Η αλήθεια πίσω από τις αφηγήσεις του Τραμπ – Η Βενεζουέλα ως δείγμα ενός νέου κύκλου επιβολής ισχύος

Του Ειδικού Συνεργάτη Κ.Α. Γαυδιώτη

Η απαγωγή/σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο στις 3 Ιανουαρίου 2026 και η εμφάνισή του στο Δικαστήριο του Μανχάταν στις 5 Ιανουαρίου δεν ήταν απλώς μια “χειρουργική επιχείρηση κατά ναρκωτικών”, όπως την παρουσιάζει η Ουάσινγκτον. Ήταν η απαρχή ενός νέου κύκλου επιθετικής αμερικανικής ηγεμονίας, που θυμίζει ανανεωμένο το Δόγμα Μονρόε του 19ου αιώνα και προκαλεί παγκόσμιες αναταράξεις. Ο Ντόναλντ Τραμπ, με φόντο το viral post του State Department “This is OUR Hemisphere and President Trump will not allow our security to be threatened”, δεν κρύβει πλέον ότι το Δυτικό Ημισφαίριο θεωρείται αποκλειστική σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ – και όποιος την αμφισβητεί (Βενεζουέλα, Κούβα, Κολομβία, Μεξικό, ακόμα και Γροιλανδία/Δανία) θα αντιμετωπίσει συνέπειες…

Η Επιχείρηση ως “Inside Job” και η Νομική Μάχη της Ασυλίας 

Η απαγωγή/σύλληψη Μαδούρο δεν ήταν “καθαρή στρατιωτική νίκη”. Σοβαρά ερωτήματα εγείρονται για εσωτερική προδοσία: Η επιχείρηση διήρκεσε μόλις 148 λεπτά, με απενεργοποιημένα τα ρωσικά ραντάρ (S-300), με εκτέλεση της κουβανικής φρουράς “εν ψυχρώ” και την αποφυγή καταστροφής κρίσιμων υποδομών. Ποιος έδωσε εντολή απενεργοποίησης αεράμυνας; Η γρήγορη ορκωμοσία της Delcy Rodríguez και η πιστότητα των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας της Βενεζουέλας  (Vladimir Padrino López και Diosdado Cabello Rondón) υποδηλώνουν πιθανή “ελεγχόμενη μετάβαση” και όχι πλήρη κατάρρευση, αλλά συμφωνία για διατήρηση δομών.

Στο Δικαστήριο, ο Μαδούρο δήλωσε “Αθώος”, “Αιχμάλωτος Πολέμου” και “ακόμα Πρόεδρος”. Η υπεράσπιση (Barry Pollack) θα επικαλεστεί Ασυλία Αρχηγού Κράτους (ICJ 2002), ισχυριζόμενη παράνομη απαγωγή. Οι ΗΠΑ θα αντιτείνουν την μη αναγνώριση (όπως με Noriega 1989). Η Δίκη (17 Μαρτίου) θα μετατραπεί σει πολιτική μάχη – αλλά η εικόνα Μαδούρο δεμένου ενισχύει την αφήγηση “εξευτελισμού” στη Λατινική Αμερική.

Οι Στόχοι του Τραμπ μετά τη Βενεζουέλα – Με πληρότητα σε Πετρέλαιο σε Παγκόσμια Κυριαρχία 

Ο Τραμπ δεν σταματά εδώ. Οι δηλώσεις του αφήνουν ανοιχτό νέο κύκλο επεμβάσεων:

• Κολομβία: “Καλή ιδέα” μία επέμβαση.
• Μεξικό: Απειλές για καρτέλ.
• Κούβα: “Έτοιμη να καταρρεύσει” χωρίς το βενεζουελανικό πετρέλαιο.
• Γροιλανδία: “Θα το κάνουμε” – Η Δανία απαντά ότι εισβολή σημαίνει το “Τέλος του ΝΑΤΟ”.
• Ιράν: Πλήγματα αν συνεχιστούν διαδηλώσεις.

Τα Πραγματικά Κίνητρα: Πετρέλαιο, Αποδολαριοποίηση και “OUR Hemisphere“ 

Πίσω από την πρόφαση “ναρκωτικών” (κατηγορίες από το 2020, ενισχυμένες με “εποπτεία δικτύου” Σιναλόα/FARC), κρύβονται οικονομικά και γεωπολιτικά κίνητρα. Η επάρκεια Βενεζουέλας σε Πετρέλαιο (304 δισ. βαρέλια απόθεμα η Βενεζουέλα), η αποδολαριοποίηση (αν και είχε προειδοποιηθεί την Βενεζουέλα με casus belli για αμφισβήτηση του δολαρίου) και αποτροπή να ενταχθεί στους BRICS – πουλούσε σε γουάν/ρούβλι, δημιουργώντας εναλλακτικά κανάλια εκτός SWIFT. Ο Τραμπ δήλωσε ότι το πετρέλαιο “εκλάπη από ΗΠΑ” και η επιχείρηση “θα πληρωθεί από το έδαφος”, με επενδύσεις 58 δισ. για PDVSA από αμερικανικές εταιρείες.

Ένας νέος κύκλος αμερικανικής επιθετικής κυριαρχίας 

Η Βενεζουέλα λοιπόν μάλλον είναι η αρχή. Ο ανεξέλεγκτα μεγαλομανής Ντόναλντ Τραμπ αναβιώνει το γνωστό “OUR Hemisphere”, με σοβαρό κίνδυνο διάλυσης του ΝΑΤΟ, ενίσχυσης των BRICS και παγκόσμιου χάους με πιθανότητα ενός Γ΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Και εν μέσω όλων αυτών, η Ελλάδα, με υποτέλεια, χάνει την όποια αξιοπιστία της έχει απομείνει ύστερα και από τισ δηλώσεις του Πρωθυπουργού της. Οι εξελίξεις θα κρίνουν αν ο κόσμος μπαίνει σε εποχή “δίκαιου του ισχυρού” ή αντίστασης.

Το Χρονολόγιο της Επιχείρησης: Από την Παρακολούθηση Μηνών μέχρι την “Απαγωγή” 

Η επιχείρηση “Absolute Resolve” βασίστηκε σε παρακολούθηση μηνών με δορυφόρους, drones και σε κατασκόπους, ειδικές δυνάμεις και 150 αεροσκάφη. Στις 3 Ιανουαρίου, ξημερώματα, βομβαρδίστηκαν 11 στόχοι (Fuerte Tiuna, La Guaira), με διάρρηξη/εισβολή του Προεδρικού Μεγάρου La Casona χρησιμοποιώντας blowtorches και drones. Ο Μαδούρο και η σύζυγός του Flores απήχθησαν/συνελήφθησαν από την κρεβατοκάμαρά τους, με την κουβανική φρουρά εκτελεσμένη “εν ψυχρώ” (20-100 νεκροί). Μεταφέρθηκαν μέσω του πολεμικού πλοίου USS Iwo Jima στη Νέα Υόρκη.

Στις 4 Ιανουαρίου, η D. Rodríguez ορκίστηκε προσωρινή Πρόεδρος, με Ε.Δ. και Σ.Α. πιστά και με ανάπτυξη ρωσικών αρμάτων. Δεκάδες τάνκερς από Ρωσία, Κίνα, Ινδία και Βραζιλία έσπασαν τον αποκλεισμό, φορτώνοντας πετρέλαιο – μήνυμα ότι η οικονομική πίεση δεν θα πετύχει εύκολα.

Η Δίκη και η Ασυλία: Νομική και Πολιτική Μάχη 

Στις 5 Ιανουαρίου, η Δίκη στο Μανχάταν όπου ο Μαδούρο μεταφέρθηκε με ελικόπτερο (δεμένα χέρια, πορτοκαλί στολή), δηλώνοντας “αθώος” και “Αιχμάλωτος Πολέμου”. Ο δικηγόρος Pollack θα επικαλεστεί Ασυλία Αρχηγού Κράτους. Επόμενη δικάσιμος η 17η Μαρτίου. Η Εθνοσυνέλευση Βενεζουέλας φώναξε “Πάμε Νίκο!”, ενώ ο γιος Μαδούρο δήλωσε, “Η πατρίδα σε καλά χέρια, μπαμπά”.

