Ένας πρώην πρωθυπουργός και πρώην πρόεδρος της αστικής, της συντηρητικής παράταξης μιας χώρας, διατηρεί… ισόβια αίσθηση του τι πραγματικά συμβαίνει στην κοινωνία της χώρας αυτής, ώστε να κατανοεί εγκαίρως τη φορά των κοινωνικών ρευμάτων και τη μετατόπιση του κοινωνικού εκκρεμούς.
Ο Αντώνης Σαμαράς αποτελεί εμβληματική επιβεβαίωση της παραπάνω περιγραφής. Προερχόμενος από τις ρίζες της συντηρητικής παράταξης και με βαθιά γνώση των κομματικών ισορροπιών και… παρασκηνίων, ο Μεσσήνιος πολιτικός έχει εξελιχθεί σε άλυτο πονοκέφαλο για το Μέγαρο Μαξίμου και προσωπικά τον ίδιο τον σημερινό Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, επειδή η ρητορική την οποία αρθρώνει και η κριτική την οποία ασκεί είναι απολύτως συμβατές με την… κοινή λογική και τις σκέψεις και επιθυμίες της ελληνικής κοινωνίας.
Στο μείζον σκάνδαλο των τηλεφωνικών υποκλοπών, που έχει ενοχλήσει και την πολιτική ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και το οποίο επανήλθε με ένταση στην επικαιρότητα και στη δημόσια συζήτηση, μετά την… απρόσμενη γενναιότητα χαμηλόβαθμων δικαστικών να μοιράσουν θυελλώδεις ποινές στους ιδιώτες κατηγορουμένους, εκθέτοντας ανεπανόρθωτα την ηγεσία του Αρείου Πάγου, ο Αντώνης Σαμαράς έκανε και πάλι ένα βήμα… πιο γρήγορο από τη φθορά, όπως συνήθιζε να λέει ο νομπελίστας ποιητής και προσωπικός φίλος του, Οδυσσέας Ελύτης.
Η πρωτοβουλία του Αντώνη Σαμαρά να προσφύγει στη Δικαιοσύνη, ώστε να διερευνηθεί η υπόθεση και να μάθει για την παρακολούθησή του, άνοιξε το δρόμο και για άλλους επώνυμους παράγοντες του δημοσίου βίου, και την ίδια στιγμή εκθέτει τους υπουργούς και τα κυβερνητικά και κομματικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας που… σφυρίζουν αδιάφορα, παρόλα που έπεσαν και εκείνοι θύματα του κυκλώματος των τηλεφωνικών υποκλοπών.
Το σκάνδαλο των υποκλοπών μοιάζει να λειτουργεί ως η μοιραία… πινελιά για την ταχύτατη αποσυναρμολόγηση του συστήματος εξουσίας του Μεγάρου Μαξίμου, και της αμφισβήτησης, επομένως της απονομιμοποίησης της κυριαρχίας του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και αρκετοί είναι εκείνοι που το συνδέουν με το ιστορικό σκάνδαλο του «Watergate» στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, που οδήγησε τον Ρίτσαρντ Νίξον σε ατιμωτική παραίτηση από την Προεδρία των ΗΠΑ, με… χρονοκαθυστέρηση.
Το σκάνδαλο «Watergate», που αποκαλύφτηκε από την εμβληματική Washington Post, με τους θρυλικούς Καρλ Μπέρνσταϊν και Μπομπ Γούντγουορντ το καλοκαίρι του 1972, αποδείχτηκε… βραδείας καύσης. Στις εκλογές του Νοεμβρίου εκείνης της χρονιάς, ο Ρίτσαρντ Νίξον όχι μόνο δεν επηρεάστηκε, αλλά σάρωσε τον αντίπαλό του, εξασφαλίζοντας την επανεκλογή του στην Προεδρία των ΗΠΑ.
Μετά από δυο χρόνια όμως, το καλοκαίρι του 1974, και αφού οι αποκαλύψεις των βαθύτερων λεπτομερειών του σκανδάλου λειτούργησαν ως θύελλα, οδηγώντας σε παραιτήσεις στενών συνεργατών του, και αμαυρώνοντας το προφίλ του, ο Ρίτσαρντ Νίξον, ο πανίσχυρος εκπρόσωπος του «βαθέως κράτους» των ΗΠΑ, υποχρεώθηκε σε ατιμωτική παραίτηση από την Προεδρία των ΗΠΑ.
