είναι στην ουσία γράμμα νεκρό, το Κόσοβο είναι σε αδιέξοδο, οι εθνικισμοί και μεγαλοϊδεατισμοί στην περιοχή, αντί σταδιακά να κάμπτονται, είναι και πάλι σε έξαρση».
Για την Τουρκία δε, είπε πως οι ηγεμονικές βλέψεις της, η συστηματική επιχείρηση εκ μέρους της διεύρυνσης της ατζέντας, η ευθεία αμφισβήτηση της εδαφικής ακεραιότητας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας είναι δεδομένες και απροκάλυπτες. «Μόνο εθελοτυφλούντες μπορούν να το αμφισβητούν. Η όποια συγκυριακή ύφεση στην ρητορική και τις έμπρακτες προκλήσεις, υπαγορευόμενη από πρόσκαιρες σκοπιμότητες, δεν πρέπει να συσκοτίζουν την αλήθεια. Ότι δηλαδή η Τουρκία έχει ξεκάθαρο αναθεωρητικό σχέδιο για την περιοχή και ευθέως απειλεί την Ελλάδα και την Κύπρο. Ηγεμονισμός που συν τοις άλλοις αποκαλύπτεται από την στρατιωτική και όχι μόνο παρουσία της στην Μέση Ανατολή, τον Καύκασο, την Βόρεια Αφρική αλλά και χώρες των Βαλκανίων» σημείωσε.
Ολόκληρη η ομιλία του Κώστα Καραμανλή
Το αποτέλεσμα των πρόσφατων Ευρωεκλογών, όπως και το χθεσινό των βουλευτικών εκλογών στη Γαλλία, ήρθαν να επιβεβαιώσουν με ηχηρό τρόπο αυτό που γνωρίζουμε και βιώνουμε όλοι εδώ και χρόνια. Η Ευρώπη, στην οποία πιστέψαμε και για την οποία αγωνιστήκαμε για δεκαετίες, διολισθαίνει σε βαθιά κρίση. Τα σημάδια της, ορατά από καιρό, έγιναν εμφανή και αυταπόδεικτα:
• Η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους στο όνομα μιας άκαμπτης δημοσιονομικής αυστηρότητας διέρρηξε το Ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο, που ήταν όμως το θεμέλιο της κοινωνικής συνοχής και της πολιτικής ομαλότητας. Με αποκορύφωμα την αλαζονική, κοντόφθαλμη, τιμωρητική και οικονομικά εσφαλμένη αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης, η ΕΕ στην ουσία απαρνήθηκε μία από τις θεμελιώδεις αρχές της: Την σύγκλιση μεταξύ των χωρών, δηλαδή τον επιμερισμό των κινδύνων από την έκθεση σε κρίσεις χρέους ως την ανάγκη μεταφοράς πόρων από τον οικονομικά εύρωστο Βορρά στον ασθενέστερο Νότο. Ταυτόχρονα η διαρκής διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων οξύνει το κοινωνικό και πολιτικό κλίμα, αφού κάνει τους λίγους πλουσιότερους και περιθωριοποιεί ολοένα και μεγαλύτερα κοινωνικά στρώματα.
• Η ανεξέλεγκτη μετανάστευση δυναμιτίζει την κοινωνική ειρήνη και ομαλότητα. Κανείς δεν αντιλέγει σε ελεγχόμενες ροές μεταναστών για λόγους ανθρωπιστικούς ή άλλους. Απλή επίσκεψη σε ευρωπαϊκές πόλεις αρκεί για να φανεί πόσο έχει αλλάξει ο παραδοσιακός ευρωπαϊκός τους χαρακτήρας υπό το βάρος των αριθμών και της αδυναμίας αφομοίωσής τους.
• Η άκριτη υιοθέτηση επιλογών που θίγουν ταυτοτικά ζητήματα. Απόλυτος σεβασμός στην ελευθερία επιλογών και τρόπο ζωής, ναι. Όχι όμως αβασάνιστη αποδοχή ενός καταχρηστικού δικαιωματισμού, στο όνομα του οποίου θίγονται δικαιώματα και ευαισθησίες των ανθρώπων που επιμένουν να σέβονται τις αξίες και τις ρίζες τους, το θεσμό της οικογένειας, την θρησκευτική τους πίστη και την εθνική τους ταυτότητα και υπερηφάνεια.
• Η κατηγορηματική και ομόθυμη καταδίκη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία δεν επαρκεί ως δικαιολογία για την υιοθέτηση όλο και πιο επιθετικής και άκαμπτης στάσης σε ό,τι αφορά την διαχείριση και την διαιώνιση του πολέμου. Αντί η Ευρώπη να πρωταγωνιστεί σε πρωτοβουλίες για κατάπαυση του πυρός και αναζήτηση λύσης στην βάση των συμφωνιών του Μίνσκ, συχνά υπερθεματίζει σε φιλοπόλεμη συμπεριφορά. Αυτό όμως θα οδηγήσει πιθανότατα είτε σε διαρκή και επικίνδυνη περαιτέρω κλιμάκωση της σύγκρουσης είτε σε αναζήτηση διεξόδου σε μεταγενέστερο χρόνο όμως υπό ακόμα δυσμενέστερες συνθήκες. Με κύριο θύμα την ίδια την Ουκρανία και τον λαό της, αλλά και την Ευρώπη που βλέπει μετά από ογδόντα χρόνια την απειλή ενός γενικευμένου πολέμου στο έδαφός της να πλησιάζει.
• Το γεωπολιτικό αυτό παράδοξο επιτείνεται από την αδυναμία της Ευρώπης να παίξει, ως θα όφειλε, ενεργό ρόλο στην προσπάθεια αντιμετώπισης του Μεσανατολικού. Το αυθύπαρκτο δικαίωμα του Ισραήλ στην άμυνά του και την απόκρουση τρομοκρατικών δράσεων της Χαμάς δεν το απαλλάσσει από τις ευθύνες του να αποφεύγει ενέργειες σε βάρος άμαχων Παλαιστινίων. Ούτε βέβαια από τις ευθύνες του στην υπονόμευση της μοναδικής λύσης που υπάρχει, της δημιουργίας ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους.