Οι αντιδράσεις εντός των ΗΠΑ στη στάση και ρητορική Τραμπ για την επέμβαση στη Βενεζουέλα 

Η στάση και ρητορική του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ σχετικά με την επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή/σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο έχουν προκαλέσει έντονο διχασμό εντός των ΗΠΑ, με πολιτικούς, δημοσιογράφους και αναλυτές να εκφράζουν από ενθουσιασμό (λίγοι) μέχρι σφοδρή κριτική (πολλοί). Βάσει Δημοσκοπήσεων και δηλώσεων, η πλειοψηφία των Αμερικανών αντιτίθεται στην επέμβαση (67% κατά, 33% υπέρ), αλλά η Δημοτικότητα Τραμπ αυξήθηκε (+3% σε 42%), δείχνοντας ρευστή κατάσταση και διχασμό.

Οι Ρεπουμπλικάνοι θριαμβολογούν, οι Δημοκρατικοί καταγγέλλουν “παράνομο ιμπεριαλισμό”, ενώ ΜΜΕ/αναλυτές βλέπουν “επικίνδυνο προηγούμενο”.

Παρακάτω, παρουσιάζουμε την κατάσταση, βασιζόμενοι σε ΜΜΕ και social media.

1. Αντιδράσεις Πολιτικών: Διχασμός

• Ρεπουμπλικάνοι (Υποστήριξη): Οι περισσότεροι Ρεπουμπλικάνοι βλέπουν “νίκη” κατά των ναρκωτικών και “θρίαμβο” Τραμπ. Σημειωτέον ότι από την Βενεζουέλα εισάγεται λιγότερο από το 1% των ναρκωτικών στις ΗΠΑ Ο Speaker Mike Johnson είπε:“Δεν θα στείλουμε στρατεύματα, αλλά η ενέργεια ήταν απαραίτητη”. Ο Marco Rubio (ΥΠΕΞ) αναφέρθηκε σε:“Χειρουργική επέμβαση, όχι Πόλεμος”. Ο Tom Cotton: “Ιστορική στιγμή”. Η Marjorie Taylor Greene: “Τραμπ δείχνει ισχύ” – αλλά νύξεις για “διπλά standards” (ναρκωτικά Μεξικού).

Δημοσκόπηση: 65% Ρεπουμπλικάνων υπέρ της επέμβασης.

• Δημοκρατικοί (Σφοδρή Κριτική): Οι Δημοκρατικοί χαρακτηρίζουν “παράνομο”, “ιμπεριαλιστικό” και “αντισυνταγματικό” (χωρίς έγκριση Κογκρέσου). AOC: “Δεν είναι για ναρκωτικά, είναι για πετρέλαιο – υποκρισία, αφού χάρισε χάρη σε ναρκοδιακινητή”. Rashida Tlaib: “Wildly illegal”. Jim McGovern: “Παράκαμψη Κογκρέσου”. Andy Kim: “Αντισυνταγματικό”. House Democrats: “Lied to our face” – “Δεν ενημερωθήκαμε”.

Δημοσκόπηση: Μόνο 11% Δημοκρατικών υπέρ.

2. Αντιδράσεις Δημοσιογράφων, Αναλυτών και ΜΜΕ: Έντονη κριτική για Ιμπεριαλισμό και Κίνδυνο

• ΜΜΕ (Προοδευτικά): Guardian: “Democrats decry Trump’s military raid as ‘wildly illegal'”. PBS: “Sparks mixed views of U.S. around the world” – κριτική για “deepening divisions”. Politico: “Trump’s Attack on Venezuela Could Change the World” – “Monroe Doctrine revival”, “imperialist muscle”. Al Jazeera: “Normalises power grabs” – “illegal intervention”.
• ΜΜΕ (Συντηριτικά): Fox News: “Triumph” – εστίαση σε “saving lives from drugs”. Breitbart: “Necessary move”.
• Αναλυτές: Elliott Morris (Guardian): “Americans do not want war” – 4:1 κατά. Politico: “Trump’s intervention sparks mixed views” – “divisions deepening”. YouGov: “Americans divided” – περισσότεροι κατά (scant support for military action).
• X/Social Media: Posts από πολιτικούς/αναλυτές:

@MiMi____KAAB: “Why not Mexico if about drugs?” – κριτική υποκρισίας.

@NBC10Boston: “Local politicians blasting Trump”.

@wsyx6: “Ohioans divided”.

@KDKA: “Lawmakers react”. 

Συμπέρασμα: Η ρητορική Τραμπ διχάζει. Οι Ρεπουμπλικάνοι την εισβολή την βλέπουν ως “νίκη”, οι Δημοκρατικοί “παράνομο ιμπεριαλισμό”. Τα ΜΜΕ/αναλυτές κριτικάρουν έντονα για “κακό προηγούμενο” και “βαλτώδη κατάσταση”, ενώ η κοινή γνώμη είναι στην μεγάλη πλειοψηφία της κατά των ενεργειών αυτών. Αυτή η πόλωση ενισχύει λίγο τον Τραμπ εσωτερικά, αλλά κινδυνεύει με πολιτικό κόστος μακροπρόθεσμα.

Η πιο αμφιλεγόμενη στάση του Τραμπ – Αναλύοντας το “This is OUR Hemisphere” και τις αντιδράσεις 

Η δήλωση του Ντόναλντ Τραμπ – όπως αποτυπώνεται στο tweet του State Department με τη φωτογραφία του και το κείμενο, “This is OUR Hemisphere, and President Trump will not allow our security to be threatened“, έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις και θεωρείται μία από τις πιο αμφιλεγόμενες στάσεις του Τραμπ από την επιστροφή του στην προεδρία το 2025. Αυτή η φράση, που δημοσιεύτηκε στις 5 Ιανουαρίου 2026, αμέσως μετά την επέμβαση στη Βενεζουέλα, δέχεται σφοδρή κριτική ως νεο-ιμπεριαλιστική, ηγεμονική και κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, εντείνοντας φόβους για επέκταση αμερικανικών επεμβάσεων.

1. Το Περιεχόμενο και το Πλαίσιο της Δήλωσης

• Το Tweet: Το State Department, υπό τον δημοσίευσε στις 5 Ιανουαρίου 2026 μια εικόνα με τον Τραμπ και το κείμενο: “This is OUR Hemisphere, and President Trump will not allow our security to be threatened.” Αυτό αναφέρεται στο Δυτικό Ημισφαίριο (Βόρεια και Νότια Αμερική), υπονοώντας ότι οι ΗΠΑ έχουν “ιδιοκτησία” και δικαίωμα επέμβασης.
• Πλαίσιο: Η δήλωση ήρθε μετά τη σύλληψη Μαδούρο, ως “δικαίωση” της επέμβασης, αλλά και προειδοποίηση για επόμενες χώρες (Κούβα, Κολομβία, Μεξικό, Γροιλανδία,). Ο Τραμπ, σε συνέντευξη, δήλωσε ότι η Βενεζουέλα ήταν “απαραίτητη” για να “προστατεύσουμε το Ημισφαίριό μας” από “ναρκωτικά, μετανάστες και ξένες επιρροές” (Ρωσία/Κίνα).

2. Ιστορική Αναφορά: Το Δόγμα Μονρόε και ο Νεο-Ιμπεριαλισμός

• Η φράση παραπέμπει στο Δόγμα Μονρόε (1823), που δήλωνε ότι το Δυτικό Ημισφαίριο είναι “σφαίρα επιρροής” ΗΠΑ, απαγορεύοντας ευρωπαϊκές επεμβάσεις. Ο Τραμπ το “αναβαθμίζει” σε “Donroe Doctrine” (όπως το βάφτισαν ΜΜΕ), με έμφαση σε στρατιωτική ισχύ.
• Κριτική: ABC News, CNN, The Hill τη χαρακτηρίζουν “imperialist muscle”, “hard-edged rhetoric” και “blunt tone” – μια “signal of force” που αγνοεί την κυριαρχία των άλλων χωρών.

