Η Αμερικανική Επέμβαση στη Βενεζουέλα: Μια Βαθύτερη Ανάλυση πέρα από τα Ναρκωτικά και το Πετρέλαιο

Η πρόσφατη αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα, που οδήγησε στη σύλληψη του Προέδρου Νικολάς Μαδούρο και της συζύγου του, έχει προκαλέσει έντονες συζητήσεις παγκοσμίως. Επίσημα, η Ουάσινγκτον δικαιολογεί την ενέργεια αυτή ως μέτρο κατά των ναρκωτικών και της τρομοκρατίας, αλλά πολλοί αναλυτές και πολιτικοί, όπως η Δημοκρατική Βουλευτής των ΗΠΑ, Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ (AOC), υποστηρίζουν ότι τα πραγματικά κίνητρα είναι οικονομικά και γεωπολιτικά.

Βασισμένοι στις σημερινές γεωπολιτικές συνθήκες που φέρουν τον Αμερικανό Πρόεδρο να εστιάζει στην υπεράσπιση του πετροδολαρίου, αυτή μας η ανάλυση επιχειρεί να συνθέσει μια πληρέστερη εικόνα, εξετάζοντας ιστορικό πλαίσιο, γεγονότα, κίνητρα και συνέπειες. Η επέμβαση δεν φαίνεται να είναι “ξαφνική και απρόκλητη”, αλλά μέρος μιας μακροχρόνιας στρατηγικής για τη διατήρηση της αμερικανικής ηγεμονίας που πλέον φαίνεται να αμφισβητείται έντονα από Διεθνείς Συμμαχίες (BRICS) και μεγάλες οικονομικές δυνάμεις όπως η Κίνα.

Η Βενεζουέλα κατέχει τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο (304 δισεκατομμύρια βαρέλια), ξεπερνώντας ακόμη και τη Σαουδική Αραβία. Από το 2018, η Κυβέρνηση Μαδούρο άρχισε να πουλά πετρέλαιο σε εναλλακτικά νομίσματα όπως το κινεζικό γουάν, το ευρώ και το ρούβλι, απομακρυνόμενη από το δολάριο. Αυτή η κίνηση, σε συνδυασμό με την αίτηση ένταξης στους BRICS και τη δημιουργία άμεσων καναλιών πληρωμών με την Κίνα (εκτός SWIFT), απειλεί άμεσα το σύστημα του πετροδολαρίου – μια Συμφωνία του 1974 μεταξύ του Χένρι Κίσινγκερ και της Σαουδικής Αραβίας, που εξασφαλίζει την τιμολόγηση του παγκόσμιου πετρελαίου σε δολάρια. Αυτό επιτρέπει στις ΗΠΑ να “τυπώνουν” απεριόριστα δολάρια, χρηματοδοτώντας ελλείμματα, κοινωνικές παροχές και Ένοπλες Δυνάμεις, ενώ οι υπόλοιπες χώρες “δουλεύουν” για αυτά.Ιστορικά, οι ΗΠΑ έχουν επέμβει σε χώρες που αμφισβητούν αυτό το σύστημα:

• Στο Ιράκ (2000-2003): Ο Σαντάμ Χουσεΐν ανακοίνωσε πωλήσεις πετρελαίου σε ευρώ, οδηγώντας τις ΗΠΑ σε εισβολή και επιστροφή στο δολάριο.Ο Σαντάμ “δικάστηκε” και εκτελέστηκε. Τα όπλα μαζικής καταστροφής του Ιράκ δεν βρέθηκαν ποτέ επειδή δεν υπήρξαν ποτέ.
• Στη Λιβύη (2009): Ο Μουαμάρ Καντάφι πρότεινε χρυσό “δηνάριο” ως νόμισμα για την Αφρική για το εμπόριο πετρελαίου, με αποτέλεσμα NATO-ική επέμβαση (επιβεβαιωμένη από e-mails της Χίλαρι Κλίντον). Τα ίδια τα διαρρεύσαντα email της Χίλαρι Κλίντον επιβεβαιώνουν ότι αυτός ήταν ο κύριος λόγος για την εμπλοκή του ΝΑΤΟ που στο τέλος οδήγησε στον βομβαρδισμό της αυτοκινητοπομπής του Καντάφι. «Ήρθαμε, είδαμε, πέθανε!» ήταν τα λόγια της Κλίντον μπροστά στην κάμερα. Το χρυσό δηνάριο πέθανε μαζί με τον Καντάφι.
• Και τώρα ο Μαδούρο. Με πέντε φορές περισσότερο πετρέλαιο από ό,τι ο Σαντάμ και ο Καντάφι μαζί. Αρχίζει να πουλά πετρέλαιο σε γιουάν, χτίζει συστήματα πληρωμών εκτός του ελέγχου του δολαρίου. Υποβάλλει αίτηση για ένταξη στους BRICS. Συνεργάζεται με την Κίνα, τη Ρωσία και το Ιράν. Οι τρεις χώρες που ηγούνται της παγκόσμιας αποδολαριοποίησης. Αυτό δεν είναι σύμπτωση. Αμφισβητούν το πετροδολάριο; Αλλάξτε το καθεστώς. Η Βενεζουέλα, με μεγαλύτερα αποθέματα από Ιράκ και Λιβύη μαζί, και συμμαχίες με Κίνα, Ρωσία και Ιράν (ηγέτες στην αποδολαριοποίηση), αποτελεί μεγαλύτερη απειλή. Η AOC, από την πλευρά της, ενισχύει αυτή την άποψη, υποστηρίζοντας ότι η επέμβαση δεν αφορά ναρκωτικά – ειδικά αφού ο Τραμπ πρόσφατα χάρισε χάρη σε έναν από τους μεγαλύτερους ναρκοδιακινητές – αλλά πετρέλαιο και αλλαγή καθεστώτος. Ο πραγματικός λόγος λοιπόν που οι ΗΠΑ πραγματοποίησαν την στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα ανάγεται σε μια Συμφωνία που είχε κάνει ο Χένρι Κίσινγκερ με τη Σαουδική Αραβία το 1974. Δεν πρόκειται ούτε για ναρκωτικά, ούτε για τρομοκρατία, ούτε και για «Δημοκρατία». Πρόκειται για το σύστημα των πετροδολαρίων που έχει κρατήσει την Αμερική την κυρίαρχη οικονομική δύναμη για τουλάχιστον 50 χρόνια. Και η Βενεζουέλα απείλησε να το τερματίσει.

Τα Γεγονότα της Επέμβασης: Από τη Σύλληψη στις Διεθνείς Αντιδράσεις

Η επιχείρηση ξεκίνησε ξαφνικά στις 3 Ιανουαρίου 2026, με τις αμερικανικές ειδικές δυνάμεις (Delta Force) υπό τον συντονισμό της CIA να προσγειώνονται στο Καράκας και να επιτίθενται σε 11 στόχους. Ο Μαδούρο και η σύζυγός του συνελήφθησαν βίαια από την κρεβατοκάμαρά τους, με φωτογραφίες να δείχνουν τον Μαδούρο δεμένο με χειροπέδες. Μεταφέρθηκε στο Guantánamo και κρατείται σε Ομοσπονδιακή Φυλακή (παρόμοια με αυτή του “El Chapo”), εν αναμονή δίκης στη Νέα Υόρκη για κατηγορίες ναρκωτικών. Ο Τραμπ, παρακολουθώντας από το Mar-a-Lago, δήλωσε ότι ήταν “κάτι εκπληκτικό, σαν να βλέπεις τηλεοπτική εκπομπή” και ότι οι ΗΠΑ θα διατηρήσουν τον έλεγχο μέχρι “δημοκρατική διαδοχή”. Αναφέρθηκε επίσης και στην Κούβα.

Η Κυβέρνηση της Βενεζουέλας αντέδρασε γρήγορα: Ο Υπουργός Εξωτερικών Ιβάν Γκιλ δήλωσε ότι ο Μαδούρο παραμένει Πρόεδρος, ενώ η Βενεζουέλα ζήτησε επείγουσα συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Η Αντιπολίτευση, με τη Μαρία Κορίνα Ματσάδο να δηλώνει “έτοιμοι να αναλάβουμε την εξουσία”, δείχνει πιθανή μετάβαση αν και ήδη φαίνεται να επήλθε συμφωνία μεταξύ της σημερινής Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης της Βενεζουέλας κας Ντέλσι Ροδρίγκες και των ΗΠΑ να αναλάβει την Κυβέρνηση…

Διεθνώς:

• Υποστήριξη: Το Ισραήλ χαιρέτισε την απομάκρυνση Μαδούρο.
• Καταδίκη: Η Κίνα καταδίκασε την “ένοπλη επίθεση” και είδε “χαστούκι” στα πετρελαϊκά της συμφέροντα. Η Ρωσία απαίτησε εξηγήσεις για τη “βίαιη απομάκρυνση”. Η Κούβα την χαρακτήρισε “κρατική τρομοκρατία”, η Βραζιλία την καταδίκασε, ενώ η Κολομβία κινητοποίησε δυνάμεις στα σύνορα για πρόσφυγες.
• Αμηχανία: Κάποιες χώρες της Ευρώπης (και η Ελλάδα του Κυρ. Μητσοτάκη) απλά αμήχανα και αδύναμες δηλώνουν ουδετερότητα και τάχα μου… παρακολουθούν στενά.

Η επέμβαση των ΗΠΑ απέτυχε να ανατρέψει πλήρως την Κυβέρνηση, με ελάχιστους Αμερικανούς τραυματίες, αλλά ο Τραμπ προειδοποίησε για “δεύτερη, μεγαλύτερη επίθεση” αν χρειαστεί.

Οι επίσημες αμερικανικές δικαιολογίες εστιάζουν σε ναρκωτικά (η Βενεζουέλα φέρεται να εμπλέκεται μόλις σε <1% της κοκαΐνης στις ΗΠΑ) και τρομοκρατία (χωρίς αποδείξεις για Μαδούρο). Ωστόσο, ο Στίβεν Μίλερ, Σύμβουλος Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, δήλωσε ότι “η αμερικανική ιδιοφυΐα δημιούργησε τη βιομηχανία πετρελαίου στη Βενεζουέλα” και η εθνικοποίηση ήταν “η μεγαλύτερη κλοπή αμερικανικής περιουσίας” – υπονοώντας ανάκτηση “κλεμμένων” πόρων.

Η Βουλευτής AOC αντεπιτίθεται: “Δεν είναι για τα ναρκωτικά. Αν ήταν, ο Τραμπ δεν θα χάριζε χάρη σε έναν από τους μεγαλύτερους ναρκοδιακινητές πέρσι. Είναι για πετρέλαιο και αλλαγή καθεστώτος. Και χρειάζονται δίκη τώρα για να προσποιηθούν ότι δεν είναι – ειδικά για να αποσπάσουν την προσοχή από τον Έπσταϊν και τα εκτοξευόμενα κόστη υγείας.” Αυτό συνδέεται με την απειλή του πετροδολαρίου: Η Βενεζουέλα, ως μέλος BRICS, θα ενίσχυε εναλλακτικά συστήματα όπως το κινεζικό CIPS (4.800 Τράπεζες σε 185 χώρες) και το mBridge, επιταχύνοντας την αποδολαριοποίηση που ήδη προωθούν Ρωσία, Σαουδική Αραβία και Ιράν.

Δεν πρόκειται λοιπόν για Δημοκρατία – οι ΗΠΑ στηρίζουν μη δημοκρατικά καθεστώτα όπως η Σαουδική Αραβία. Αντίθετα, η επέμβαση στέλνει μήνυμα: “Αμφισβητείς το δολάριο; Αντιμετώπισε βομβαρδισμούς.” Ωστόσο, μπορεί να επιταχύνει την αποδολαριοποίηση, καθώς ο Νότιος Κόσμος βλέπει τον κίνδυνο.Δεν το κρύβουν λοιπόν. Ισχυρίζονται ότι το πετρέλαιο της Βενεζουέλας ανήκει στις ΗΠΑ επειδή οι αμερικανικές εταιρείες δημιούργησαν τις πρώτες υποδομές εκεί πριν από 100 χρόνια. Με αυτή τη λογική, κάθε εθνικοποιημένος πόρος στην ιστορία ήταν «κλοπή». Αλλά εδώ είναι το βαθύτερο πρόβλημα: Το πετροδολάριο ήδη πεθαίνει. Η Ρωσία πουλάει πετρέλαιο σε ρούβλια και γιουάν από την Ουκρανία. Η Σαουδική Αραβία συζητά ανοιχτά τους διακανονισμούς με γιουάν. Το Ιράν διαπραγματεύεται σε νομίσματα εκτός δολαρίου εδώ και χρόνια. Η Κίνα δημιούργησε το CIPS, τη δική της εναλλακτική λύση στο SWIFT με 4.800 Τράπεζες σε όλο σχεδόν τον κόσμο. Οι BRICS κατασκευάζουν ενεργά συστήματα πληρωμών που παρακάμπτουν πλήρως το δολάριο. Το έργο mBridge επιτρέπει στις κεντρικές Τράπεζες να διευθετούν τις συναλλαγές άμεσα σε τοπικά νομίσματα. Η ένταξη της Βενεζουέλας στους BRICS με 303 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου σε απόθεμα θα επιτάχυνε αυτό εκθετικά.

Αυτό ακριβώς είναι το νόημα της επέμβασης. Δεν σταματά τα ναρκωτικά. Η Βενεζουέλα αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 1% της κοκαΐνης των ΗΠΑ. Ούτε την τρομοκρατία. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι ο Μαδούρο διευθύνει μια «τρομοκρατική οργάνωση». Πολλώ δε μάλλον τη Δημοκρατία. Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν τη Σαουδική Αραβία, η οποία δεν έχει εκλογές. Πρόκειται όπως προαναφέραμε για τη διατήρηση μιας 50ετούς Συμφωνίας που επιτρέπει στην Αμερική να τυπώνει χρήματα ενώ όλος ο κόσμος εργάζεται γι’ αυτήν.

Και οι συνέπειες μπορεί είναι τρομακτικές: Η Ρωσία, η Κίνα και το Ιράν ήδη καταγγέλλουν αυτό ως «ένοπλη επιθετικότητα». Η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος πελάτης πετρελαίου της Βενεζουέλας. Οι χώρες των BRICS παρακολουθούν μια χώρα να δέχεται εισβολή επειδή κάνει συναλλαγές εκτός δολαρίου. Κάθε έθνος που εξετάζει την αποδολαριοποίηση μόλις πήρε το μήνυμα: Προκαλέστε το δολάριο και θα σας βομβαρδίσουμε. Αλλά εδώ είναι το πρόβλημα… Αυτό το μήνυμα μπορεί να επιταχύνει την αποδολαριοποίηση, όχι να την σταματήσει. Επειδή τώρα κάθε χώρα στον Παγκόσμιο Νότο ξέρει τι θα συμβεί αν απειλήσεις την ηγεμονία του δολαρίου. Και συνειδητοποιούν ότι η μόνη προστασία είναι να κινηθούν γρήγορα.

Κριτικές και Πολιτικές Διαιρέσεις στις ΗΠΑ

Η AOC εκπροσωπεί μια προοδευτική φωνή εντός των Δημοκρατικών, βλέποντας την επέμβαση ως απόσπαση του κόσμου από τα εσωτερικά προβλήματα των ΗΠΑ. Ο Τραμπ, από την άλλη, τη παρουσιάζει ως θρίαμβο, αλλά η χάρη σε ναρκοδιακινητή υπονομεύει το αφήγημα των ναρκωτικών. Αυτό αποκαλύπτει διαιρέσεις: Οι Ρεπουμπλικάνοι βλέπουν ευκαιρία για έλεγχο πόρων, ενώ προοδευτικοί όπως η AOC τη βλέπουν ως ιμπεριαλισμό.

Η επέμβαση μπορεί να προκαλέσει προσφυγική κρίση, αστάθεια στη Λατινική Αμερική και ενίσχυση αντι-αμερικανικών συμμαχιών. Για τη Βενεζουέλα, πιθανά σενάρια περιλαμβάνουν εκλογές, κατάρρευση ή πραξικόπημα. Παγκοσμίως, ενισχύει τους BRICS, κάνοντας χώρες να στραφούν σε εναλλακτικά νομίσματα για την προστασία τους. Παρά την “νίκη” των ΗΠΑ, η Βενεζουέλα δείχνει ότι η αντίσταση δεν τελειώνει εύκολα – και η αποδολαριοποίηση μπορεί να επιταχυνθεί.

Οι ΗΠΑ έχουν… άχτι τη Βενεζουέλα από την εποχή του Ούγκο Τσάβες. Τότε που τους όρθωσε ανάστημα και τους ξαπέστειλε εκτός χώρας, κρατικοποιώντας τα πάντα. Κυρίως η μεταβίβαση πλειοψηφικού μεριδίου (πάνω από 60%) σε όλα τα πετρελαϊκά έργα στο Ορινόκο από αμερικάνικα συμφέροντα στην κρατική εταιρεία της Βενεζουέλας, άφησε την ExxonMobil (ναι τη γνωστή) με άδεια χέρια. Ακολούθησαν κυρώσεις, εμπάργκο, ψευδείς κατηγορίες. Οι ΗΠΑ και οι «σύμμαχοί» τους προσπάθησαν με πραξικόπημα να τον καθαιρέσουν από νόμιμα εκλεγμένο Πρόεδρο. Δεν τους πέρασε, αλλά τον νίκησε ο πρόωρος θάνατός του, μόλις στα 58 του χρόνια.

Τι λέει (ψευδώς) ο Ντόναλντ Τραμπ; Ότι ο Νικολάς Μαδούρο είναι ναρκέμπορας και άλλες αστειότητες. Άγιος δεν είναι, όμως άλλο η κριτική κι άλλο η υποκρισία. Διότι όταν η Ουάσινγκτον μιλά για «ελευθερία», το ταμείο πάντα γράφει πετρέλαιο, γεωπολιτική και ψήφους στο εσωτερικό. Τίποτε άλλο. Η Βενεζουέλα γίνεται ξανά σκάκι. Και οι άνθρωποί της πιόνια. Οι Ηνωμένες Πολιτείες παίζουν τον Σερίφη, ο Μαδούρο τον φυλακισμένο ηγέτη, κι ο λαός της Βενεζουέλας πληρώνει τον λογαριασμό. Κλασικό έργο. Παλιό όσο κι ο Ψυχρός Πόλεμος, απλώς με social media πλέον.

Να μιλήσουμε για υποκρισία; Τις προάλλες ο Τραμπ είχε καλεσμένο στη βίλα του για την αλλαγή της χρονιάς τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, εναντίον του οποίου εκκρεμεί ένταλμα σύλληψης από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας. Και ένα μήνα πριν ο Τραμπ έδωσε χάρη στον Χουάν Ορλάντο Ερνάντες, πρώην Πρόεδρο της Ονδούρας, καταδικασμένο για διακίνηση ναρκωτικών (αλίμονο). Η ιστορία έχει δείξει κάτι απλό: οι «εξαγωγές δημοκρατίας» έρχονται πάντα με τόκο. Και τον τόκο δεν τον πληρώνουν ποτέ αυτοί που υπογράφουν τις αποφάσεις. Τον πληρώνουν οι άλλοι. Όσοι ακόμα χειροκροτούν, ας θυμηθούν: όταν μια υπερδύναμη δείχνει τόσο ζήλο για την ηθική, κάπου αλλού έχει ήδη βάλει στοίχημα.

Στρατιωτική επιχείρηση σε ξένη χώρα, σύλληψη εκλεγμένου ηγέτη με αστεία προσχήματα. Και το δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα; Προχθές το Βιετνάμ, χθες το Ιράκ, σήμερα η Βενεζουέλα, αύριο κάποιος άλλος… Και το ότι ο Τραμπ εισέβαλε στη Βενεζουέλα επειδή δήθεν κάνει πόλεμο στους ναρκέμπορους, πρέπει να είναι πιο ηλιθια δικαιολογία από τότε ο Τζορτζ Μπους εισέβαλε στο Ιράκ, επειδή ο Σαντάμ Χουσεΐν είχε… όπλα μαζικής καταστροφής. Αλλά, θα μου πείτε (και σωστά) ο κόσμος έχει πολλούς ηλιθιους. Καταλαβαίνετε όμως σε ποια περίοδο έχουμε μπει: αυτή των πολιτικών γκάνγκστερ. Σας προλαβαίνω, τους προλαβαίνω πριν μας μιλήσουν για τη σωστή πλευρά της ιστορίας οι δικοί μας. Αυτοί έχουν ήδη αποδείξει πόσοι λίγοι, πόσο πιόνια είναι. Δεν έχει σημασία αν είσαι κεντρώος, δεξιός ή αριστερός. Οφείλεις να ανοίξεις επιτέλους τα μάτια σου. Όχι όπως τα ανοίγει από το πρωί ο Τραμπ και βλέπει πετρέλαιο…

Οι Ένοπλες Δυνάμεις της Βενεζουέλας, συμπεριλαμβανομένης της Εθνικής Φρουράς και φιλοκυβερνητικών πολιτοφυλακών γνωστών ως “Colectivos”, έχουν ανακτήσει τον έλεγχο του Καράκας και ολόκληρης της χώρας μετά από την αμερικανική επέμβαση που χαρακτηρίστηκε ως “επίθεση στην κυριαρχία της Βενεζουέλας και της Λατινικής Αμερικής”. Η Κυβέρνηση του Νικολάς Μαδούρο έχει επιβιώσει και διατηρεί τον έλεγχο, με αυξημένη παρουσία του Στρατού στο κεντρικό Καράκας, συμπεριλαμβανομένων ερευνών σε κατοικίες ύποπτων συνεργατών. Μονάδες της Εθνικής Φρουράς έχουν αναπτυχθεί σε όλη την πρωτεύουσα, ενώ οι Ένοπλες Δυνάμεις, τα Σώματα Ασφαλείας και η Εθνική Φρουρά έχουν αναλάβει την υπεράσπιση της χώρας. Οι αμερικανικές δυνάμεις έχουν αποσυρθεί από τα περισσότερα σημεία στο Καράκας, δείχνοντας ότι η επιχείρηση ήταν περισσότερο “επιδρομή” ή “εισβολή” παρά πλήρης κατάληψη, καθώς οι ΗΠΑ θα χρειάζονταν πάνω από 500.000 στελέχη για πλήρη έλεγχο. Ωστόσο, παραμένει αβεβαιότητα για τον έλεγχο του αεροδρομίου του Καράκας. Δεν αναφέρονται συγκεκριμένες απώλειες στο άρθρο. Ο Υπουργός Εσωτερικών Diosdado Cabello δήλωσε: “Μέσα στη χώρα επικρατεί πλήρης ηρεμία. Προσπάθησαν αυτό και ίσως νόμιζαν ότι ο λαός θα βγει ηττημένος, και αυτό δεν συμβαίνει”. Οι “Colectivos” δείχνουν ενεργά υποστήριξη κατά των ΗΠΑ. Διεθνείς αντιδράσεις περιλαμβάνουν καταδίκες από Κολομβία, Βραζιλία, Ισπανία, Ιταλία, Ρωσία, Γερμανία, Βέλγιο και Ιράν, με αίτημα για άμεση σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Η σύλληψη και μεταφορά του Προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο στις ΗΠΑ για δίκη με κατηγορίες τρομοκρατίας, ναρκωτικών και όπλων έχει προκαλέσει συζήτηση για τη νομιμότητά της βάσει Αμερικανικού και Διεθνούς Δικαίου. Σύμφωνα με το Αμερικανικό Δίκαιο, μόνο το Κογκρέσο έχει εξουσία να κηρύξει Πόλεμο, και ο Υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio παραδέχτηκε ότι το Κογκρέσο δεν ενημερώθηκε εκ των προτέρων. Ωστόσο, ο Πρόεδρος, ως Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, έχει ιστορικά δικαιολογήσει περιορισμένες στρατιωτικές ενέργειες για εθνικά συμφέροντα. Παραδείγματα όπως η σύλληψη του Manuel Noriega στον Παναμά το 1989 χρησιμοποιούνται ως προηγούμενα, όπου οι ΗΠΑ ισχυρίστηκαν ότι δεν ήταν νόμιμος Πρόεδρος και επικαλέστηκαν προστασία Αμερικανών πολιτών.

Στο Διεθνές Δίκαιο, απαγορεύεται η χρήση βίας εκτός αν εγκριθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ή για αυτοάμυνα. Ειδικοί όπως ο Καθηγητής Matthew Waxman από το Πανεπιστήμιο Columbia δηλώνουν: “Μια ποινική δίωξη από μόνη της δεν παρέχει εξουσιοδότηση για χρήση στρατιωτικής ισχύος με στόχο την ανατροπή ξένης κυβέρνησης”. Η επιχείρηση μπορεί να παραβιάζει την κυριαρχία της Βενεζουέλας χωρίς τοπική συναίνεση ή διεθνή έγκριση, θέτοντας επικίνδυνο προηγούμενο για μονομερείς επεμβάσεις. Παρά τις πιθανές παραβιάσεις, η επιβολή κυρώσεων στις ΗΠΑ είναι απίθανη λόγω έλλειψης μηχανισμών.

Η επιχείρηση στο Καράκας, με την αφαίρεση του Νικολάς Μαδούρο μέσω στρατιωτικών μέσων υπό την πολιτική ηγεσία του Ντόναλντ Τραμπ, αποτελεί την πιο ακραία σύγχρονη εφαρμογή του Δόγματος Μονρόε. Το “Δόγμα Μονρόε”, που ξεκίνησε το 1823 ως αμυντική δήλωση του Προέδρου James Monroe για προστασία των Αμερικανών από την τότε ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, εξελίχθηκε σε εργαλείο επιβολής, ιδιαίτερα στο Δυτικό Ημισφαίριο. Στις αρχές του 20ού αιώνα, με το Roosevelt Corollary, οι ΗΠΑ τοποθετήθηκαν ως επόπτες “τάξης” στη Λατινική Αμερική. Κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, σκληρύνθηκε με αντικομμουνιστική εστίαση, δικαιολογώντας πραξικοπήματα και επεμβάσεις για αποτροπή σοβιετικής επιρροής. Μετά το 1991, υιοθέτησε ρητορική Δημοκρατίας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αλλά ο πυρήνας παρέμεινε: καμία αντίπαλη δύναμη δεν πρέπει να αποκτήσει στρατηγικό βάθος κοντά στα σύνορα των ΗΠΑ. Στη Βενεζουέλα, η επιχείρηση στοχεύει τον Μαδούρο όχι μόνο ως αυταρχικό, αλλά ως κόμβο γεωπολιτικού ανταγωνισμού, λόγω ενεργειακών αποθεμάτων και στρατηγικής θέσης, με την Κίνα ως κύριο ανταγωνιστή. Η πρόοδος από κυρώσεις σε στρατιωτική κατάληψη σηματοδοτεί ρήξη από τη ρητορική “βασισμένης σε κανόνες τάξης”. Οι ΗΠΑ επιδιώκουν να διατηρήσουν το Δυτικό Ημισφαίριο ως αποκλειστική σφαίρα επιρροής. Σύγκριση με ιστορικές επεμβάσεις δείχνει συνέχεια, αλλά η περίπτωση Καράκας ξεχωρίζει για ανοιχτή παραδοχή υπέρβασης. Για τη Λατινική Αμερική, ενισχύει την ηγεμονία των ΗΠΑ αλλά κινδυνεύει με αστάθεια και διάβρωση κυριαρχίας. Παγκοσμίως, προκαλεί Κίνα και Ρωσία, παραβιάζοντας Διεθνές Δίκαιο και ενδεχομένως κλιμακώνοντας εντάσεις.

Πιο αναλυτικά η ανάλυσή μας ενσωματώνει insights από διεθνείς έγκυρες πηγές όπως το BBC, το Reuters, το Al Jazeera, οι New York Times, ο Guardian και άλλες έγκυρες πηγές. Αυτές οι πηγές επιβεβαιώνουν τα βασικά γεγονότα της επιχείρησης – συμπεριλαμβανομένης της σύλληψης του Μαδούρο στις 3 Ιανουαρίου 2026 – αλλά προσθέτουν βάθος στις διεθνείς αντιδράσεις, τα κρυφά κίνητρα (πέρα από τα ναρκωτικά) και τις πιθανές συνέπειες. Οι νέες πληροφορίες δείχνουν ότι η επέμβαση δεν είναι απομονωμένη, αλλά μέρος μιας ευρύτερης γεωπολιτικής στρατηγικής, με έμφαση στην ενέργεια και την οικονομική κυριαρχία.

Οι διεθνείς αντιδράσεις αποκαλύπτουν βαθιές διαιρέσεις. Συμμαχίες της Βενεζουέλας, όπως η Ρωσία, η Κίνα και το Ιράν, καταδίκασαν έντονα την επέμβαση ως “ένοπλη επίθεση” και “παραβίαση κυριαρχίας”, βλέποντας την ως απειλή για την παγκόσμια σταθερότητα. Η Κούβα την χαρακτήρισε “κρατική τρομοκρατία”, ενώ η Βραζιλία (υπό τον Λούλα) δήλωσε ότι “ξεπερνά απαράδεκτα όρια”, φοβούμενη περιφερειακή αστάθεια. Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, εξέφρασε ανησυχία για “επικίνδυνο προηγούμενο”, καλώντας σε διάλογο σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο.

Από την άλλη, χώρες όπως η Αργεντινή (υπό τον Μιλέι) χαιρέτισαν την “ελευθερία” που φέρνει η επέμβαση, ενώ η ΕΕ και το Ηνωμένο Βασίλειο, παρόλο που αναγνωρίζουν την έλλειψη νομιμότητας του Μαδούρο, τόνισαν την ανάγκη σεβασμού του νόμου. Στη Λατινική Αμερική, η Κολομβία (υπό τον Πέτρο) την είδε ως επίθεση στην κυριαρχία της Αμερικανικής Ηπείρου, ενώ η Μεξικό την καταδίκασε κατηγορηματικά. Αυτές οι αντιδράσεις υπογραμμίζουν πώς η επέμβαση ενισχύει πολώσεις, ιδιαίτερα μεταξύ Δύσης και Νότιου Κόσμου, και μπορεί να ωθήσει χώρες όπως η Βραζιλία και η Κολομβία πιο κοντά σε συμμαχίες όπως οι BRICS.

Εντός των ΗΠΑ, η επέμβαση προκάλεσε κομματική ρήξη. Δημοκρατικοί Βουλευτές, όπως η Ρασίντα Τλάιμπ, ο Άντι Κιμ και ο Τζιμ ΜακΓκόβερν, την καταδίκασαν ως “παράνομη και αντισυνταγματική”, κατηγορώντας τον Τραμπ για παράκαμψη του Κογκρέσου και χρήση στρατιωτικής δύναμης χωρίς έγκριση. Θεωρούν ότι πρόκειται για “Πόλεμο αλλαγής καθεστώτος” που αποσπά την προσοχή του κόσμου από εσωτερικά ζητήματα των ΗΠΑ, όπως τα κόστη υγείας και η μετανάστευση. Από την πλευρά των Ρεπουμπλικάνων, Βουλευτές όπως ο Τομ Κότον και ο Ρικ Σκοτ υπερασπίστηκαν την ενέργεια ως “ακριβή χειρουργική επέμβαση” κατά του ναρκοτρομοκρατίας, τονίζοντας την προστασία Αμερικανών από ναρκωτικά. Ωστόσο, ακόμη και Ρεπουμπλικάνοι όπως η Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν επεσήμαναν διπλά standards, αναφέροντας την απουσία παρόμοιων ενεργειών κατά Μεξικανικών καρτέλ και τη χάρη Τραμπ σε ναρκοδιακινητή από την Ονδούρα, ενώ υπαινίχθηκε κίνητρα ελέγχου πετρελαίου και προετοιμασία για επέμβαση στο Ιράν. Αυτή η εσωτερική διχόνοια δείχνει ότι η επέμβαση μπορεί να γίνει πολιτικό όπλο στις ΗΠΑ, ιδιαίτερα ενόψει μελλοντικών εκλογών.

Πέρα από τα επίσημα επιχειρήματα για ναρκωτικά, οι πηγές αποκαλύπτουν ότι τα πραγματικά κίνητρα σχετίζονται με τον έλεγχο πόρων και την οικονομική ηγεμονία. Ο Τραμπ δήλωσε ρητά ότι οι ΗΠΑ θα “τρέξουν” τη Βενεζουέλα μέχρι μετάβαση και θα εμπλακούν “πολύ έντονα” στη βιομηχανία πετρελαίου, αναφέροντας ότι η επιχείρηση θα “πληρωθεί από χρήματα που βγαίνουν από το έδαφος” – σαφής υπαινιγμός στα τεράστια αποθέματα πετρελαίου (303 δισ. βαρέλια). Η Κυβέρνηση Μαδούρο κατηγόρησε τις ΗΠΑ για “λεηλασία στρατηγικών πόρων, ιδιαίτερα πετρελαίου και ορυκτών”, βλέποντας την “πολεμική κατά των ναρκωτικών” ως πρόφαση.

Αναλυτές συνδέουν την επέμβαση με την υπεράσπιση του πετροδολαρίου: Η Βενεζουέλα, με συμμαχίες Κίνας και Ρωσίας, απειλούσε το δολαριακό μονοπώλιο μέσω πωλήσεων σε εναλλακτικά νομίσματα και ένταξης στους BRICS. Ιστορικά παραδείγματα, όπως το Ιράκ και η Λιβύη, δείχνουν παρόμοιο μοτίβο: Χώρες που αμφισβητούν το πετροδολάριο αντιμετωπίζουν επεμβάσεις. Επιπλέον, η επέμβαση μπορεί να μειώσει την εξάρτηση των ΗΠΑ από Μέση Ανατολή, παρέχοντας πρόσβαση σε βενεζουελανικό βαρύ αργό και σταθεροποιώντας τιμές καυσίμων ενόψει συγκρούσεων με Ιράν. Η PDVSA (κρατική εταιρεία πετρελαίου) εκτιμά ότι χρειάζονται 58 δισ. δολάρια για αναβάθμιση υποδομών, τα οποία ο Τραμπ προτείνει να επενδύσουν αμερικανικές εταιρείες. Αυτό υποδηλώνει οικονομική αποικιοκρατία, παρόμοια με παρεμβάσεις σε Παναμά (1989) και Ιράκ.

Η επέμβαση μπορεί να προκαλέσει “βάλτο” παρόμοιο με Ιράκ ή Αφγανιστάν, με κίνδυνο κενού εξουσίας σε χώρα 28 εκατομμυρίων. Περιφερειακά, απειλεί προσφυγική κρίση και ενίσχυση αντι-αμερικανικών συναισθημάτων, ενώ παγκοσμίως μπορεί να επιταχύνει την αποδολαριοποίηση, ωθώντας χώρες να στραφούν σε εναλλακτικά συστήματα. Για τις ΗΠΑ, προσφέρει ενεργειακή ασφάλεια αλλά με πολιτικό κόστος, ενώ για τη Βενεζουέλα, η Αντιπολίτευση (όπως η Ματσάδο) βλέπει ευκαιρία για “ελευθερία”, αλλά με κίνδυνο εξάρτησης από Ουάσινγκτον.

Αυτή η επέμβαση δεν είναι απλώς μια επιχείρηση κατά ναρκωτικών, αλλά μια στρατηγική κίνηση για ενεργειακή κυριαρχία και υπεράσπιση του δολαρίου σε έναν πολυπολικό κόσμο. Οι διεθνείς πηγές ενισχύουν την άποψη ότι τα ναρκωτικά είναι πρόφαση, με το πετρέλαιο και το πετροδολάριο ως πυρήνα – μια τακτική που μπορεί να αποδειχθεί αυτοκαταστροφική, επιταχύνοντας γεωπολιτικές μετατοπίσεις. Η παγκόσμια κοινότητα πρέπει να πιέσει για διπλωματικές λύσεις, καθώς οι συνέπειες αγγίζουν ενέργεια, οικονομία και σταθερότητα. Η αμερικανική επέμβαση λοιπόν δεν είναι απλώς μια ενέργεια για ναρκωτικά ή δημοκρατία, αλλά μια απελπισμένη υπεράσπιση του πετροδολαρίου ενάντια σε μια παγκόσμια μετατόπιση. Η κριτική Αμερικανών Βουλευτών προσθέτει εσωτερική διάσταση, ενώ τα ιστορικά παραδείγματα δείχνουν μοτίβο. Τελικά, αυτή η ενέργεια μπορεί να αποδειχθεί “πύρρειος νίκη”, επιταχύνοντας το τέλος της δολαριακής ηγεμονίας. Η διεθνής κοινότητα πρέπει να παρακολουθεί στενά, καθώς οι συνέπειες αγγίζουν την παγκόσμια οικονομία και γεωπολιτική.