• Επιπλέον, θέλω για μια ακόμα φορά να τονίσω, ότι σε αυτό το δύσκολο και απρόβλεπτο γεωπολιτικό περιβάλλον, είναι μεγάλος ο κίνδυνος αύξησης της έντασης, ακόμα και ανάφλεξης, στα Δυτικά Βαλκάνια. Οι συμφωνίες του Dayton είναι στην ουσία γράμμα νεκρό, το Κόσοβο είναι σε αδιέξοδο, οι εθνικισμοί και μεγαλοϊδεατισμοί στην περιοχή, αντί σταδιακά να κάμπτονται, είναι και πάλι σε έξαρση.
Ας υπογραμμιστεί ακόμα ότι σε ό,τι αφορά συμπεριφορές που υποκρύπτουν αλυτρωτικές διαθέσεις και υπονόμευση των σχέσεων καλής γειτονίας είναι ανάγκη να σταλεί ένα ξεκάθαρο και αυστηρό μήνυμα προς τα Τίρανα και τα Σκόπια: Τέτοιου είδους συμπεριφορές δεν γίνονται ανεκτές και επισύρουν συνέπειες. Με την πρόσθετη υπενθύμιση ότι ο δρόμος τους προς την Ευρώπη εξαρτάται από την Ελλάδα. Καθαρές κουβέντες, καθαροί λογαριασμοί.
Κύριες και κύριοι
Όλα τα παραπάνω εξηγούν σε μεγάλο βαθμό γιατί η Ευρώπη είναι σε κρίση. Προφανώς δεν είναι η πρώτη φορά που η Ευρώπη αντιμετωπίζει κρίσεις. Είναι όμως η πρώτη φορά που τείνει να εξελιχθεί σε γενικευμένη πολιτική κρίση, κρίση θεσμών, κρίση εμπιστοσύνης.
Ιστορικά κόμματα, που έπαιξαν επί πολλές δεκαετίες πρωταγωνιστικό ρόλο στα δρώμενα των χωρών τους, εξαφανίζονται ή βρίσκονται σε φάση προϊούσας παρακμής. Οι πολίτες απομακρύνονται από αυτά διότι έχασαν ή χάνουν την εμπιστοσύνη τους προς αυτά, στις πολιτικές τους, στα προγράμματά τους. Βλέπουν, οι πολλοί τουλάχιστον, το βιωτικό τους επίπεδο να επιδεινώνεται, τις κοινωνικές υπηρεσίες να συρρικνώνονται, τις βασικές παραδοσιακές τους αξίες να περιφρονούνται, στο όνομα μιας ασαφούς και στρεβλής παγκοσμιοποίησης, της παντοδυναμίας των ανώνυμων αγορών και διακηρύξεων μιας ισοπεδωτικής πολυπολιτισμικότητας που προσβάλλει κάθε έννοια εθνικής ταυτότητας, παράδοσης και πολιτισμού, όπως και κάθε έννοια αρχών και αξιών με βαθιές ρίζες στις Ευρωπαϊκές κοινωνίες. Τι είναι όλοι αυτοί οι πολίτες, στην συντριπτικοί τους πλειοψηφία φιλήσυχοι δημοκράτες που μέχρι χθες ήταν σταθεροί ψηφοφόροι της Χριστιανοδημοκρατίας, των Σοσιαλδημοκρατών, των Γκωλικών και του Σοσιαλιστικού Κόμματος και τώρα αποστρέφονται τις παραδοσιακές τους επιλογές; Εν μια νυκτί όλοι αυτοί μεταμορφώθηκαν σε φανατικούς ακόλουθους ακροδεξιών ή φιλοφασιστικών πολιτικών σχηματισμών; Ή μήπως είναι όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού που απορρίπτουν το μοντέλο ζωής και κοινωνίας που βλέπουν να τους επιβάλλεται άνωθεν και αισθάνονται την ανάγκη να διαμαρτυρηθούν και να αντιδράσουν;
Κυρίες και Κύριοι
Το θεμέλιο κάθε οργανωμένης κοινωνίας, πόσο μάλλον μιας ελεύθερης δημοκρατικής πολιτείας, είναι η εμπιστοσύνη στους θεσμούς, στους κανόνες και τον σεβασμό τους, στους νόμους και την Δικαιοσύνη, είναι η εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα. Αν και όταν αυτή η σχέση εμπιστοσύνης διαρραγεί, τότε το πολιτικό σύστημα πάσχει, το συνολικό οικοδόμημα της κοινωνικής οργάνωσης κλυδωνίζεται, ο κίνδυνος μιας γενικευμένης απορρύθμισης γίνεται ορατός. Παρατηρώντας τις ευρωπαϊκές εξελίξεις διαχρονικά είναι ολοφάνερο ότι προσεγγίζουμε με αυξανόμενη ταχύτητα μιας τέτοιας μορφής κρίση εμπιστοσύνης, όπου οι αρχόμενοι δεν εμπιστεύονται τους άρχοντές τους, την φιλοπατρία, την ακεραιότητα, την κοινωνική ενσυναίσθηση και ανθρωπιά των αρχόντων τους, και οι άρχοντες αδυνατούν να κατανοήσουν τους προβληματισμούς, τις αγωνίες, τις αντιρρήσεις και επιφυλάξεις των αρχομένων. Αυτός είναι ο ορισμός της κρίσης εμπιστοσύνης και της κρίσης του πολιτικού συστήματος. Είναι ο ορισμός της απονομιμοποίησής του στα μάτια των πολιτών, του θεμέλιου λίθου δηλαδή πάνω στην οποία εδράζεται κάθε δημοκρατική πολιτεία.
Κυρίες και Κύριοι
Οι διαπιστώσεις αυτές επιβαρύνονται ακόμα περισσότερο αν συνεκτιμηθεί το φαινόμενο της διευρυνόμενης αποχής από τις εκλογικές διαδικασίες. Οι καθησυχαστικές ερμηνείες ότι οι Ευρωεκλογές από τη φύση τους ενδιαφέρουν λιγότερο τους πολίτες από τις εθνικές εκλογές, αφού δεν αφορούν την διακυβέρνηση μιας χώρας, ότι αυξανόμενα τμήματα κυρίως των νεανικών κοινών αδιαφορούν για τα κοινά, ότι τάχα η καλοκαιρία ωθεί τους ψηφοφόρους στις παραλίες αντί στις κάλπες, μικρή αξία έχουν. Αν δεν είναι παντελώς έωλες μοιάζουν περισσότερο με παρηγοριά στον άρρωστο.