Reddit και X posts (π.χ. r/geopolitics) τη βλέπουν ως “neocolonialism”, με χρήστες να λένε “We’re back to gunboat diplomacy”.

3. Οι Κύριες Κριτικές στις ενέργειες Τραμπ: Αυτή η δήλωση δέχεται την περισσότερη κριτική ως:

• Ιμπεριαλιστική και Ηγεμονική: ABC News, CNN τη βλέπουν ως “Donroe Doctrine” – μια πολιτική “strength, force, power” που επιβάλλει αμερικανικά συμφέροντα με στρατό. The Hill: “Trump sends signal of imperialist muscle” – κριτική για αγνόηση κυριαρχίας Λατινικής Αμερικής.
• Παραβίαση Διεθνούς Δικαίου: WSJ, The Hill: Αντίθετη με Χάρτη ΟΗΕ (Άρθρο 2.4: μη βία κατά κυριαρχίας).

Διεθνείς κριτικές: Κίνα, Ρωσία, Βραζιλία την καταδικάζουν ως “κρατική τρομοκρατία”.

• Υποκρισία: Ενώ ο Τραμπ δήθεν “προστατεύει” το Ημισφαίριο, χάρισε χάρη στον ναρκοδιακινητή Ονδούρας και φιλοξένησε τον Νετανιάχου (ένταλμα ICC).
• Εσωτερική κριτική ΗΠΑ: Δημοκρατικοί (AOC, Tlaib): “Ιμπεριαλισμός”. Δημοσκοπήσεις: 67% Αμερικανών κατά της επέμβασης.
• Διεθνείς: Λατινική Αμερική (Λούλα, Sheinbaum): “Παραβίαση κυριαρχίας”. Ευρώπη: Αμηχανία, φόβοι για ΝΑΤΟ.

4. Συνέπειες της Δήλωσης

• Γεωπολιτικές: Ενίσχυση των BRICS, αποδολαριοποίηση με δεκάδες τάνκερ να σπάνε το εμπάργο.
• Οικονομικές: Άνοδος των τιμών πετρελαίου και χρυσού με τα αμερικανικά συμφέροντα σε κίνδυνο.
• Πολιτικές: Μικρή αύξηση δημοτικότητας του Τραμπ (+3%), αλλά έντονος διχασμός στις ΗΠΑ.

Συμπέρασμα: Η δήλωση “This is OUR Hemisphere” είναι η πιο αμφισβητούμενη του Τραμπ, η οποία δέχεται κατηγορίες για ιμπεριαλισμό και υποκρισία, εντείνοντας τις παγκόσμιες εντάσεις. Δείχνει νεο-ηγεμονία, αλλά μπορεί να απομονώσει τις ΗΠΑ σε πολυπολικό κόσμο. Η διπλωματία λοιπόν είναι πλέον απαραίτητη για αποκλιμάκωση.

Οι Διεθνείς Αντιδράσεις στην Αμερικανική Επέμβαση στη Βενεζουέλα

Η επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα (3 Ιανουαρίου 2026) και η σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο έχουν προκαλέσει παγκόσμιο σοκ και έντονο διχασμό, με την πλειοψηφία των χωρών να καταδικάζει την ενέργεια ως παραβίαση διεθνούς δικαίου, ηγεμονισμό και επικίνδυνο προηγούμενο. Ακόμα και Σύμμαχοι των ΗΠΑ εκφράζουν ανησυχία, ενώ αντίπαλοι βλέπουν “κρατική τρομοκρατία”. Οι αντιδράσεις αντικατοπτρίζουν γεωπολιτικές συμμαχίες, ιστορικές μνήμες και φόβους για “ντόμινο” επεμβάσεων.

1. ΟΗΕ και Γενικός Γραμματέας: Η Πιο Σαφής Καταδίκη

• António Guterres: “Deeply alarmed” – “Dangerous precedent”, “rules of international law not respected”. Καλεί σε διάλογο και σεβασμό Χάρτη ΟΗΕ.
• Συμβούλιο Ασφαλείας (5/1): Έκτακτη συνεδρίαση – Καταδίκη από σύμμαχους (Γαλλία: “Violation of Charter”) και εχθρούς. Χωρίς ψήφισμα λόγω veto ΗΠΑ, αλλά “απομόνωση” Ουάσινγκτον.

2. Κίνα και Ρωσία: Σφοδρή Καταδίκη και Στρατηγική Ευκαιρία

• Κίνα: “Deeply shocked”, “hegemonic behavior”, “blatant violation”. Απαίτηση “immediate release”. Βλέπει απειλή για επενδύσεις/Belt and Road.
• Ρωσία: “Armed aggression”, “piracy”. Medvedev: “Illegal but consistent” – “ζήλια” για ταχύτητα, πυρηνικά υπονοούμενα. Πούτιν σιωπηλός – προτεραιότητα Ουκρανία.

3. Λατινική Αμερική: Διχασμός με Πλειοψηφία Καταδίκης

• Καταδίκες: Βραζιλία (Lula: “Unacceptable line”), Μεξικό (Sheinbaum: “Energetic rejection”), Κολομβία (Petro: “Aggression”), Χιλή (Boric: “No foreign interference”), Κούβα (“State terrorism”).
• Υποστήριξη: Αργεντινή (Milei: “Freedom advances”), Ελ Σαλβαδόρ (Bukele), Εκουαδόρ (Noboa).

4. Ευρώπη και ΝΑΤΟ: Αμηχανία και Φόβοι για Γροιλανδία

• ΕΕ: Kallas/von der Leyen: “Respect international law”, “peaceful transition”.
• Μέλη ΝΑΤΟ: Δανία (“End of NATO if Greenland”), Γαλλία (“Undermines principles”), Γερμανία (“Complex”), ΗΒ (“No tears, but law”). Ακροδεξιά (Meloni): “Legitimate defense”.
• ΝΑΤΟ: Σιωπή – “paralysis” λόγω ΗΠΑ.

5. BRICS και Άλλες Χώρες

• BRICS: Ενότητα κατά “hegemony” – Ινδία/Ν. Αφρική ήπια, αλλά αλληλεγγύη.
• Ιράν: “Flagrant violation”.
• Τουρκία: Ήπια κριτική.

Συμπέρασμα Οι διεθνείς αντιδράσεις δείχνουν απομόνωση ΗΠΑ – πλειοψηφία καταδικάζει ως “imperialism”. Ενισχύει πολυπολικότητα, με BRICS/Κίνα/Ρωσία να κερδίζουν ηθικό πλεονέκτημα. Κίνδυνος “ντόμινο” και διάλυσης ΝΑΤΟ – η κρίση αλλάζει παγκόσμια ισορροπία.

Διεθνείς Αντιδράσεις από τον ΟΗΕ στην Αμερικανική Επέμβαση στη Βενεζουέλα  

Η επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και η απαγωγή/σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο έχουν προκαλέσει έντονη και σχεδόν ομόφωνη καταδίκη από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), τόσο από τον Γενικό Γραμματέα António Guterres όσο και από το Συμβούλιο Ασφαλείας. Ο ΟΗΕ χαρακτηρίζει την ενέργεια ως “επικίνδυνο προηγούμενο” (dangerous precedent) και παραβίαση θεμελιωδών κανόνων Διεθνούς Δικαίου, ιδιαίτερα του Χάρτη ΟΗΕ (Άρθρο 2§4: απαγόρευση χρήσης βίας κατά κυριαρχίας). Αυτή η στάση είναι η πιο σαφής και ομόφωνη διεθνής καταδίκη, με ακόμα και συμμάχους των ΗΠΑ να εκφράζουν ανησυχία. Ας δούεμ επίσημες δηλώσεις και συνεδριάσεις.

