Του Βασιλη Ταλαμαγκα
Καθώς η Ελλάδα μπήκε στο 2026, το ζήτημα των ταξικών ανισοτήτων εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κοινωνικά προβλήματα. Παρά το γεγονός ότι η ελληνική οικονομία εμφανίζει σημάδια σταθεροποίησης και ανάπτυξης σε μακροοικονομικό επίπεδο, η καθημερινή εμπειρία πολλών πολιτών δείχνει ότι τα οφέλη αυτής της ανάπτυξης δεν κατανέμονται ισότιμα. Οι κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες φαίνεται να παραμένουν έντονες και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να έχουν διευρυνθεί.
Ένα βασικό στοιχείο που αποκαλύπτει το μέγεθος του προβλήματος είναι το ποσοστό του πληθυσμού που βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Παρότι έχουν εφαρμοστεί κάποια μέτρα στήριξης και αυξήσεις στον κατώτατο μισθό, ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας εξακολουθεί να δυσκολεύεται να καλύψει βασικές ανάγκες, όπως η στέγαση, η ενέργεια και τα τρόφιμα. Η αύξηση του κόστους ζωής τα τελευταία χρόνια έχει εξανεμίσει σε μεγάλο βαθμό τις όποιες μισθολογικές βελτιώσεις, πλήττοντας κυρίως τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα.
Παράλληλα, η ανισότητα στην κατανομή του πλούτου παραμένει ιδιαίτερα έντονη. Ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού συγκεντρώνει δυσανάλογα μεγάλο μέρος του συνολικού πλούτου, ενώ η πλειονότητα καλείται να ανταπεξέλθει με περιορισμένους πόρους. Αυτό δημιουργεί ένα αίσθημα κοινωνικής αδικίας, καθώς η οικονομική ανάπτυξη φαίνεται να ωφελεί περισσότερο τα ανώτερα εισοδηματικά στρώματα, αφήνοντας πίσω τους πιο ευάλωτους.
Σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση των ταξικών ανισοτήτων παίζει και η αγορά εργασίας. Η επισφαλής απασχόληση, οι χαμηλοί μισθοί, οι συμβάσεις μερικής απασχόλησης και η περιορισμένη εργασιακή ασφάλεια δυσκολεύουν ιδιαίτερα τους νέους και τις οικογένειες. Πολλοί εργαζόμενοι, αν και απασχολούνται πλήρως, αδυνατούν να εξασφαλίσουν ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, γεγονός που εντείνει το χάσμα μεταξύ των κοινωνικών τάξεων.
Επιπλέον, οι ανισότητες δεν περιορίζονται μόνο στο εισόδημα, αλλά επεκτείνονται και στην πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες, όπως η υγεία και η εκπαίδευση. Οι οικονομικά ασθενέστεροι έχουν λιγότερες δυνατότητες πρόσβασης σε ποιοτικές υπηρεσίες, γεγονός που αναπαράγει τον κύκλο της φτώχειας και δυσκολεύει την κοινωνική κινητικότητα. Έτσι, οι ανισότητες μεταφέρονται από γενιά σε γενιά, καθιστώντας πιο δύσκολη την εξάλειψή τους.
Στην Ελλάδα του 2026 οι ταξικές ανισότητες παραμένουν ένα ανοιχτό και σύνθετο ζήτημα. Παρά τη βελτίωση ορισμένων οικονομικών δεικτών, μεγάλο μέρος της κοινωνίας δεν βιώνει ουσιαστική αναβάθμιση της ποιότητας ζωής του. Η αντιμετώπιση των ανισοτήτων απαιτεί στοχευμένες κοινωνικές πολιτικές, ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και δίκαιη κατανομή των καρπών της ανάπτυξης, ώστε η οικονομική πρόοδος να μετατραπεί σε πραγματική κοινωνική ευημερία για όλους. Κάτι που στην παρούσα πολιτική κατάσταση δεν διαφαίνεται από την σημερινή κεντρική εξουσία .