Όταν η αποχή φθάνει στο 60%, όταν 6 στους 10 των εκλογέων απέχουν, όπως δυστυχώς συνέβη και στην δική μας χώρα, δεν είναι ώρα εφησυχασμού αλλά ώρα επείγοντος συναγερμού. Αυταπάτες ούτε χωρούν ούτε συγχωρούνται. Στην μεγάλη τους πλειοψηφία όσοι πολίτες επιλέγουν την αποχή εκφράζουν δια αυτού του τρόπου την δυσαρέσκεια τους και την ενόχλησή τους. Και μάλιστα όχι προς ένα μόνο συγκεκριμένο κόμμα. Στο μεγαλύτερο ποσοστό της η αποχή ισοδυναμεί με συνολική απόρριψη του πολιτικού συστήματος και της μορφής που παίρνει η δημόσια ζωή!
Με άλλα λόγια η διευρυνόμενη αποχή καταδεικνύει ότι η κρίση εμπιστοσύνης, η απονομιμοποίηση προς το πολιτικό σύστημα, τους θεσμούς του πολιτεύματος, την γενικότερη λειτουργία της πολιτείας είναι ακόμα βαθύτερη απ ό,τι αποτυπώνεται μόνο από την ψήφο διαμαρτυρίας. Κι αυτό σε καιρούς όπου τα προβλήματα και οι προκλήσεις, από την γεωπολιτική αστάθεια και τις συγκρούσεις, ως την κλιματική αλλαγή, προβάλλουν εντονότερα, απαιτητικότερα και πιο δυσεπίλυτα από όλη την περίοδο τουλάχιστον που ακολούθησε το Β Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κυρίες και Κύριοι
Απέναντι σε αυτή τη νέα ανησυχητική πραγματικότητα, θα περίμενε κανείς ότι οι ευρωπαϊκές ηγεσίες έλαβαν το μήνυμα, προσπαθούν να ερμηνεύσουν την συμπεριφορά των πολιτών, αντιλαμβάνονται ότι έσφαλαν, ότι προτίθενται να επανεκτιμήσουν και πιθανώς να αναθεωρήσουν τις πολιτικές τους επιλογές, ή τουλάχιστον, πολλές εξ αυτών. Ότι άκουσαν την καμπάνα της δυσφορίας και προτίθενται να αλλάξουν πορεία, να επανορθώσουν. Ότι αν μη τι άλλο είναι διατεθειμένες να αφουγκραστούν τις κοινωνίες, να δείξουν κατανόηση για τις ανησυχίες και την δυσφορία τους. Ότι σε τελική ανάλυση βρίσκονται στοιχειωδώς σε επαφή με το λαϊκό αίσθημα!
Δυστυχώς τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει, τουλάχιστον αυτές τις τρεις εβδομάδες από το εκλογικό αποτέλεσμα της 9ης Ιουνίου. Οι αντιδράσεις του μεγαλύτερου τμήματος της Ευρωπαϊκής ηγεσίας δεν δείχνουν ούτε συνειδητοποίηση του τι πραγματικά συνέβη, ούτε σοβαρό προβληματισμό για το τι γίνεται λάθος, ούτε βέβαια ειλικρινή διάθεση για ουσιαστικές διορθωτικές κινήσεις.
Το πρώτο μέλημα στα Ευρωπαϊκά κέντρα αποφάσεων ήταν η αγωνία κατ’ αρχήν και η μερική ανακούφιση ότι μπορούν να επιβάλλουν τις επιλογές τους. Ότι ο συσχετισμός δυνάμεων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τους επιτρέπει κατά πάσα πιθανότητα να εμμείνουν στις προτιμήσεις τους. Ότι βγαίνουν δηλαδή οι αριθμοί! Αντί το σοκ να τους αφυπνίσει, η προτεραιότητά τους είναι μη τυχόν και δεν μπορούν να επιβάλλουν τις εκ των προτέρων προκαθορισμένες αποφάσεις τους.
Ακόμα χειρότερα, επιμένοντας επί το πλείστον σε πρόσωπα που με την συμπεριφορά τους στις προηγούμενες θητείες τους επέτειναν το πρόβλημα, διόγκωσαν την λαϊκή αγανάκτηση και έχουν σοβαρές ευθύνες για την σημερινή ευρωπαϊκή κρίση. Απλά ειπωμένο, γεωμετρική αύξηση της δυσαρμονίας μεταξύ των επιλογών των ηγετικών ελίτ και των αντιλήψεων μεγάλης μερίδας των πολιτών.
Στην προσπάθειά τους μάλιστα να υποβαθμίσουν την σημασία του εκλογικού μηνύματος, δεν διστάζουν με δημόσιες αναφορές να μετέρχονται με μεγάλη ευκολία περιφρονητικών και απαξιωτικών χαρακτηρισμών για τους διαμαρτυρόμενους πολίτες. Αίφνης η Ευρώπη γέμισε από λαϊκιστές, ακροδεξιούς, φιλοφασίζοντες και θρησκόληπτους. Από καθυστερημένους που δεν μπορούν να συλλάβουν τις σύγχρονες τάσεις και προτεραιότητες της πολυπολιτισμικότητας, του άκρατου δικαιωματισμού, της παντοκρατορίας των αγορών κι ενός αδιαφανούς τραπεζικού συστήματος, του σταδιακού εξοβελισμού του έθνους – κράτους.
Όλα αυτά όμως είναι δείγματα νοσηρής και επικίνδυνης νοοτροπίας. Η αυταρέσκεια και η αλαζονεία, ο δύσκολα συγκαλυπτόμενος ελιτισμός δεν φανερώνουν μόνο ρηχότητα και επιπολαιότητα. Φανερώνουν στην ουσία υπεροψία για την άλλη άποψη, δογματικές αγκυλώσεις, περιφρόνηση για τους πολλούς, τις αγωνίες, τα προβλήματα, τις προσδοκίες τους. Έτσι όμως όχι απλώς δεν αντιμετωπίζεται το πρόβλημα, αντιθέτως επιδεινώνεται και μάλιστα ραγδαία με κίνδυνο κάποια στιγμή, όχι στο μακρινό απώτερο μέλλον, να πάρει εκρηκτικές διαστάσεις. Όταν δαιμονοποιείται η άλλη άποψη, όταν αντιμετωπίζονται ως εχθροί οι ανησυχούντες, τότε η οριστική ρήξη μαζί τους είναι αναπόφευκτη.
Αν δεν καταλαβαίνεις γιατί δυσανασχετούν και διαμαρτύρονται οι πολλοί, αν επιμένεις, κόντρα σε όλες τις ενδείξεις, ότι εσύ έχεις δίκιο και οι πολλοί άδικο, αν πιστεύεις ότι ξέρεις πάντα καλύτερα από αυτούς και η μόνη παραδοχή που κάνεις είναι ότι θα έπρεπε απλώς να το επικοινωνήσεις καλύτερα, είναι σχεδόν βέβαιο ότι εκείνοι έχουν δίκιο κι εσύ άδικο. Αν ούτε αυτό καταλαβαίνεις τα πράγματα είναι απείρως χειρότερα!
Κύριες και Κύριοι
Έστω την ύστατη αυτή ώρα, η Ευρώπη καλείται να αρθεί επιτέλους στο ύψος των περιστάσεων. Να βρει την δύναμη να προχωρήσει με θαρραλέα βήματα προς την ολοκλήρωσή της. Σε μια κοινή εξωτερική και αμυντική πολιτική που θα θωρακίζει τα σύνορά της, στη χειραφέτησή της από κάθε μορφή γεωπολιτικής εξάρτησης, στην αμοιβαιοποίηση των κινδύνων από οικονομικές κρίσεις. Στην ανάληψη του ρόλου που της αναλογεί στις παγκόσμιες εξελίξεις και των ευθυνών που έχει για την ειρήνη, την σταθερότητα, την δημοκρατία και την ευημερία τουλάχιστον στην ήπειρό μας. Να ανταποκριθεί στο όραμα των μεγάλων Ευρωπαίων οραματιστών, από τον Ντε Γκωλ, τον Σούμαν και τον Αντενάουερ ως τον Ζακ Ντελόρ και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Αλλά και στην προσδοκία όσων πιστέψαμε και αγωνιστήκαμε γι αυτήν. Τώρα όμως, γιατί η κλεψύδρα αδειάζει με αυξανόμενη ταχύτητα και ανυπολόγιστες για όλους συνέπειες.
Κυρίες και Κύριοι
Μια καταληκτική αναφορά για το μείζον εθνικό θέμα. Οι ηγεμονικές βλέψεις της Τουρκίας, η συστηματική επιχείρηση εκ μέρους της διεύρυνσης της ατζέντας, η ευθεία αμφισβήτηση της εδαφικής ακεραιότητας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας είναι δεδομένες και απροκάλυπτες. Μόνο εθελοτυφλούντες μπορούν να το αμφισβητούν. Η όποια συγκυριακή ύφεση στην ρητορική και τις έμπρακτες προκλήσεις, υπαγορευόμενη από πρόσκαιρες σκοπιμότητες, δεν πρέπει να συσκοτίζουν την αλήθεια. Ότι δηλαδή η Τουρκία έχει ξεκάθαρο αναθεωρητικό σχέδιο για την περιοχή και ευθέως απειλεί την Ελλάδα και την Κύπρο. Ηγεμονισμός που συν τοις άλλοις αποκαλύπτεται από την στρατιωτική και όχι μόνο παρουσία της στην Μέση Ανατολή, τον Καύκασο, την Βόρεια Αφρική αλλά και χώρες των Βαλκανίων.
Πιστεύω ότι καμμιά Ελληνική Κυβέρνηση δεν θα ήταν διατεθειμένη να υποχωρήσει σε μείζονα εθνικά θέματα και να αποδεχθεί ρυθμίσεις σε βάρος των εθνικών συμφερόντων. Πρώτον, διότι αποκλείω την πιθανότητα να το επιθυμεί. Αλλά επιπρόσθετα δεν θα μπορούσε, διότι θα βρισκόταν αντιμέτωπη με την ομόθυμη και σθεναρή αντίδραση των Ελληνίδων και των Ελλήνων.
Είναι λοιπόν αδύνατη και αδιανόητη η σύναψη συνυποσχετικού που θα κρύβει τεχνηέντως και εκ του πονηρού, υπό το πρόσχημα της προσφυγής στο ΔΔ της Χάγης για την οριοθέτηση της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας, την εκχώρηση με ασαφείς και διπλωματικά ευρηματικές διατυπώσεις, δικαιώματος στο ΔΔ να αποφανθεί περί του εύρους των χωρικών υδάτων ή ακόμα και της εδαφικής κυριαρχίας νήσων και βραχονησίδων. Είμαι κατηγορηματικός σε αυτό.
Υφέρπει όμως πάντα ο κίνδυνος, στο όνομα της ύφεσης, των χαμηλών τόνων και των ήρεμων νερών, να δημιουργείται σταδιακά η εντύπωση της αποδοχής της διευρυνόμενης τουρκικής ατζέντας και διεκδικήσεων, άρα βήμα-βήμα της δημιουργίας προηγούμενου. Με άλλα λόγια η δια της διαχρονικής διολίσθησης έκπτωση πάγιων εθνικών θέσεων που εδράζονται στέρεα επί του Διεθνούς Δικαίου.
Αυτό σημαίνει ότι απαιτείται διαρκής εγρήγορση και ετοιμότητα, καθαρές απαντήσεις μη επιδεχόμενες παρερμηνεία, πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική συνεχούς αναζήτησης ερεισμάτων στον διεθνή χώρο και βέβαια ισχυρές ένοπλες δυνάμεις και αποτρεπτική ικανότητα. Πάνω απ όλα όμως επιβάλλει εθνική ομοψυχία και υψηλό εθνικό φρόνημα από όλους μας.
Εφ’ όλης της ύλης επίθεση Σαμαρά στην κυβέρνηση για γάμο ομοφύλων, διεύρυνση ΝΔ, εθνικά θέματα και ΦΠΑ
Επίθεση στην παρούσα Ντόρα Μπακογιάννη για το ψήφισμα σχετικά με το Κόσοβο – Δήλωσε «παρών» , είπε ότι δεν διαπραγματεύεται για αξιώματα
Εφ’ όλης της ύλης επίθεση στην κυβέρνηση εξαπέλυσε ο Αντώνης Σαμαράς στην κοινή του εμφάνιση με τον Κώστα Καραμανλή στο Πολεμικό Μουσείο. Ο πρώην πρωθυπουργός αντιτάχθηκε στο νόμο για την ισότητα στο γάμο, στην διεύρυνση της ΝΔ, στην ακολουθούμενη οικονομική πολιτική αλλά και στην εξωτερική πολιτική.
Δείτε βίντεο:
Στην αρχή της ομιλίας του, ο Αντώνης Σαμαράς είπε ότι η Ευρώπη πρέπει να επιστρέψει στις ρίζες της, επικαλούμενος το εκλογικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, που όπως είπε, ήταν μία στροφή προς τα δεξιά. Ηταν ένα «όχι» στην woke Ευρώπη , όπως και στην Ευρώπη της μαζικής λαθρομετανάστευσης, υποστήριξε. Πρόσθεσε δε ότι η ιδέα της λύσης του δημογραφικού μέσω της πολιτογράφησης παιδιών μεταναστών, συνιστά εργαλειοποίηση φτωχών ανθρώπων.
«Η ΕΕ δεν εμπνέει. Οι πολίτες επιλέγουν με εθνικά κριτήρια, να αποδοκιμάσουν ή να επιδοκιμάσουν.
Η Ευρώπη πρέπει να αποφασίσει αν θα πάει προς την πολιτική απομόνωση ή προς την ολοκλήρωση. Να αποφασίσει αν θα σεβαστεί τις αξίες της ή θα αφεθεί στην ατζέντα της πολιτικής ορθότητας και του ακραίου δικαιωματισμού.
Τα νεφελώδη κεντρώα ιδεολογικά σχήματα, όπως του Μακρόν, ηττήθηκαν. Επομένως, η νέα ευρωπαϊκή ηγεσία πρέπει να πάρει μια απόφαση. Θα επιστρέψει η Ευρώπη στις ρίζες της ή θα συνεχιστεί η αποδόμηση κόντρα στη βούληση των λαών της Ευρώπης;
Το δημογραφικό άρρηκτα συνδεδεμένο με το αξιακό. Ατομικός τρόπος ζωής που υποσκάπτει τη δημιουργία οικογένειας και την απόκτηση παιδιών. Η ατζέντα αυτή εδράζεται σε μια επίπλαστη ευδαιμονία.
Δεν είναι λύση να φέρουμε μετανάστες και να κάνουν παιδιά για να πολιτογραφηθούν Ευρωπαίοι. Το θεωρώ εργαλειοποίηση και χυδαία εκμετάλλευση.
Ο κ. Σαμαράς είπε ότι η Ευρώπη πρέπει να προχωρήσει σε πλήρη επανασχεδιασμό της Οικονομίας της , προσθέτοντας ότι οι ευρωπαϊκές ηγεσίες πρέπει να λάβουν το μήνυμα της κάλπης, αλλιώς η ήπειρός μας θα οδηγηθεί στο περιθώριο».
«Όχι» στην ισότητα στο γάμο
«Με τον Κώστα περάσαμε μαζί τα πάντα. Διερωτήθηκα για τα εθνικά, μα τόσο λάθος κάνουν δύο πρώην πρωθυπουργοί. Αντιμετωπιστήκαμε με απαξίωση. Φτάσαμε στο σημείο στο νομοσχέδιο για τον γάμο να θέτω στη Βουλή συγκεκριμένα ερωτήματα επί της ουσίας και όχι μόνο δεν μου απάντησε κανείς, αλλά οργανώθηκαν και κενά έδρανα όσο μιλούσα. Και συνεχίστηκαν τα πανηγύρια υπουργών αγκαλιά με ΛΟΑΤΚΙ στο θεωρείο της Βουλής την ώρα που το 1/3 των βουλευτών μας δεν είχε ψηφίσει το νομοσχέδιο. Αφήστε τα γλέντια που ακολούθησαν μετά. Αφού η κυβέρνηση αντιμετωπίζει έτσι ακόμα και τον πρώην πρωθυπουργό, γιατί να μην τους θεωρήσει ο κόσμος αλαζόνες;».
«Τρία μπλοκ υπάρχουν πλέον στο πολιτικό σύστημα: ένα κεντροδεξιό, ένα κεντροαριστερό και ένα υπερδεξιό. Ο δικομματισμός ανατρέπεται και μετατρέπεται σε πολυκομματισμό. Η άρνηση να δίνουμε μάχες για ιδέες; Είναι η υποχώρηση της πολιτικής σε όφελος της επικοινωνίας και του tiktok; Έχει δημιουργηθεί η πεποίθσηη ότι όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι. Επομένως το πολιτικό σύστημα καλείται να αναθεωρήσει πλήρως τους όρους της πολιτικής αντιπαράθεσης. Ειδάλλως θα έχουμε άσχηματα ξεμπερδέματα. Επιστροφή στις ρίζες και στις αρχές των κομμάτων και των παρατάξεων, άμεσα».
Όχι και στη διεύρυνση της ΝΔ
Η ΝΔ είχε πάντα πόρτες ανοιχτές, αλλά όχι ιδεολογικά αφύλαχτες. Άλλο η διεύρυνση, άλλο η μετάλλαξη. Και καλό θα είναι να αναρωτηθούν ορισμένοι, αν για το ιστορικά αυτό αρνητικό αποτέλεσμα του δεξιού μπλοκ ευθύνεται η αντίληψη περί αποιδεολογικοποίησηςη αντίληψη περί αποιδεολογικοποίησης.
Πώς λέμε ότι τα προβλήματα των πολιτών δεν έχουν χρώμα; Ο γάμος ομοφύλων για την Αριστερά είναι μια χαρά, για εμάς είναι πρόβλημα.