1. Ο Γενικός Γραμματέας António Guterres: Η πιο σαφής Καταδίκη

Ο António Guterres, μέσω των εκπροσώπων του (Stéphane Dujarric, Rosemary DiCarlo), έχει εκφράσει βαθιά ανησυχία και άμεση καταδίκη από τις πρώτες ώρες των γεγονότων:

• 3 Ιανουαρίου 2026: “Deeply alarmed by the recent escalation… constitutes a dangerous precedent”. Εκφράζει ανησυχία ότι “οι κανόνες Διεθνούς Δικαίου δεν σεβαστήκαν” και καλεί σε “πλήρη σεβασμό του Χάρτη ΟΗΕ”.
• 5 Ιανουαρίου 2026 (Συνεδρίαση Συμβουλίου Ασφαλείας): Επαναλαμβάνει ότι η ενέργεια “έχει ανησυχητικές επιπτώσεις για την περιοχή” και “μειώνει Θεμελιώδη Αρχή Διεθνούς Δκαίου”. Καλεί σε ειρηνικό διάλογο και προσφέρει μεσολάβηση ΟΗΕ για “ειρηνική μετάβαση”.
• Σημασία: Ο Guterres αποφεύγει να πει “παράνομη” άμεσα, αλλά η φράση “dangerous precedent” και “rules of International law not respected” είναι η ισχυρότερη δυνατή κριτική από Γ.Γ. ΟΗΕ, χωρίς veto.

2. Το Συμβούλιο Ασφαλείας: Έκτακτη Συνεδρίαση και Καταδίκες

• Συνεδρίαση 5 Ιανουαρίου 2026: Ζητήθηκε από Βενεζουέλα/Κολομβία, με υποστήριξη Ρωσίας/Κίνας. Οι ΗΠΑ υπερασπίστηκαν την θέση τους ως “law enforcement operation” (όπως με Noriega το 1989), επικαλούμενες Άρθρο 51 (αυτοάμυνα).
• Καταδίκες: Ακόμα και Σύμμαχοι ΗΠΑ (Γαλλία, ΗΒ) εξέφρασαν ανησυχία για “παραβίαση Διεθνούς Τάξης”. Γαλλία: “Υπονομεύει Θεμελιώδεις Αρχές”. ΗΒ: Ήπια κριτική, καλεί σε “ειρηνική μετάβαση”. Ρωσία/Κίνα/Βραζιλία/Μεξικό/Κούβα: “Παράνομη επίθεση”, “κρατική τρομοκρατία”.
• Αποτέλεσμα: Η συνεδρίαση ολοκληρώθηκε χωρίς ψήφισμα λόγω veto ΗΠΑ, αλλά η συνεδρίαση ενίσχυσε την εικόνα “απομόνωσης” ΗΠΑ.

3. Άλλοι Οργανισμοί Συνδεδεμένοι με ΟΗΕ

• OAS (Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών): Γ.Γ. Albert Ramdin καλεί σε “σεβασμό Διεθνούς Δικαίου” και προσφέρει μεσολάβηση (ήπια κριτική).
• CELAC: Καταδίκη ως “παραβίαση κυριαρχίας”.

4. Γιατί η Κριτική του ΟΗΕ Είναι Σημαντική

• Νομική Βάση: Παραβίαση Άρθρου 2§4 Χάρτη ΟΗΕ (μη χρήση βίας) και Ασυλίας Αρχηγού Κράτους.
• Πολιτική: Ακόμα σύμμαχοι ΗΠΑ (Γαλλία, ΗΒ) “αμφιταλαντεύονται” – δείχνει ρωγμή ΝΑΤΟ/Δύσης.
• Μελλοντικές Συνέπειες: Ενισχύει BRICS, αποδολαριοποίηση – ΟΗΕ γίνεται φωνή “πολυπολικότητας”.

Συμπέρασμα Ο ΟΗΕ, με Guterres επικεφαλής, καταδικάζει την επέμβαση ως επικίνδυνο προηγούμενο και παραβίαση Διεθνούς Δικαίου, καλώντας σε διάλογο. Ακόμα και οι Σύμμαχοι των ΗΠΑ εκφράζουν ανησυχία, ενώ οι αντίπαλοι βλέπουν “ιμπεριαλισμό”. Αυτή η στάση ενισχύει παγκόσμια κριτική στις ΗΠΑ και θέτει ερωτήματα για το “Δίκαιο του Ισχυρού”.

Αντιδράσεις του ΝΑΤΟ στην αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα  

Η επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και οι απειλές του Προέδρου Τραμπ για επέκταση (π.χ. Γροιλανδία, Κούβα, Κολομβία κά) έχουν προκαλέσει σοβαρή ανησυχία και διχασμό στο ΝΑΤΟ, χωρίς όμως επίσημη, ομόφωνη καταδίκη από τον Οργανισμό ως σύνολο. Το ΝΑΤΟ δεν έχει εκδώσει κοινή ανακοίνωση, και ο Γενικός Γραμματέας Μαρκ Ρούτε δεν έχει κάνει δημόσια δήλωση μέχρι στιγμής – πιθανώς λόγω της ηγεμονικής θέσης των ΗΠΑ στην Συμμαχία (μεγαλύτερος χρηματοδότης και στρατιωτική δύναμη). Ωστόσο, ευρωπαϊκά μέλη εκφράζουν κριτική και φόβους για “επικίνδυνο προηγούμενο” και κίνδυνο διάλυσης του ΝΑΤΟ, ιδιαίτερα λόγω απειλών για Γροιλανδία (Δανία, μέλος ΝΑΤΟ).

1. Επίσημη Στάση ΝΑΤΟ: Σιωπή και Απουσία Κοινής Ανακοίνωσης

• Το ΝΑΤΟ δεν έχει εκδώσει επίσημη δήλωση για τη Βενεζουέλα – χαρακτηριστικό της “παράλυσης” όταν οι ΗΠΑ εμπλέκονται σε μονομερείς ενέργειες.
• Ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ δεν έχει σχολιάσει δημόσια – αποφεύγοντας σύγκρουση με ΗΠΑ.
• Politico/Reuters: “Το ΝΑΤΟ είναι paralyzed” – δεν μπορεί να καταδικάσει τον ηγέτη του, αλλά πολλά ευρωπαϊκά μέλη ανησυχούν για “διάβρωση συνοχής”.

2. Αντιδράσεις Ευρωπαϊκών Μελών ΝΑΤΟ: Ανησυχία και Ήπια Κριτική

• Δανία (λόγω Γροιλανδίας): Η ΠΘ Mette Frederiksen: “Εισβολή σε Γροιλανδία σημαίνει τέλος ΝΑΤΟ”. Κρίνει τις απειλές Τραμπ ως “απαράδεκτες” – Η Γροιλανδία καλύπτεται από Άρθρο 5. Δανός ΥΠΕΞ: “Inviolability of borders not negotiable”.
• Γαλλία: “Υπονομεύει Θεμελιώδεις Αρχές” – Πρόεδρος Εμμ. Macron: Υποστήριξε μεν το “τέλος του Μαδούρο”, αλλά άσκησε έντονη κριτική για την μέθοδο.
• Γερμανία: Chancellor Friedrich Merz: “Σύνθετο ζήτημα” – “Χρήζει Προσεκτικής εξέτασης”, χωρίς άμεση καταδίκη.
• Ηνωμένο Βασίλειο: PM Keir Starmer: “Θέλουμε ειρηνική μετάβαση” – “Σεβασμός διεθνούς δικαίου”, χωρίς καταδίκη ΗΠΑ.
• Νορβηγία: ΥΠΕΞ Espen Barth Eide: “Σοβαρή κλιμάκωση, όχι σύμφωνη με Διεθνές Δίκαιο” – παρόλο που δεν αναγνωρίζει Μαδούρο.
• Αλβανία: Πλήρης υποστήριξη ΗΠΑ – “Στεκόμαστε δίπλα στην αμερικανική ηγεσία”.
• Πολωνία: PM Donald Tusk: “Επηρεάζει όλο τον κόσμο” – ελπίζει “λιγότερο ταραχώδες 2026”.
• Ελλάδα: ΠΘ Κ. Μητσοτάκης: Η φοβική, άνευρη, άγχρωμη και άγευστη δήλωσή του, “Δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των αμερικανικών ενεργειών” προξένησε έντονες και σφοδρές αντιδράσεις από την Αντιπολίτευση η οποία καταγγέλει έντονα τις ενέργειες Τραμπ.

Γενικά τα Ευρωπαϊκά Μέλη του ΝΑΤΟ (γνωστά για την υποτέλειά τους στις ΗΠΑ) χαιρετίζουν το τέλος του Μαδούρο, αλλά κριτικάρουν την μέθοδο Τραμπ ως “παραβίαση του Διεθνούς δικαίου” και κίνδυνο για τη διάλυση του ΝΑΤΟ (ειδικά μετά τις δηλώσεις Τραμπ για την Γροιλανδία).

3. Φόβοι για Κατάρρευση ΝΑΤΟ λόγω Γροιλανδίας

• Η απειλή Τραμπ για εισβολή στην Γροιλανδία (Μέλος του Δανικού Βασιλείου, το οπόιο είανι Μέλος ΝΑΤΟ) θεωρείται “υπαρξιακή” για την Συμμαχία.
• Politico/Euronews: “Εισβολή σε ΝΑΤΟ Μέλος = τέλος ΝΑΤΟ” – Άρθρο 5 δεν προβλέπει επίθεση από Μέλος σε Μέλος.
• Δανία: “Παράλυση” Συμμαχίας – “Αν ΗΠΑ επιτεθούν σε σύμμαχο, όλα σταματούν”.

Συμπέρασμα: Το ΝΑΤΟ δεν καταδικάζει επίσημα (λόγω ΗΠΑ), αλλά ευρωπαϊκά Μέλη εκφράζουν σοβαρή ανησυχία για “κακό προηγούμενο” και κίνδυνο διάλυσης. Η Συμμαχία “παραλύει” – δείχνοντας εξάρτηση από τις ΗΠΑ, αλλά και σοβαρές ρωγμές. Η κρίση στην Βενεζουέλα εντείνει σοβαρά ερωτήματα για το μέλλον του ΝΑΤΟ σε έναν πολυπολικό κόσμο.

Λεπτομέρειες για το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ: Τι είναι, πώς λειτουργεί και σημασία στο πλαίσιο της κρίσης Βενεζουέλας/Γροιλανδίας 

Το Άρθρο 5 της Συνθήκης (North Atlantic Treaty, 1949) είναι η καρδιά του ΝΑΤΟ και η πιο διάσημη ρήτρα συλλογικής άμυνας στην ιστορία. Αποτελεί τη Θεμελιώδη Αρχή που κάνει το ΝΑΤΟ “Συμμαχία” και όχι απλώς “Συνεργασία”. Παρακάτω, αναλύουμε λεπτομερώς τι λέει, πώς εφαρμόζεται, ιστορικά παραδείγματα και τη σημασία του στην τρέχουσα κρίση (Βενεζουέλα/Γροιλανδία, Ιανουάριος 2026).

1. Το Κείμενο του Άρθρου 5

Το άρθρο είναι σύντομο και σαφές (από τη Συνθήκη της Ουάσινγκτον, 4 Απριλίου 1949):

“The Parties agree that an armed attack against one or more of them in Europe or North America shall be considered an attack against them all and consequently they agree that, if such an armed attack occurs, each of them, in exercise of the right of individual or collective self-defence recognised by Article 51 of the Charter of the United Nations, will assist the Party or Parties so attacked by taking forthwith, individually and in concert with the other Parties, such action as it deems necessary, including the use of armed force, to restore and maintain the security of the North Atlantic area.”

Κύρια Σημεία:

• “Armed attack against one… shall be considered an attack against them all”: Επίθεση σε ένα μέλος = επίθεση σε όλα.
• “Such action as it deems necessary“: Δεν είναι αυτόματη υποχρέωση πολέμου – κάθε μέλος αποφασίζει μόνο του τι θα κάνει (στρατιωτική βοήθεια, logistics, οικονομικές κυρώσεις κ.λπ.).
• Γεωγραφικός Περιορισμός: Ισχύει για Ευρώπη ή Βόρεια Αμερική (συμπεριλαμβανομένων εδαφών όπως Γροιλανδία, Αλάσκα, Αζόρες).
• Σύνδεση με ΟΗΕ: Βασίζεται στο Άρθρο 51 Χάρτη ΟΗΕ (δικαίωμα αυτοάμυνας).

2. Πώς Ενεργοποιείται και Λειτουργεί Πρακτικά

• Διαδικασία:
  1. Το θιγόμενο μέλος ζητά ενεργοποίηση (μέσω Συμβουλίου ΝΑΤΟ).
  2. Το Βόρειο Ατλαντικό Συμβούλιο (North Atlantic Council – NAC) συνεδριάζει και αποφασίζει.
  3. Κάθε μέλος εκτελεί “ό,τι κρίνει απαραίτητο” – δεν υπάρχει αυτόματη στρατιωτική υποχρέωση.
• Ιστορικά Παραδείγματα:

• • Μόνο μία φορά ενεργοποιήθηκε: Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στις ΗΠΑ. Το ΝΑΤΟ ενεργοποίησε το Άρθρο 5 στις 12 Σεπτεμβρίου 2001 για πρώτη και μοναδική φορά. Συνέπειες: Επιχείρηση Active Endeavour (Μεσόγειος), AWACS πάνω από ΗΠΑ, συμμετοχή σε Αφγανιστάν (ISAF).
  • Άλλες Περιπτώσεις: Δεν ενεργοποιήθηκε ποτέ ξανά (π.χ. Τουρκία 2012 για Συρία, Γαλλία 2015 για τρομοκρατία).

3. Σημασία στο πλαίσιο της κρίσης Βενεζουέλας/Γροιλανδίας 

• Βενεζουέλα: Δεν ισχύει το Άρθρο 5. Η Βενεζουέλα δεν είναι μέλος ΝΑΤΟ, και η επέμβαση ΗΠΑ είναι επιθετική, όχι αμυντική. Ευρωπαϊκά μέλη (Γαλλία, Γερμανία) εκφράζουν ανησυχία για “κακό  προηγούμενο”, αλλά χωρίς ενεργοποίηση.
• Γροιλανδία: Εδώ είναι το κρίσιμο σημείο. Η Γροιλανδία είναι αυτόνομη περιοχή της Δανίας (μέλος ΝΑΤΟ), και εμπίπτει στο Άρθρο 5 (Βόρεια Αμερική/Ευρώπη). Οι απειλές Τραμπ (“We need Greenland”, “We’ll do it”) προκαλούν υπαρξιακή κρίση:
  • Δανία: “Επίθεση σε Γροιλανδία = επίθεση σε ΝΑΤΟ μέλος = τέλος ΝΑΤΟ”.
  • Ευρωπαϊκά ΜΜΕ (Guardian, Politico): “Αν οι ΗΠΑ επιτεθούν σε Σύμμαχο, το Άρθρο 5 δεν προβλέπει άμυνα κατά μέλους – Θα έχουμε διάλυση της Συμμαχίας”.
  • Φόβοι: “Παράλυση” του ΝΑΤΟ – Ευρωπαϊκά μέλη δεν θα υπερασπιστούν την Δανία κατά των ΗΠΑ.

4. Κριτική και Συνέπειες

• Κριτική: Το Άρθρο 5 είναι “αμφίδρομο” – υποχρεώνει τις ΗΠΑ να υπερασπιστούν την Ευρώπη (π.χ. κατά Ρωσίας), αλλά οι απειλές Τραμπ δείχνουν “μονόδρομο” (οι ΗΠΑ αποφασίζουν).
• Συνέπειες 2026: Ευρωπαϊκά μέλη (Δανία, Γαλλία, Γερμανία) ανησυχούν για “διάβρωση της εμπιστοσύνης”. Πιθανή “παράλυση” αν ο Τραμπ προχωρήσει με αποτέλεσμα την ενίσχυση των BRICS και της πολυπολικότητας.

Συμπέρασμα: Το Άρθρο 5 είναι η ψυχή του ΝΑΤΟ. Αναφέρεται σε συλλογική άμυνα, αλλά με ευελιξία (“ό,τι κρίνει απαραίτητο”). Στην κρίση αυτή, δεν ενεργοποιείται για Βενεζουέλα, αλλά οι απειλές για την Γροιλανδία θέτουν υπαρξιακό κίνδυνο για την Συμμαχία. Η Ευρώπη ανησυχεί για το “τέλος ΝΑΤΟ” – δείχνοντας έτσι εξάρτηση από τις ΗΠΑ, αλλά και ρωγμές.

Η Σχέση του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ με το Άρθρο 51 του Χάρτη του ΟΗΕ 

Το Άρθρο 5 της Συνθήκης του Βόρειου Ατλαντικού Συμφώνου  (ΝΑΤΟ, 1949) και το Άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών (1945) έχουν στενή και θεμελιώδη σχέση: Το Άρθρο 5 βασίζεται ρητά στο Άρθρο 51, θεωρώντας το ως νομική βάση για τη συλλογική άμυνα του ΝΑΤΟ. Αυτή η σύνδεση εξασφαλίζει ότι η δράση του ΝΑΤΟ είναι συμβατή με το Διεθνές Δίκαιο και δεν παραβιάζει την απαγόρευση χρήσης βίας (Άρθρο 2§4 Χάρτη ΟΗΕ).

Ας το αναλύσουμε λεπτομερώς.

1. Το Άρθρο 51 του Χάρτη του ΟΗΕ είναι η εξαίρεση στην γενική απαγόρευση χρήσης βίας (Άρθρο 2§4):

“Nothing in the present Charter shall impair the inherent right of individual or collective self-defence if an armed attack occurs against a Member of the United Nations, until the Security Council has taken measures necessary to maintain international peace and security. Measures taken by Members in the exercise of this right of self-defence shall be immediately reported to the Security Council…”! 

Κύρια Σημεία:

• Ατομική ή συλλογική αυτοάμυνα: Επιτρέπει σε Κράτη να αμυνθούν μόνα τους ή συλλογικά.
• Μέχρι το Συμβούλιο Ασφαλείας να επέμβει: Η αυτοάμυνα είναι προσωρινή.
• Υποχρέωση αναφοράς: Οι ενέργειες πρέπει να αναφερθούν αμέσως στο Συμβούλιο Ασφαλείας.
• Σκοπός: Διασφάλιση ότι η αυτοάμυνα δεν γίνεται πρόφαση για επιθετικότητα.

Αυτό το άρθρο είναι η νομική βάση για όλες τις περιφερειακές Συμμαχίες Άμυνας (ΝΑΤΟ, CSTO, κ.λπ.).

2. Το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ και η Ρητή Αναφορά στο Άρθρο 51:

“…if such an armed attack occurs, each of them… will assist the Party or Parties so attacked by taking forthwith… such action as it deems necessary, including the use of armed force, in exercise of the right of individual or collective self-defence recognised by Article 51 of the Charter of the United Nations…”! 

Κύρια Σημεία:

• Άμεση Σύνδεση: Το ΝΑΤΟ επικαλείται το Άρθρο 51 ως νομική βάση – η συλλογική άμυνα είναι “άσκηση δικαιώματος συλλογικής αυτοάμυνας”.
• Ευελιξία: “Such action as it deems necessary” – δεν υποχρεώνει αυτόματα σε Πόλεμο (κάθε μέλος αποφασίζει).
• Υποχρέωση Αναφοράς: Όταν ενεργοποιείται το Άρθρο 5, οι ενέργειες αναφέρονται στο Συμβούλιο Ασφαλείας ΟΗΕ.

3. Πρακτική Εφαρμογή και Ιστορικά Παραδείγματα

• Ενεργοποίηση 11ης Σεπτεμβρίου 2001: Μόνη φορά ενεργοποιήθηκε το Άρθρο 5 (12 Σεπτεμβρίου 2001). Οι ΗΠΑ ανέφεραν στο Συμβούλιο Ασφαλείας (Resolution 1368), και το ΝΑΤΟ συμμετείχε σε επέμβαση στο Αφγανιστάν (ISAF) – πλήρης συμμόρφωση με Άρθρο 51.
• Άλλες Περιπτώσεις: Ποτέ ξανά – π.χ. η Τουρκία (2012, Συρία) το ζήτησε, αλλά δεν ενεργοποιήθηκε πλήρως.

4. Σημασία στη Σύγχρονη Κρίση (Βενεζουέλα/Γροιλανδία)

• Βενεζουέλα: Οι ΗΠΑ επικαλούνται το Άρθρο 51 για “αυτοάμυνα κατά ναρκωτικών/τρομοκρατίας”, αλλά δεν ενεργοποιούν το Άρθρο 5 (δεν είναι επίθεση κατά μέλους ΝΑΤΟ). Κριτική: Παραβίαση Άρθρου 2§4 (μη βία), όχι Άρθρο 51.
• Γροιλανδία: Απειλές Τραμπ προκαλούν υπαρξιακή κρίση – αν οι ΗΠΑ επιτεθούν σε Δανία (ΝΑΤΟ μέλος), το Άρθρο 5 δεν προβλέπει άμυνα κατά μέλους. Οι Ευρωπαίοι που μιλούν για “Τέλος του ΝΑΤΟ” – εννοούν ότι το Άρθρο 5 βασίζεται σε εμπιστοσύνη, όχι μόνο νομική υποχρέωση.

5. Κριτική και Συνέπειες

• Κριτική: Το Άρθρο 5 είναι “αμφίδρομο” – υποχρεώνει τις ΗΠΑ να υπερασπιστούν Ευρώπη (π.χ. κατά Ρωσίας), αλλά οι απειλές Τραμπ δείχνουν “μονόδρομο”.
• Συνέπειες: Ενισχύει φόβους “παράλυσης” του ΝΑΤΟ και πλέον αρκετά ευρωπαϊκά Μέλη αναζητούν “στρατηγική αυτονομία”.

Συμπέρασμα: Το Άρθρο 5 βασίζεται στο Άρθρο 51 για νομιμότητα – η συλλογική άμυνα του ΝΑΤΟ είναι “άσκηση δικαιώματος συλλογικής αυτοάμυνας” σύμφωνα με τον ΟΗΕ. Χωρίς αυτή τη σύνδεση, το ΝΑΤΟ θα ήταν παράνομο. Στην σημερινή κρίση του 2026, η σχέση αυτή δοκιμάζεται: Οι ΗΠΑ επικαλούνται το Άρθρο 51 μονομερώς, ενώ απειλές σε μέλη ΝΑΤΟ θέτουν ερωτήματα για το μέλλον Συμμαχίας.

Περισσότερες λεπτομέρειες για τη Γροιλανδία: Ιστορικό πλαίσιο, στρατηγική σημασία και οι απειλές του Τραμπ 

Η Γροιλανδία, το μεγαλύτερο νησί στον κόσμο και αυτόνομη περιοχή της Δανίας, έχει γίνει επίκεντρο γεωπολιτικής έντασης μετά την επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, καθώς ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει επαναλάβει απειλές για “απόκτηση” ή “έλεγχο” της, χαρακτηρίζοντάς την “εθνική ανάγκη” για τις ΗΠΑ. Αυτή η ρητορική δεν είναι νέα, αλλά εντάθηκε το 2026, με τον Τραμπ να δηλώνει “We do need Greenland, absolutely” σε συνέντευξη μετά την εισβολή στην Βενεζουέλα, προκαλώντας φόβους για κατάρρευση του ΝΑΤΟ και ευρωπαϊκή αμηχανία.

1. Ιστορικό Πλαίσιο: Η Γροιλανδία ως Στόχος των ΗΠΑ

Το ενδιαφέρον του Τραμπ για τη Γροιλανδία χρονολογείται από το 2019, όταν πρότεινε “αγορά” της από τη Δανία, χαρακτηρίζοντάς την “μεγάλη ακίνητη περιουσία” για Εθνική Ασφάλεια. Η Δανία (μέλος ΝΑΤΟ) απέρριψε κατηγορηματικά, με την Πρωθυπουργό Mette Frederiksen να το αποκαλεί “παράλογο”.

Ιστορικά:

• Πόλεμος και Βάσεις: Κατά τον Β’ ΠΠ, οι ΗΠΑ κατέλαβαν την Γροιλανδία (1941) για την προστασία από τους Ναζί, χτίζοντας εκεί την Βάση Thule Air Base (ακόμα ενεργή, μέρος NORAD για βαλλιστικούς πυραύλους).
• Ψυχρός Πόλεμος: Project Iceworm (1960ς) – απόρρητο πυρηνικό πρόγραμμα ΗΠΑ, με κατασκευή υπόγειων σηράγγων για πυραύλους (εγκαταλείφθηκε λόγω πάγου).
• Σύγχρονη Εποχή: Η Γροιλανδία είναι μεν αυτόνομη από το 2009, αλλά η εξωτερική πολιτική και η άμυνα ασκείται από την Δανία. Ο Πληθυσμός της είναι 57.000 κάτοικοι, το 80% των οποίων είανι Ινουίτ.

Ο Τραμπ επανέφερε το θέμα το 2026, μετά τα γεγονότα στην Βενεζουέλα, λέγοντας “I don’t think we have a threat to Greenland right now” αλλά “we need it” για άμυνα κατά Ρωσίας/Κίνας.

2. Στρατηγική Σημασία της Γροιλανδίας Η Γροιλανδία δεν είναι “άχρηστος πάγος” – είναι γεωστρατηγικό διαμάντι καθότι διαθέτει:

• Αρκτικούς Πόρους: Λιώνει λόγω της κλιματικής αλλαγής, αποκαλύπτοντας σπάνιες γαίες (rare earths) για τεχνολογία (μπαταρίες, ηλεκτρονικά) – 11% περίπου των παγκόσμιων αποθεμάτων. Επίσης διαθέτει ψευδάργυρο, χρυσό, και ουράνιο.
• Στρατηγική/Στρατιωτική Θέση: Κλειδί για την Αρκτική – έλεγχος θαλάσσιων οδών (Northwest Passage), Βάσεις για πυραύλους/ραντάρ. Thule Base: Βασική για ανίχνευση πυραύλων από Ρωσία/Κίνα.
• Κλιματική/Οικονομική: Το λιώσιμο των πάγων ανοίγει νέες εμπορικές οδούς, μειώνοντας τον χρόνο των πλοίων κατά 40% μεταξύ Ευρώπης-Ασίας.
• Γεωπολιτική: Ρωσία/Κίνα επενδύουν στην ευρύτερη περιοχή της Αρκτικής – Η Κίνα σε εξόρυξη και η Ρωσία σε Βάσεις. Οι ΗΠΑ βλέπουν απειλή “περικύκλωσης” από Βορρά.

3. Οι Απειλές Τραμπ το 2026: Ρητορική ή Πραγματικότητα; Μετά την Βενεζουέλα, ο Τραμπ δήλωσε, “We need Greenland” για “national security”, “Europeans are skeptical” – αλλά “we’ll do it”. Δανία: “Stop the threats” – μία εισβολή σας θα “τελειώσει το ΝΑΤΟ”. Γροιλανδία: ΠΘ Jens-Frederik Nielsen προειδοποιεί για “αντίσταση”. Ευρώπη: Φόβοι αποσταθεροποίησης ΝΑΤΟ, με Γερμανία/Γαλλία να καταδικάζουν. Οι Απειλές δείχνουν “λογική Τραμπ”: Επέκταση επιβολής ισχύος μετά την Βενεζουέλα, για έλεγχο της Αρκτικής και των σπάνιων γαιών.

4. Αντιδράσεις και Συνέπειες

• Δανία/Γροιλανδία: Frederiksen: “Παράλογο”, Nielsen: “Δεν πωλείται”.

Πληθυσμός Γροιλανδίας: 80% κατά πώλησης.

• ΝΑΤΟ/Ευρώπη: “Τέλος ΝΑΤΟ” εάν υπάρξει εισβολή – Bloomberg: “Πρόβλημα για Ευρώπη”.

• Παγκόσμια: Ρωσία/Κίνα χαιρετίζουν την “αμερικανική αλαζονεία” καθότι ενισχύει τους BRICS.
• Οικονομικά: Η Γροιλανδία έχει rare earths. Οι ΗΠΑ θέλουν μονοπώλιο vs Κίνα (90% αγοράς).

5. Γιατί ο Τραμπ δεν “αστείευεται” για Γροιλανδία Ο Τραμπ βλέπει την Γροιλανδία ως “αναγκαιότητα” για Αρκτική κυριαρχία, minerals και βάσεις κατά Ρωσίας/Κίνας. Μετά την Βενεζουέλα, δείχνει “λογική επιθετικής κυριαρχίας” και ο κίνδυνος κλιμάκωσης είναι ορατός.

Συμπέρασμα Η Γροιλανδία δεν είναι “παράλογη ιδέα” για τον Τραμπ – είναι στρατηγική ανάγκη. Οι απειλές του 2026, δείχνουν κίνδυνο νέου Ψυχρού Πολέμου, με κατάρρευση του ΝΑΤΟ και ενίσχυση πολυπολικότητας. Η Ευρώπη πρέπει να αντιδράσει – αλλιώς, η “πίσω αυλή” Τραμπ θα επεκταθεί.

Κριτική από τη Λατινική Αμερική: Οι Αντιδράσεις στην Αμερικανική Επέμβαση στη Βενεζουέλα  

Η επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και η απαγωγή/σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο έχουν προκαλέσει βαθύ διχασμό στη Λατινική Αμερική, με τις αντιδράσεις να αντικατοπτρίζουν ιδεολογικές διαφορές, ιστορικές μνήμες ιμπεριαλισμού και φόβους για περιφερειακή αστάθεια. Βάσει διεθνών ΜΜΕ (Reuters, BBC, Al Jazeera, NPR, Politico, NYT) και τοπικών πηγών, η πλειοψηφία των προοδευτικών κυβερνήσεων καταδικάζει έντονα την επέμβαση ως “παραβίαση κυριαρχίας” και “επιστροφή σε σκοτεινές εποχές”, ενώ συντηριτικοί σύμμαχοι του Τραμπ (Milei, Bukele, Noboa) την χαιρετίζουν ως “νίκη ελευθερίας”.

Ας δούμε λεπτομερώς τις κύριες φωνές.

1. Καταδίκες από Προοδευτικές Κυβερνήσεις (Πλειοψηφία)

Αυτές οι χώρες βλέπουν την επέμβαση ως νεο-ιμπεριαλισμό, παραβίαση του Χάρτη του ΟΗΕ και κίνδυνο για την “ζώνη ειρήνης” της Λατινικής Αμερικής (CELAC 2014).

• Βραζιλία (Luiz Inácio Lula da Silva): “Ξεπερνά απαράδεκτα όρια”, “επικίνδυνο προηγούμενο”, “θυμίζει τις χειρότερες στιγμές παρέμβασης”. Κάλεσε τον ΟΗΕ για αντίδραση, φοβούμενος “χάος και βία”.
• Μεξικό (Claudia Sheinbaum): “Καταδικάζουμε και απορρίπτουμε ενεργά” – “παραβιάζει την σταθερότητα της περιοχής”. Προσφέρθηκε μεσολάβηση, αλλά ο Τραμπ την απείλησε για καρτέλ.
• Κολομβία (Gustavo Petro): “Απόρριψη επιθετικότητας κατά κυριαρχίας Βενεζουέλας και Λατινικής Αμερικής”. Κινητοποίησε Στρατό στα σύνορα για πρόσφυγες, κάλεσε ΟΗΕ/ΟΑΣ.
• Χιλή (Gabriel Boric): “Η Κρίση λύνεται με διάλογο, όχι με βία/ξένη παρέμβαση”. (Ο εκλεγμένος José Antonio Kast χαιρέτισε, δείχνοντας εσωτερικό διχασμό).
• Κούβα (Miguel Díaz–Canel): “Κρατική τρομοκρατία” – “Επίθεση σε όλη την Nuestra América”.
• Ουρουγουάη/Περού/Βολιβία: Καταδίκη, απόρριψη στρατιωτικής παρέμβασης, κάλεσμα για ειρήνη.

Αυτές οι φωνές κυριαρχούν, με φόβους για “ντόμινο” (Κούβα επόμενη λόγω πετρελαίου).

2. Υποστήριξη από Συντηρητικές Κυβερνήσεις (Μειοψηφία, αλλά Ηχηρή)

Σύμμαχοι Τραμπ χαιρετίζουν ως “απελευθέρωση”:

• Αργεντινή (Javier Milei): “Η Ελευθερία προχωρά! Viva la libertad carajo!” – “Νίκη κατά ναρκοτρομοκρατίας”.
• Ελ Σαλβαδόρ (Nayib Bukele): Υποστήριξη μέσω social (φωτογραφία Μαδούρο δεμένου).
• Εκουαδόρ (Daniel Noboa): “Ώρα για ναρκο-Τσαβιστές εγκληματίες” – “Κατάρρευση δομών”.
• Παναμάς/Παραγουάη: Κάλεσμα για “ομαλή μετάβαση”.

3. Κοινωνικές Αντιδράσεις και Μετανάστες

• Διαδηλώσεις: Σε Αβάνα, Μπογκοτά κά διαμαρτυρίες κατά των ΗΠΑ.
• Μετανάστες: 8 εκατ. Βενεζουελανοί εξόριστοι (Κολομβία, Περού, Χιλή) βλέπουν “ελπίδα”, αλλά φοβούνται αστάθεια.

4. Γιατί ο Διχασμός; Ιδεολογία και Ιστορία

• Αριστερά: Βλέπει επιστροφή σε εποχή δικτατοριών (Pinochet, Operation Condor κά) – “Η επέμβαση Τραμπ δεν φέρνει δημοκρατία, μόνο χάος”.
• Δεξιά: Βλέπει “τέλος δικτάτορα” – Maduro “ναρκο-δικτάτορας”, υπεύθυνος για κρίση/μετανάστευση.
• Ιστορικό: Η Λατινική Αμερική έχει βαθύ τραύμα με πάνω από 50 επεμβάσεις των ΗΠΑ (20ος αιώνας).

Συμπέρασμα Η Λατινική Αμερική διχάζεται: Η Πλειοψηφία καταδικάζει την επέμβαση ως “ιμπεριαλισμό” ενώ η μειοψηφία την χαιρετίζει ως “απελευθέρωση”. Φόβοι για “ντόμινο” (Κούβα, Κολομβία) και αστάθεια. Η περιοχή μπαίνει σε νέα εποχή αβεβαιότητας. Η κριτική επικεντρώνεται στο “δίκαιο του ισχυρού” και στην απώλεια κυριαρχίας.

Οι απειλές του Τραμπ για την Κούβα: Ιστορικό, Σημασία και Σύνδεση με την Επέμβαση στη Βενεζουέλα 

Στο πλαίσιο της αμερικανικής επέμβασης στη Βενεζουέλα, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει εντείνει τις απειλές του προς την Κούβα, χαρακτηρίζοντάς την “ready to fall” (έτοιμη να καταρρεύσει) λόγω της απώλειας βενεζουελανικού πετρελαίου, που αποτελεί ζωτική στήριξη για το κουβανικό καθεστώς.

Αυτή η ρητορική δεν είναι τυχαία: Η Κούβα, ως στενός σύμμαχος της Βενεζουέλας, αντιμετωπίζεται ως επόμενος “στόχος” σε έναν κύκλο επιθετικής αμερικανικής πολιτικής στη Λατινική Αμερική, με στόχο την εξάλειψη “απειλών” όπως τα ναρκωτικά, η μετανάστευση και η επιρροή Ρωσίας/Κίνας.

Ιστορικό Πλαίσιο: Οι Σχέσεις ΗΠΑ-Κούβας και ο Ρόλος της Βενεζουέλας 

Οι σχέσεις ΗΠΑ-Κούβας είναι ιστορικά τεταμένες από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου:

• 1959-1991: Μετά την επανάσταση του Φιντέλ Κάστρο, οι ΗΠΑ επιβάλλουν εμπάργκο (1960) και απόπειρες εισβολής (Κόλπος των Χοίρων, 1961). Η Κούβα γίνεται σύμμαχος Σοβιετικής Ένωσης.
• 1990ς-2010ς: Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, η Κούβα εξαρτάται από βενεζουελανικό πετρέλαιο (μέσω συμμαχίας Τσάβες-Κάστρο). Ο Τραμπ (2017-2021) εντείνει τις κυρώσεις, χαρακτηρίζοντας την Κούβα “χώρα τρομοκρατίας”.
• 2021-2025: Ο Μπάιντεν διατηρεί τις κυρώσεις, ενώ η Κούβα αντιμετωπίζει οικονομική κρίση (διαδηλώσεις 2021). Η Βενεζουέλα στέλνει 50.000 βαρέλια πετρέλαιο ημερησίως στην Κούβα, ζωτικής σημασίας για ενέργεια.

Η επέμβαση στη Βενεζουέλα διακόπτει αυτή τη ροή, κάνοντας την Κούβα ευάλωτη – αυτό είναι το “κλειδί” των απειλών Τραμπ.

Οι Τρέχουσες Απειλές Τραμπ προς την Κούβα

Μετά τη σύλληψη Μαδούρο, ο Τραμπ ενέτεινε την ρητορική του:

• 4 Ιανουαρίου 2026: Σε συνέντευξη, δήλωσε ότι η Κούβα είναι “ready to fall like a house of cards” χωρίς βενεζουελανικό πετρέλαιο, και ότι οι ΗΠΑ είναι “έτοιμες να βοηθήσουν” ένας σαφής δηλαδή υπαινιγμός για επέμβαση ή αλλαγή καθεστώτος.
• 5 Ιανουαρίου 2026: Επαναλάμβανε ότι η Κούβα “είναι η επόμενη” μετά την Βενεζουέλα, συνδέοντάς την με “ναρκοτρομοκρατία” και ρωσική/κινεζική επιρροή.
• Σύνδεση με Βενεζουέλα: Η Κούβα λαμβάνει ~50.000-100.000 βαρέλια πετρελαίου ημερησίως από την Βενεζουέλα. Χωρίς αυτό θα επέλθει ενεργειακή κρίση και πιθανή κατάρρευση.
• Κοινωνική Αντίδραση: Posts όπως του @tgd1965 καλούν σε μποϊκοτάζ των Ολυμπιακών Αγώνων του 2026 λόγω των απειλών Τραμπ προς Κούβα/Κολομβία, ενώ άλλες αναρτήσεις όπως @centralnewsza και @nordanalytica  λένε ότι η Κούβα είναι στη λίστα “7 απειλών σε 5 ημέρες” (μαζί με Κολομβία, Μεξικό, Γροιλανδία, Ιράν).

Οι απειλές είναι μέρος του ευρύτερου “κύκλου” – Τραμπ που βλέπει την Κούβα ως “αδύναμο κρίκο” λόγω οικονομικής εξάρτησης από Βενεζουέλα.

Γιατί Στοχεύει την Κούβα; Στρατηγικά Κίνητρα

• