Του Ειδικού Συνεργάτη Κ.Α. Γαυδιώτη
Η υπόθεση των υποκλοπών ΕΥΠ/Predator έχει περάσει οριστικά από τη σφαίρα του «θορύβου» στη σφαίρα του αποδεικτικού υλικού. Δεν μιλάμε πια για υπαινιγμούς, διαρροές ή κομματικές κονταρομαχίες. Μιλάμε για ακροαματική διαδικασία, για εισαγγελική πρόταση, για αγορεύσεις της πολιτικής αγωγής και, πλέον, για την τελική γραμμή άμυνας των κατηγορουμένων που ζητά απαλλαγή.
Η δίκη των υποκλοπών ΕΥΠ – Predator έφτασε χθες αισίως τις 37 δικάσιμους. Στη χθεσινή συνεδρίαση (16/2/2026) οι συνήγοροι του Φέλιξ Μπίτζιου (Ηλίας Κυριακίδης και Νίκη Ορφανίδου) επιχείρησαν να αποδομήσουν το πόρισμα της ΑΠΔΠΧ, τις μαρτυρίες δημοσιογράφων και την εισαγγελική πρόταση, ζητώντας αθώωση και αμφισβητώντας το «de facto διαχειριστή». Η διαδικασία συνεχίζεται σήμερα με τις τελευταίες αγόρευσεις υπεράσπισης (Ντίλιαν, Χάμου, Λαβράνος) και Απόφαση πιθανόν στις 26 Φεβρουαρίου 2025.
Μετά από 10 μήνες, η υπόθεση δεν είναι πια μόνο ποινική. Είναι πολιτική, θεσμική και ιστορική – μια δοκιμασία για τα αντισώματα της Δημοκρατίας. Και η μεγαλύτερη ευθύνη πέφτει στην ΕΥΠ και στο πολιτικό της προϊστάμενο, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που μετέτρεψε την Υπηρεσία σε μηχανισμό παρακράτους, διώκοντας ακόμα και τους δικούς του υπαλλήλους που αρνήθηκαν παράνομες εντολές.
Χθες, 16 Φεβρουαρίου 2026, η Δίκη μπήκε στην 37η δικάσιμο και η υπεράσπιση του Φέλιξ Μπίτζιου επιχείρησε λοιπόν να αποδομήσει πορίσματα και μαρτυρίες, στοχεύοντας σε ένα αποτέλεσμα που θα «κλείσει» πολιτικά την υπόθεση σε επίπεδο τεσσάρων ιδιωτών.
Το αν αυτό θα πετύχει, θα το κρίνει το Δικαστήριο. Το αν όμως ένα τέτοιο αποτέλεσμα αρκεί για να κλείσει το θέμα στη δημόσια ζωή, είναι άλλο ερώτημα. Και αυτό δεν κρίνεται στο εδώλιο.
Σε ποιο στάδιο βρισκόμαστε σήμερα
Η Δίκη βρίσκεται πλέον στο στάδιο των τελικών αγορεύσεων. Στις 6 Φεβρουαρίου 2026 ο Εισαγγελέας της Έδρας, κ. Δημήτρης Παυλίδης, πρότεινε ενοχή για τους τέσσερις κατηγορούμενους, τονίζοντας ότι η χρήση του Predator είναι παράνομη στην Ελλάδα, ότι αποτελεί «απειλή για τον πυρήνα του δημοκρατικού πολιτεύματος» και ότι «δεν μπορούμε να κρύψουμε ποινικά αδικήματα πίσω από εταιρικά σχήματα» ενώ άφησε σαφείς αιχμές και για πολιτικές ευθύνες…
Ακολούθησαν οι αγορεύσεις των συνηγόρων προς υποστήριξη της κατηγορίας, με κεντρικό μοτίβο ότι το διακύβευμα δεν είναι μόνο μια σειρά πλημμελημάτων, αλλά ο ίδιος ο τρόπος που λειτουργεί το Κράτος Δικαίου όταν η τεχνολογία επιτρέπει αόρατες, βαθιά παρεμβατικές παρακολουθήσεις. Και αλήθεια, όταν κάποιος παρακολουθεί και υποκλέπτει Αρχηγούς της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, Υπουργούς, Πολιτικούς, Ανώτατους Στρατιωτικούς όπως τον Α/ΓΕΕΘΑ και στελέχη της ΕΥΠ, αυτό δεν είναι ο ορισμός της Κατασκοπείας;
Στις 10 Φεβρουαρίου 2026, ο Ζαχαρίας Κεσσές κινήθηκε στην ίδια κατεύθυνση, μιλώντας για «θεσμική υποχώρηση», για «Κατασκοπεία» και για «προκλητική ασυλία στους θύτες έναντι των θυμάτων», περιγράφοντας με οξύτητα ένα πλαίσιο αδράνειας και αυτοπροστασίας θεσμών, όπως το αντιλαμβάνεται η πολιτική αγωγή.
Χαρακτηριστικά, την επομένη, ο Πέτρος Λιανός μίλησε για «κοινό κέντρο ΕΥΠ και Predator» και περιέγραψε επιχειρησιακή «αλληλουχία» ανάμεσα σε νόμιμες άρσεις απορρήτου και παράνομες μολύνσεις, με στόχο, όπως είπε, ανθρώπους από όλο το φάσμα της δημόσιας ζωής.
Στις 12 Φεβρουαρίου 2026, ο Χρήστος Κακλαμάνης έθεσε το διακύβευμα ως «έλεγχο αντισωμάτων της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας», επιμένοντας ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο το έγκλημα, αλλά η συγκάλυψη και η τάση «στεγανοποίησης» της υπόθεσης.
Και χθες, 16 Φεβρουαρίου 2026, ξεκίνησε καθαρά το τελευταίο κομμάτι. Η υπεράσπιση.
Τι είπε η υπεράσπιση και γιατί έχει σημασία
Στην 37η δικάσιμο, οι συνήγοροι του Φέλιξ Μπίτζιου κινήθηκαν σε τρεις βασικούς άξονες.
Πρώτον, αμφισβήτησαν ότι ο κατηγορούμενος είχε ουσιαστικό ρόλο διαχείρισης στις εμπλεκόμενες εταιρείες. Επικαλέστηκαν ότι ήταν «αναπληρωτής διαχειριστής» για συγκεκριμένο διάστημα και ότι μπορούσε να ασκεί καθήκοντα μόνο όταν δεν μπορούσαν οι διαχειριστές. Επέμειναν ότι δεν είχε διαχειριστική θέση στην Krikel και αμφισβήτησαν το αφήγημα περί «de facto διαχειριστή», θέτοντας το ερώτημα γιατί να εμφανίζεται ως αναπληρωτής και να αποχωρεί το 2021 αν ασκούσε «την πραγματική διαχείριση».
Δεύτερον, στόχευσαν ειδικά τις μαρτυρίες δημοσιογράφων – ερευνητών, λέγοντας ότι στηρίχθηκαν σε ανώνυμες πηγές που δεν εμφανίστηκαν στο δικαστήριο. Σε μια φράση που συμπυκνώνει τη ρητορική γραμμή, ειπώθηκε ότι «αν δεν ήταν τα δημοσιεύματα, ο Μπίτζιος δεν θα ήταν κατηγορούμενος εδώ».
Τρίτον, επιχείρησαν να «σπάσουν» το κομμάτι των θυμάτων. Αμφισβήτησαν το Πόρισμα της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (ΑΠΔΠΧ), λέγοντας ότι από 116 αριθμούς, οι 32 αφορούν νομικά πρόσωπα, άλλοι 19 είναι «φαντάσματα» και ότι από τα 62 φυσικά πρόσωπα που απομένουν, τα 51 δεν επιβεβαίωσαν ότι έλαβαν το επίμαχο μήνυμα, με το επιχείρημα ότι μόνο 9 υπέβαλαν εγκλήσεις. Στήριξαν επίσης ότι η «λίστα Μενουδάκου» έχει αστοχίες, διπλοεγγραφές και δεν έγινε ολοκληρωμένος έλεγχος. Με αυτό το πακέτο επιχειρημάτων, ζήτησαν αθώωση.
Αν το δεις ψύχραιμα, δεν είναι μια «τεχνική» άμυνα. Είναι μια άμυνα που προσπαθεί να μετατρέψει το πολιτικό και θεσμικό σοκ σε μια στενή λογιστική διαφωνία για το ποιος είναι «φορέας δεδομένων», ποιος υπέβαλε έγκληση και ποιος είχε ή δεν είχε «καρέκλα» στο εταιρικό οργανόγραμμα.
Όμως το Δικαστήριο δεν καλείται να αποφασίσει αν η υπόθεση είναι άβολη. Καλείται να αποφασίσει αν στοιχειοθετείται. Και εδώ υπάρχει ένας κόμβος που η υπεράσπιση, όσο κι αν πιέζει, δεν μπορεί να τον εξαφανίσει: η ίδια η εισαγγελική θέση ότι το Predator λειτούργησε στην Ελλάδα, ότι η αποστολή μολυσμένου συνδέσμου συνιστά απόπειρα και ότι η υπόθεση δεν είναι απλή υπόθεση «εταιρικής ομίχλης».
Το βάρος του αποδεικτικού υλικού και το «σκληρό» σημείο της υπόθεσης
Σε υποθέσεις spyware, το πιο δύσκολο δεν είναι να υποψιαστείς ότι έγινε κάτι. Είναι να το δέσεις σε αλυσίδα γεγονότων που αντέχει στο ακροατήριο.
Ακριβώς γι’ αυτό αποκτούν σημασία στοιχεία που δεν βασίζονται μόνο σε «αφηγήσεις», αλλά σε διαδρομές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η προπληρωμένη κάρτα με την οποία, κατά τα στοιχεία που συζητήθηκαν στη διαδικασία, πληρώθηκαν μολυσμένα SMS του Predator. Το Δικαστήριο ζήτησε την πλήρη κίνηση της κάρτας από την Τράπεζα, αναζητώντας ένα καθαρό ίχνος για «πότε» και «πώς» χρηματοδοτήθηκε η αποστολή.
Αυτό το είδος υλικού είναι ακριβώς το αντίδοτο στη γνωστή άμυνα «δεν ξέρουμε ποιος πάτησε το κουμπί». Σε τέτοιες υποθέσεις, σπάνια πιάνεις το χέρι στο πληκτρολόγιο. Μπορείς όμως να πιάσεις την υποδομή, τη χρηματοροή, τη λειτουργική ρουτίνα, τη χρονική ταύτιση.
Και εδώ ακριβώς κουμπώνει η πολιτική αγωγή όταν μιλά για «συμμετρίες» και «διπλή παρακολούθηση», επιχειρώντας να δείξει ότι δεν υπήρχε μόνο μια παράνομη αγορά, αλλά ένα περιβάλλον που την έκανε να λειτουργεί με ασφάλεια μέσα στην Ελλάδα.
Το νομικό παράδοξο: μια υπόθεση υψηλής θεσμικής βαρύτητας σε επίπεδο πλημμελημάτων
Ένα από τα πιο παράδοξα και πολιτικά φορτισμένα στοιχεία είναι ότι η υπόθεση κρίνεται ως πλημμέλημα, ενώ το ίδιο το περιεχόμενό της μοιάζει «κραδασμός» Δημοκρατίας. Ο εισαγγελέας το είπε σχεδόν ωμά: οι πράξεις, κατά την κατηγορία, τελέστηκαν το 2020 και το 2021 και εφαρμόζεται ευνοϊκότερος νόμος του 2019 που υποβάθμισε την παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών από κακούργημα σε πλημμέλημα. Και συμπλήρωσε ότι «αν είχαν χρόνο τέλεσης λίγο αργότερα, δεν θα ήμασταν εδώ».
Αυτό δεν είναι απλώς ένα νομικό τεχνικό σημείο. Είναι η απόδειξη ότι, σε ζητήματα δημοκρατικής ασφάλειας, ο χρόνος και οι νομοθετικές επιλογές λειτουργούν σαν προκαταβολική «προδιαγραφή» του αποτελέσματος. Και αυτό, όσο κι αν δεν αρέσει, είναι πεδίο πολιτικής ευθύνης.
Το πολιτικό ερώτημα που δεν κλείνει με μια καταδίκη ή μια αθώωση
Ακόμα κι αν το Δικαστήριο καταδικάσει τους τέσσερις, η κοινωνία θα μείνει με ένα βασικό ερώτημα: πώς ένα τέτοιο οικοσύστημα λειτούργησε σε ελληνικό έδαφος, με στόχους πολιτικούς, ανώτατους στρατιωτικούς, στελέχη της ΕΥΠ, θεσμικούς παράγοντες, δημοσιογράφους, πολίτες, χωρίς να ενεργοποιηθούν εγκαίρως «κόκκινες γραμμές»;
Και εδώ μπαίνουν δύο επίπεδα ευθύνης που δεν εξαφανίζονται.
Το πρώτο είναι το κυβερνητικό και πρωθυπουργικό. Από το 2019, με το Π.Δ. 81/2019 προβλέφθηκαν μεταφορές υπηρεσιών και αρμοδιοτήτων στον Πρωθυπουργό, στο πλαίσιο της οργανωτικής αναδιάρθρωσης της κυβέρνησης. Πολιτικά, αυτή η επιλογή σημαίνει συγκέντρωση εποπτείας. Και συγκέντρωση εποπτείας σημαίνει συγκέντρωση ευθύνης.
Το δεύτερο είναι το διοικητικό επίπεδο της ίδιας της ΕΥΠ. Μια Υπηρεσία Πληροφοριών δεν κρίνεται μόνο από το τι κάνει. Κρίνεται και από το τι επιτρέπει να γίνεται γύρω της, ειδικά όταν το «γύρω» αφορά ιδιωτικά εργαλεία που μπορούν να μετατρέψουν ένα κινητό σε μόνιμη συσκευή παρακολούθησης.
Δεν είναι ποινική κατηγορία να το λες αυτό. Είναι θεσμική υποχρέωση λογοδοσίας.
Η «λεπτομέρεια» που έγινε πολιτικό σύμβολο: τα προσόντα του Διοικητή της ΕΥΠ
Σε τέτοιες υποθέσεις, κάποιες λεπτομέρειες αποκτούν βάρος συμβόλου. Η τροπολογία για τα τυπικά προσόντα διορισμού του Διοικητή της ΕΥΠ το 2019 δεν είναι απλώς ένα επεισόδιο κοινοβουλευτικής έντασης. Είναι ένδειξη νοοτροπίας: όταν η εκτελεστική εξουσία προσαρμόζει κανόνες για να χωρέσει επιλογές, μετά δυσκολεύεται να πείσει ότι λειτουργεί με θεσμικά αντανακλαστικά όταν ξεσπά μια κρίση απορρήτου.
Γιατί η υπεράσπιση αφορά και την Κυβέρνηση, όχι μόνο τους κατηγορούμενους
Η προσπάθεια προσπάθεια απαλλαγής του Φέλιξ Μπίτζιου, όσο «νομικά» κι αν παρουσιάζεται, έχει σαφές πολιτικό αποτέλεσμα αν γίνει δεκτή. Περιορίζει την υπόθεση. Τη μικραίνει. Την κάνει να μοιάζει με κακογραμμένο κατηγορητήριο, με «λίστες» που έχουν αστοχίες, με θύματα που δεν υπέβαλαν εγκλήσεις(!!!), με δημοσιογράφους που δεν έφεραν τις πηγές τους στο ακροατήριο λόγω του δημοσιογραφικού απορρήτου αλλά και που όμως ούτε διαψεύστηκαν ούτε αμφισβητήθηκαν…
Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο τριβής. Γιατί, πολιτικά, μια απαλλαγή ή μια ήπια κατάληξη λειτουργεί σαν βαλβίδα. Σαν αφήγημα «έγινε Δίκη, τελείωσε, δεν υπήρχε τίποτα». Μόνο που η πολιτική ευθύνη δεν δουλεύει έτσι. Δεν χρειάζεται καταδίκη για να υπάρχει. Χρειάζεται αποτυχία εποπτείας, αποτυχία ελέγχου, αποτυχία λογοδοσίας.
Και η ίδια η πολιτική αγωγή, με τις αγορεύσεις της, λέει κάτι απλό: ακόμα και αν το Δικαστήριο κρίνει μόνο τέσσερις, το κράτος οφείλει να απαντήσει για το πώς φτάσαμε ως εδώ.
Το Πλήρες Χρονολόγιο της Υπόθεσης (2019 – Φεβρουάριος 2026)
2019
Ιούλιος: ΠΔ 74/2019 → μεταφορά της ΕΥΠ απευθείας στο Μαξίμου υπό τον Πρωθυπουργό. Διορισμός Παναγιώτη Κοντολέοντα με τροπολογία για «εμπειρία» αντί Πτυχίου Πανεπιστημίου.
Ίδρυση/δραστηριοποίηση Intellexa και πρώτα συμβόλαια spyware.
2020
Καλοκαίρι-φθινόπωρο: Λειτουργία Predator. Πρώτες προπληρωμένες κάρτες για αποστολή μολυσμένων SMS.
2021
Δημιουργία «περίεργης» Υποδιεύθυνσης στην ΕΥΠ που μετά από λίγο καιρό κατάντησε «ψυγείο» διαφωνούντων υπαλλήλων.
Δεκέμβριος: Τελευταίες συναλλαγές κάρτας (σύμπτωση με αφαίρεση servers Intellexa στο Χαλάνδρι).
Υποχρεωτικές Μετατάξεις διαφωνούντων – ανεπιθύμητων υπαλλήλων ΕΥΠ
Citizen Lab: Αποκάλυψη 220+ SMS.
2022
Ιούλιος: Reporters United αποκαλύπτουν παρακολούθηση Κουκάκη.
Αύγουστος: Παραιτήσεις Γρηγόρη Δημητριάδη και Παναγιώτη Κοντολέοντα.
Σεπτέμβριος: Εξεταστική Βουλής (πόρισμα ΝΔ «άκαρπο»).
Οκτώβριος: Προανάκριση Αχιλλέα Ζήση.
2023
PEGA Committee (Ευρωκοινοβούλιο) καταδικάζει Ελλάδα.
Reporters United: 100+ θύματα.
Πρόστιμο €50.000 στην Intellexa από ΑΔΑΕ.
2024
Μάρτιος: Αμερικανικές κυρώσεις (OFAC) σε Intellexa.
Καλοκαίρι: Πόρισμα Ζήση → δίωξη μόνο 4 ιδιωτών για πλημμελήματα.
2025
Μάιος: Έναρξη Δίκης στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών.
Οκτώβριος-Δεκέμβριος: Οι «Διαβολοβδομάδες» με τις μεγάλες καταθέσεις Μαρτύρων.
2026
9-13 Ιανουαρίου: Ντάλλας, Κατσούδα, Τριανταφύλλου, Κομνόπουλος.
25 Ιανουαρίου: Απόστρατευση Γεωργακοπούλου & Ζαρά (Αστυνομικά όργανα, όχι μόνιμοι υπάλληλοι ΕΥΠ – επέστρεψαν στην ΕΛ.ΑΣ. από όπου είχαν αποσπαστεί, προήχθησαν και αποστρατεύθηκαν με ανώτατους βαυμούς).
6 Φεβρουαρίου (34η): Εισαγγελική πρόταση Παυλίδη → ενοχή και των 4.
10 Φεβρουαρίου (35η): Αγόρευση Κεσσέ
11 Φεβρουαρίου (35η): Αγόρευση Λιάνος.
12 Φεβρουαρίου (36η): Αγόρευση Κακλαμάνη.
16 Φεβρουαρίου (37η): Αγόρευση υπεράσπισης Μπίτζιου.
Σήμερα 17 Φεβρουαρίου: Επόμενες αγόρευσεις.
Όλοι οι Βασικοί Μάρτυρες & Σύνοψη Καταθέσεών τους
Νίκος Ανδρουλάκης (22/10/2025)
«Παράκεντρο Μαξίμου». 3 αποτυχημένες απόπειρες Predator + νόμιμη παρακολούθηση ΕΥΠ. «Ήθελαν να μην εκλεγώ». «Οι στόχοι παρακολουθήθηκαν πρώτα από την ΕΥΠ και μετά από το Predator». «Κάποιοι που ήταν επίσης θύματα επέλεξαν σήμερα να κάτσουν στα σπίτια τους».
Μ.Ζ.Σ. (Στέλεχος ΕΥΠ, 3/11/2025)
«100% σίγουρη ότι ήταν ΕΥΠ». Μήνυμα «Κοριτσάκι…» την ημέρα μήνυσης κατά Μητσοτάκη. Σε «Ψυγείο» από Δημητριάδη. Μετατάχθηκε στην ΕΛ.ΑΣ.
Παναγιώτης Ζαρκάδας (10/11/2025)
Ταυτόχρονες παρακολουθήσεις ΕΥΠ + Predator. «Η ΕΥΠ τάιζε το Predator».
Α.Ρ. (Στέλεχος ΕΥΠ, 14/11/2025)
Δέχθηκε 7 μολυσμένα SMS. Τελευταίο την ημέρα υποβολής μήνυσης κατά παντός υπευθύνου. Μετατάχθηκε στην ΕΛ.ΑΣ. μετά από πέρασμα στο «ψυγείο» και αυτή.
Θανάσης Κουκάκης (17-19/11/2025 – 3 ημέρες)
Η πιο μακρόχρονη κατάθεση. «Ενιαίο κέντρο». Παρακολουθούσαν και την κόρη του. Αποκάλυψε SMS Λαβράνου-Τρίμπαλη.
Σταμάτης Τρίμπαλης & Δημήτρης Τερζής (21/11/2025)
«Όσο είναι η ΝΔ στα πράγματα, μη φοβάσαι τίποτα». Στημένες ερωτήσεις Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής.
Πηνελόπη Μηνιάτι & Αλέξανδρος Διακόπουλος (25/11/2025)
Διπλή παρακολούθηση. Απειλή «συμβολαίου θανάτου» με 19 σφαίρες.
Κωνσταντίνος Τσουβάλας & Ηλίας Σπυρλιάδης (28/11/2025)
«Δεν ήξερα τίποτα για Krikel». Φρουρά Λαβράνου «προληπτική».
Μιχάλης Σακκάς & Δημήτρης Βέργαδος (1/12/2025)
Επιφανειακοί έλεγχοι ΑΔΑΕ. «Άνοιξα πόρτες και δεν υπήρχαν υπολογιστές».
Παναγιώτης Κούτσιος (2/12/2025)
«Predator μόνο σε κράτη». Pre-sales σε Αφρική και ΗΒ.
Ηλίας Κυριακίδης (3/12/2025)
Εικονικό σύμπλεγμα εταιρειών, χρυσές μισθοδοσίες.
Χρήστος Ράμμος (9/12/2025)
«Η ΕΥΠ καθυστερούσε εσκεμμένα».
Βασίλης Λαμπρόπουλος (10/12/2025)
Ζήτησε 10 νέους μάρτυρες.
Ζάρα & Γεωργακοπούλου (11/12/2025)
«Δεν μιλούσαμε για Predator»
Κώστας Βαξεβάνης & Γιάννης Σουλιώτης (16/12/2025)
«Κοινός βραχίονας Μαξίμου». Ροζ υλικό για εκβιασμούς.
Τάσος Τέλλογλου (18/12/2025)
«Σύστημα ελέγχου υπουργών».
Αιμίλιος Κοσμίδης (19/12/2025)
Κάρτα Cosmote «δώρο» – ζητήθηκε πλήρης κίνηση 2019-2024.
Σωτήρης Ντάλλας (9/1/2026)
«Δεν ήξερα τίποτα» → Πρόεδρος: «Δεν ήσασταν απόλυτα ειλικρινής» (πιθανή ψευδορκία).
Ευαγγελία (Λίνα) Κατσούδα (12/1/2026)
Επιβεβαίωσε ότι Λαβράνος είχε ουσιαστικό έλεγχο Krikel. «Όσο είναι η ΝΔ, μη φοβάσαι τίποτα».
Ελίζα Τριανταφύλλου (13/1/2026)
Θύμα Predator ενώ ερευνούσε Καραϊβάζ και εξοπλιστικά. «Ασπίδα ΝΔ».
Γιώργος Κομνόπουλος (15/1/2026)
Κλειδί μάρτυρας Intellexa – «Αφωνία κυβέρνησης».
Οι Αγορεύσεις: Από τον “καταπέλτη” Εισαγγελέα στην αμφισβήτηση υπεράσπισης
Εισαγγελέας Δημήτριος Παυλίδης (6/2 – 34η)
«Το Predator είναι απειλή για τον πυρήνα του Δημοκρατικού Πολιτεύματος».
«Δεν γίνεται να κρύβουμε ποινικά αδικήματα πίσω από εταιρικά σχήματα».
Ενοχή των 4 για 3 πλημμελήματα (κατά συρροή).
Ζαχαρίας Κεσσές (10-11/2 35η)
«Προκλητική ασυλία θυτών έναντι θυμάτων».
«Συγκάλυψη συνώνυμο του σκανδάλου».
Πέτρος Λιάνος (11/2 – 35η)
«Οι πράξεις έθεσαν σε κίνδυνο τη Δημοκρατία».
«Ενιαίο κέντρο ΕΥΠ-Predator».
Χρήστος Κακλαμάνης (12/2 – 36η)
«Έλεγχος αντισωμάτων της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας».
Υπεράσπιση Μπίτζιου (16/2 – 37η)
Ηλίας Κυριακίδης: «Ο κ. Μπίτζιος δεν είχε ούτε καρέκλα στην Intellexa».
Νίκη Ορφανίδου: «Τα ρεπορτάζ βασίστηκαν σε ανώνυμες πηγές που δεν κατέθεσαν».«Αν δεν υπήρχαν δημοσιεύματα, δεν θα ήταν εδώ».
Πολιτικές Ευθύνες: Ο Πρωθυπουργός, το Επιτελικό Κράτος και η ΕΥΠ ως «Βαθύ Κράτος»
Η μεγαλύτερη πολιτική ευθύνη βαραίνει τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως Πολιτικό Προϊστάμενο της ΕΥΠ από το 2019. Το ΠΔ 74/2019 μετέφερε την Υπηρεσία στο Μαξίμου, κάνοντας τον Πρωθυπουργό προσωπικά υπεύθυνο για την εποπτεία και τον έλεγχο.
Άλλοι ήταν οι άμεσοι εκτελεστές μεταξύ των οποίων και υπηρεσιακοί παράγοντες της ΕΥΠ, αλλά ο Μητσοτάκης γνώριζε (ή όφειλε να γνωρίζει) τις μαζικές παρακολουθήσεις.
Η αδράνεια της ΕΥΠ και τα «ψυγεία» διαφωνούντων υπαλλήλων, και οι «στημένες» Εξεταστικές Επιτροπές σε έρευνες δείχνουν συστημική συγκάλυψη.
Η Μετάταξη διαφωνούντων και πλέον, ανεπιθύμητων υπαλλήλων, δείχνει αυταρχισμό και “παραδειγματισμό” για τους υπόλοιπους αν δεν είναι “καλά” παιδιά…
Η ΕΥΠ ως «Βαθύ Κράτος»
Η Υπηρεσία δεν είναι πια «η καρδιά του κράτους» όπως έλεγε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης πατήρ του σημερινού Πρωθυπουργού. Είναι μάλλον η καρδιά του παρακράτους.
Διορισμοί: «Κουμπάροι» και «ψυγεία» δείχνουν ότι η Υπηρεσία λειτουργούσε ως προσωπικό όργανο του Μαξίμου.
Παρακολουθήσεις: 93 ενημερωτικά για 87 στόχους, με Predator να συμπληρώνει την ΕΥΠ (Κουκάκης: «Ενιαίο κέντρο»).
Συγκάλυψη: Ο Ράμμος κατέθεσε ότι η ΕΥΠ «καθυστερούσε εσκεμμένα». Η ΑΔΑΕ έκανε επιφανειακούς ελέγχους.
Η Δίωξη των 78 Υπαλλήλων της ΕΥΠ
Η πιο σκοτεινή πλευρά της ΕΥΠ αποκαλύφθηκε από τους μόνιμους υπαλλήλους που κατέθεσαν αλλά και από πλειάδα δημοσιευμάτων που πέρασαν… απαρατήρητα από τα συστημικά και ελεγχόμενα από το Μαξίμου ΜΜΕ. Τέλη 2021- αρχές 2022, 78 στελέχη της ΕΥΠ μετατάχθηκαν αναγκαστικά στην ΕΛ.ΑΣ. επειδή αρνήθηκαν παράνομες εντολές από την Διοίκηση της Υπηρεσίας…
Οι Μάρτυρες Α.Ρ. και Μ.Ζ.Σ. επιβεβαίωσαν ότι μπήκαν σε «ψυγείο» και μετατάχθηκαν σε «υπηρεσία ανεπιθύμητων».
Η ΕΥΠ μάλλον τους «εξαφάνισε» από την Υπηρεσία για να καλύψει τις παράνομες δραστηριότητες.
Αυτό δείχνει ότι η ΕΥΠ λειτουργούσε ως μηχανισμός καταστολής ακόμα και εναντίον των δικών της, με εντολές από το Μαξίμου. Η μετακίνηση ήταν «μαζική τιμωρία» για όσους αρνήθηκαν να γίνουν γρανάζια ενός παρακράτους.
Η ΕΥΠ δεν προστάτευσε το Κράτος. Το υπονόμευσε.
Τι θα κρίνει τελικά η Απόφαση
Η Απόφαση, όποτε εκδοθεί, θα κρίνει ποινικά τους τέσσερις κατηγορούμενους για τις πράξεις που τους αποδίδονται. Δεν θα κρίνει, τυπικά, το πολιτικό σύστημα. Αλλά θα επηρεάσει άμεσα το τι θα θεωρείται «κανονικό» από εδώ και πέρα.
Αν το μήνυμα που περάσει είναι ότι ένα εμπορικό spyware μπορεί να λειτουργήσει στη χώρα, να στοχοποιήσει ανθρώπους και να καταλήξει σε μια διαδικασία που σβήνει μέσα σε τεχνικές ασάφειες, τότε το κόστος δεν θα είναι μόνο για τα συγκεκριμένα θύματα. Θα είναι κόστος εμπιστοσύνης. Και το κόστος εμπιστοσύνης δεν επιστρέφει εύκολα.
Αν, αντίθετα, η Δικαιοσύνη στείλει μήνυμα ότι η «εταιρική ομίχλη» δεν αρκεί για να εξαφανίσει ευθύνες, τότε ανοίγει ο δρόμος για το επόμενο, πιο δύσκολο βήμα: πραγματικούς κανόνες και πραγματική εποπτεία για τα spyware, ισχυρούς θεσμικούς ελέγχους και προστασία όσων επιμένουν να φέρνουν στο φως αυτά που κάποιοι θα ήθελαν να μείνουν στο σκοτάδι.
Η Δίκη, λοιπόν, μπορεί να κλείσει με μια Απόφαση. Το σκάνδαλο όμως δεν κλείνει αν δεν απαντηθεί το βασικό: ποιος είχε την ευθύνη να αποτρέψει το «οικοσύστημα» και δεν το έκανε. Και αυτό το ερώτημα, όσο κι αν ενοχλεί, δεν σβήνει στο εδώλιο.
Με 37 δικάσιμους, η υπεράσπιση παλεύει για απαλλαγή, αλλά τα στοιχεία είναι συντριπτικά. Η πολιτική ευθύνη Μητσοτάκη και η θεσμική ευθύνη της ΕΥΠ παραμένουν αμετάκλητες.
Η Απόφαση που θα βγει τις επόμενες ημέρες θα δείξει αν η Δικαιοσύνη θα σταθεί στο ύψος της ή θα γίνει εργαλείο συγκάλυψης. Η Δημοκρατία δεν αντέχει άλλη συγκάλυψη.