Δημιουργήθηκε η μικρότερη και πιο φοβική ΝΔ όλων των εποχών. Μήπως επειδή το δέντρο αποκόπηκε από τις ρίζες του;
Όσο η Ευρώπη στρίβει δεξιά, ορισμένοι αναζητούν τους ανεμόμυλους του φαντασιακού Κέντρου.
Είναι επιτυχημένο το επιτελικό κράτος με τους ανακυκλούμενους υπουργούς και τους απαξιωμένους βουλευτές; Γιατί αν είναι πετυχημένο αυτό το μοντέλο αποδοκιμάστηκε από την κοινωνία, και μάλιστα χωρίς πολιτικό αντίπαλο, δίχως Τρόικα, σε συνθήκες επιτήρησης και σε συνθήκες πρωτοφανούς επικοινωνιακής παντοδυναμίας.
Ο λαός εμπιστεύτηκε την Κεντροδεξιά να την κυβερνήσει, όχι πολιτικούς γιατρούς χωρίς σύνορα.
Ο έλεγχος των καρτέλ είναι επιτακτική ανάγκη.
Να γίνει μείωση ΦΠΑ όπως έγινε το 2012 κόντρα στην Τρόικα και πέτυχε.
Θα μεταρρυθμίσουμε φιλελεύθερα την οικονομία μας ή θα αποδεχθούμε την ύπαρξη ολιγοπωλίων στην αγορά;
Απαιτείτια ξεχωριστή πολιτική για την ενίσχυση του δημογραφικού. Δεν είναι σωστό η κυβέρνηση να επιδοτεί με 8.000 ευρώ την αγορά ηλεκτρικού αυτοκινήτου και με 2-3000 ευρώ τα παιδιά. Ούτε λύση είναι οι μετανάστες που δεν ενσωματώνονται και δημιουργούν και συνθήκες ανασφάλειες.
Για τη Δικαιοσύνη
Η Ελλάδα πρέπει να αποφασίσει εάν θα θωρακίσει τους θεσμούς, και ειδικά τη Δικαιοσύνη. Η οποία ήρθε η ώρα να ανεξαρτητοποιηθεί πλήρως από την εκτελεστική εξουσία. Κι εγώ δικαιούμαι προσωπικά να μιλάω για τη Δικαιοσύνη , μετά τα όσα τράβηξα, μαζί με άλλους συναδέλφους, με την άθλια σκευωρία Νοβάρτις. Και υπομένω ακόμα, καθώς πέντε χρόνια τώρα, επί της δικής μας κυβερνήσεως δηλαδή, δεν μου επιτρέπεται να μάθω ποιοι ήταν επιτέλους οι κουκουλοφόροι ψευδομάρτυρες. Αλλά, το ξαναλέω : θα τους πάω μέχρι τέλους! Και θα αποκαλυφθούν.
Για τα εθνικά θέματα
Η εικόνα της χώρας μας είναι αποκαρδιωτική. Τρώμε την μια προσβολή, την μια ταπείνωση, μετά την άλλη! Από τους Σκοπιανούς, τους Αλβανούς και, φυσικά, τους …”φίλους” μας τους Τούρκους.
Είναι αδιανόητα όσα συμβαίνουν.
Για τον διάλογο με τον Πειρατή. Για το ότι ξεχάσαμε να θυμίσουμε σε όλον τον κόσμο τα 50 χρόνια, φέτος, από την τραγωδία της Κύπρου. Πάλι καλά που είδαμε και την Famagusta στην τηλεόραση… Για το λάθος ψήφισμα με το Κόσοβο. Για το “λόμπυ των κατευναστών”. Για την ανακήρυξη ΑΟΖ και θαλάσσιων πάρκων. Για την Αγία Σοφία και τη Μονή της Χώρας. Για το χωρίς καμία λογική «Σύμφωνο περί Φιλίας» με την Τουρκία. Και τι είδαμε μετά το Σύμφωνο; Τον Ερντογάν να ξαναγράφει τα σχολικά βιβλία στην Τουρκία και να διδάσκει τη νεολαία του για την «γαλάζια πατρίδα» τους, δηλαδή ελληνικά εδάφη. Τον Ερντογάν να γίνεται «καλό παιδί» στα μάτια της Δύσης ώστε να πάρει τα F-16. Τις νέες, ευθείες απειλές, του Μπατχτσελί και του Φιντάν, μέχρι και για την Κρήτη. Και ποιοι τα λένε αυτά;; Αυτοί που από τη μια, υποτίθεται, ότι θέλουν να μπουν στην Ευρώπη κι από την άλλη μας απειλούν μαζί με τη Χαμάς!
Οταν εγώ μίλησα, δημόσια και πολύ πριν τις εκλογές, για τον Φρέντυ Μπελέρη και για τον απαράδεκτο Ράμα, υπήρξε σιωπή. Όμως στον Ράμα δώσαμε τελικά χώρο για να κάνει τις συγκεντρώσεις του. Και του δώσαμε ακόμα και το Ζάππειο για να παρουσιάσει σε υψηλούς προσκεκλημένους τους πίνακες και τα γλυπτά του. Πότε; Όταν ο Μπελέρης, με κατηγορίες στημένες , ήταν φυλακισμένος. Και παραμένει φυλακισμένος σήμερα, εκλεγμένο μέλος του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου. Είναι η απόλυτη εικόνα εθνικής αδυναμίας.
Προειδοποίησα και για την ανάγκη σταδιακής απεμπλοκής μας από την επαίσχυντη Συμφωνία των Πρεσπών, την οποία τα Σκόπια από την αρχή δεν τήρησαν, όπως δεν είχαν τηρήσει ούτε την Ενδιάμεση Συμφωνία του Ανδρέα Παπανδρέου.
Γνωρίζω καλά τι σημαίνει η άσκηση πιέσεων από “φίλους”, ασφαλώς για το δικό τους συμφέρον. Και στον Κώστα Καραμανλή ασκήθηκαν, αλλά είπε το “όχι” στο Βουκουρέστι. Και σε εμένα, αλλά το ξέκοψα από την αρχή και δεν επανήλθαν ποτέ.
Είναι λοιπόν η Συμφωνία των Πρεσπών που τροφοδοτεί τον εθνικισμό και τις βλέψεις κάποιων συνδυασμών δυνάμεων στα Βαλκάνια. Αυτή ήταν η σταθερή άποψη και του ιδρυτή μας, Εθνάρχη Κωνσταντίνου Καραμανλή, του Προέδρου της Δημοκρατίας που δακρύζοντας είχε πεί “η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική”.
Μόλις προχθές, η Σκοπιανή πρόεδρος της Δημοκρατίας Σιλιάνοφσκα διατράνωσε δημοσίως το αλυτρωτικό δόγμα: συναντήθηκε, είπε, με εκπροσώπους των «Παιδιών προσφύγων από τη Μακεδονία του Αιγαίου» και συζήτησε μαζί τους για τους εορτασμούς για τα 75 χρόνια από τον «διωγμό των Μακεδόνων του Αιγαίου». Τι άλλο πρέπει να ακούσουμε για να ξυπνήσουμε επιτέλους;
Έχω μιλήσει, συνεχώς μιλάω για τη Θράκη. Μερικοί τολμούν και με λένε “ακραίο”. Ρωτάω: ήμουν ακραίος όταν ως υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Ζολώτα, το 1989, απέλασα τον Τούρκο Πρόξενο στη Θράκη, με τη σύμφωνη γνώμη των τριών τότε πολιτικών αρχηγών, Μητσοτάκη, Παπανδρέου και Φλωράκη; Αυτή είναι η ακρότητα ή το γεγονός ότι σήμερα το Προξενείο και οι ψευτομουφτήδες αλωνίζουν ανενόχλητοι, προπαγανδίζουν και συμμετέχουν στις εκλογές προκλητικά με “τουρκικό κόμμα”, το οποίο μάλιστα έχει και ..ψευτο-Μακεδόνισσα υποψήφια;
Κι αντί να προβληματιστούν , κι από εμένα και από τον Κώστα Καραμανλή, λοιδορούσαν τις θέσεις μας. Μάλιστα, έφθασαν στο σημείο οι σύγχρονοι …”Κισιγκερ”, να ειρωνευτούν την σταθερή, πολυδιάστατη, εξωτερική πολιτική της χώρας επί δεκαετίες, ως “πολιτική ακινησίας” και να αντιτάξουν την δική τους δήθεν “κινητικότητα”.
Απ’ ότι καταλαβαίνω , λυπάμαι που θα το πω, αλλά :
Παραμένουμε “πετρωμένοι” στην …”άψογο στάση” , σε όλα τα εθνικά μέτωπα…
Δηλαδή, μένουμε σταθερά “κομιλφό”, μήπως και μας «κακολογήσουν»…!
Αλλά έχουμε και νεότερα: Αληθεύει, κι εάν ναι, ποιος αποφάσισε, και γιατί, την υποστήριξη της Ελλάδος για κορυφαία θέση στον ΟΑΣΕ, στον Φεριντούν Σινιρίογλου; Ποιος είναι; Είναι ο πρωταγωνιστής της “γαλάζιας πατρίδας” και των “γκρίζων ζωνών” των Τούρκων στο Αιγαίο. Μα είμαστε καλά ; Τι μήνυμα είναι αυτό; Και επίσης τι περίεργα πράγματα είναι αυτά που διαβάζω, για εκδίωξη ενός βοσκού από τη βραχονησίδα Σύρνα στην Αστυπάλαια για …οικολογικούς λόγους; Αν δεν έχει παρέμβει ήδη, οφείλει να παρέμβει άμεσα η κυβέρνηση. Γιατί οικονομική δραστηριότητα σε βραχονησίδες σημαίνει ΑΟΖ. Ελπίζω να καταλαβαινόμαστε…
Καλώ τον πρωθυπουργό να αποφασίσει, άμεσα, την αλλαγή της ακολουθούμενης εξωτερικής πολιτικής. Να επιστρέψει στις ιστορικές παρακαταθήκες της Παράταξης. Να ασκήσει βέτο στην Αλβανία. Να προετοιμάσει, μέσω δημιουργίας μιας ισχυρής νομικής και πολιτικής ομάδας εμπειρογνωμόνων, την απεμπλοκή από την εθνικά επικίνδυνη Συμφωνία των Πρεσπών. Να ασκήσει, όπως και η Βουλγαρία, βέτο σε κάθε βήμα των Σκοπίων, τον αλυτρωτισμό των οποίων οφείλουμε να καταγγείλουμε εδώ και τώρα, παντού. Να αναθεωρήσει πλήρως την …”Φιλία” με την Τουρκία, καθιστώντας σαφές στην πράξη ότι δεν εκβιαζόμαστε, δεν απειλούμαστε και δεν φοβόμαστε. Υπάρχουν όρια!
Γι αυτό και δεν υπάρχει καμία περίπτωση νέας εθνικής υποχώρησης και ταπείνωσης, με “Πρέσπες του Αιγαίου”! Δεν είμαστε ένα ηττημένο έθνος. Είμαστε μια υπερήφανη χώρα με πίστη στην Ελευθερία, με αυταπάρνηση κι Εθνική υπερηφάνεια! Οι Ελληνες δεν είμαστε συμβιβασμένο πλήθος, είμαστε Πατριώτες!
Φίλες και φίλοι,
Σε κάθε σταυροδρόμι πρέπει να επιλέξεις έναν δρόμο.
Ανησυχώ βαθιά. Πρέπει η κατάσταση αυτή να διορθωθεί.
Αυτές είναι οι θέσεις μου. Τις οποίες, για να μην έχουμε παρανοήσεις, ποτέ δεν διαπραγματεύτηκα για “μεγάλα αξιώματα”. Κι ούτε πρόκειται…
Γιατί μας κοιτάει από απέναντι και η Ελλάδα, και η Ιστορία.
Λέει ο Παλαμάς:
“Κάλλιο γλύστρα στον δρόμο τον δικό σου
παρά να μείνεις ορθός στο δρόμο του άλλου!”
Το έχω αποδείξει στη διαδρομή μου.
Υπηρετώ την πατρίδα και την παράταξη…
Ημουν, είμαι, και θα είμαι παρών!
Καταπέλτης ο Καθηγητής Ιωάννης Βαληνάκης κατά της πολιτικής Μητσοτάκη
Τρομερές οι αποκαλύψεις του πρώην ισχυρού άνδρα της διπλωματίας επί κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή, Καθηγητή Ιωάννη Βαληνάκη.
Ο Καθηγητής ανέλυσε βημα προς βήμα την πατριωτική πολιτική του Κώστα Καραμανλή για όλα τα εθνικά θέματα, κάνοντας πραγματικά σοβαρότατες αποκαλύψεις.
Σε μία αποστροφή του όμως, τόνισε ότι ο Κώστας Καραμανλής προσπαθούσε να κάνει τους ακρίτες να επιστρέψουν στα ακριτικά νησιά και τις βραχονησίδες, σε αντίθεση με κάποιους άλλους που τους θέτουν υπό διωγμό, με πρόσχημα τα θαλάσσια πάρκα!
Μία αναφορά που στρέφεται ευθέως κατά της μειωτικής πολιτικής Μητσοτάκη κατά της Τουρκίας.
Συγκλονιστική αποκάλυψη του Ηλία Λιβάνη για τον Κώστα Καραμανλή
Ο Ηλίας Λιβάνης, επικεφαλής των εκδόσεων Λιβάνη που εκδίδει και το συγκεκριμένο έργο, γιος του αείμνηστου Αντώνη Λιβάνη, έκανε μία συγκλονιστική αποκάλυψη.
Παρότι ο αείμνηστος πατέρας του ήταν πολιτικός αντίπαλος του Κώστα Καραμανλή, που είχε εξομολογηθεί σε ανύποπτο χρόνο, όταν ο Κώστας Καραμανλής είχε αναλάβει την εξουσία, το εξής: «Ο Κώστας Καραμανλής είναι πατριώτης και Δημοκρατίας. Είναι σπουδαίος πολιτικός. Γι’ αυτό και θα υποφέρει…»
Πόσο προφητικά λόγια, πόσο δικαιώθηκε αυτός ο αείμνηστος, επίσης πατριώτης, Αντώνης Λιβάνης.
Δείτε το συγκλονιστικό στιγμιότυπο και ολόκληρη την ομιλία εδώ:
ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ
![Marinakis_Thanou](https://i1.prth.gr/images/w880/files/2024-07-01/Marinakis_Thanou.png)
Από αριστερά, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, ο επίσκοπος Θεσπιών Παύλος, η Βασιλική Θάνου και η Όλγα Κεφαλογιάννη
![polemiko-mouseio-3](https://i1.prth.gr/images/w880/files/2024-07-01/polemiko-mouseio-3.jpg)
Ο Κώστας Καραμανλής έφτασε οικογενειακώς στο Πολεμικό Μουσείο φορώντας γραβάτα με ελληνικά σημαιάκια
![polemiko-mouseio-__1__2](https://i1.prth.gr/images/w880/files/2024-07-01/polemiko-mouseio-__1__2.jpg)
Στην εκδήλωση άρχισαν να προσέρχονται από νωρίς πολιτικά στελέχη από σχεδόν όλο το πολιτικό φάσμα – από τον κ. Σ. Κεδίκογλου του ΣΥΡΙΖΑ ως στελέχη της Ελληνικής Λύσης, της Νίκης, την Αφροδίτη Λατινοπούλου, αλλά και τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, Παύλο Μαρινάκη, ο οποίος εκπροσωπεί το Μέγαρο Μαξίμου. Μεταξύ άλλων, το παρών δίνουν ο Ευριπίδης Στυλιανίδης, Δημήτρης Σταμάτης, ο περιφερειάρχης Β. Αιγαίου Κώστας Μουτζούρης, Ανδρέας Κουτσούμπας, πρώην βουλευτής της ΝΔ και κουμπάρος του Κώστα Καραμανλή, Ακης Γεροντόπουλος, Βασίλης Μιχαλολιάκος, Λευτέρης Οικονόμου (περίεργο που κι αυτός βρέθηκε εκεί αφού ήταν στενός συνεργάτης του αντικαραμανλικού Μιχάλη Χρυσοχοίδη που αναφέρεται η δράση του μέσα στο βιβλίο), Λευτέρης Ζαγορίτης, Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, o Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, ο πρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος και πρώην υπουργός της Ν.Δ. Νίκος Νικολόπουλος, ο πολιτικός αναλυτής και πρώην Γραμματέας του ΛΑ.Ο.Σ. Παναγιώτης Αποστόλου αλλά και ο παλαίμαχος ηθοποιός Κώστας Πρέκας.
![polemiko-mouseio-2](https://i1.prth.gr/images/w880/files/2024-07-01/polemiko-mouseio-2.jpg)
Η Ντόρα Μπακογιάννη πήγε στην εκδήλωση παρά την πολύχρονη κόντρα της με τον Αντώνη Σαμαρά
![polemiko-mouseio-2__1_](https://i1.prth.gr/images/w880/files/2024-07-01/polemiko-mouseio-2__1_.jpg)
![polemiko-mouseio-1](https://i1.prth.gr/images/w880/files/2024-07-01/polemiko-mouseio-1.jpg)
![POLEMIKO-MOUSEIO__3_](https://i1.prth.gr/images/w880/files/2024-07-01/POLEMIKO-MOUSEIO__3_.jpg)
Ο Κώστας Πρέκας
![latinopoulou](https://i1.prth.gr/images/w880/files/2024-07-01/latinopoulou.jpg)
![POLEMIKO-MOUSEIO__1_](https://i1.prth.gr/images/w880/files/2024-07-01/POLEMIKO-MOUSEIO__1_.jpg)
![POLEMIKO-MOUSEIO__2_](https://i1.prth.gr/images/w880/files/2024-07-01/POLEMIKO-MOUSEIO__2_.jpg)
Ο Σίμος Κεδίκογλου του ΣΥΡΙΖΑ
![POLEMIKO-MOUSEIO__4_](https://i1.prth.gr/images/w880/files/2024-07-01/POLEMIKO-MOUSEIO__4_.jpg)
Ο Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος
![Matzouranis](https://i1.prth.gr/images/w880/files/2024-07-01/Matzouranis.jpg)
![Petros_Doukas](https://i1.prth.gr/images/w880/files/2024-07-01/Petros_Doukas.jpg)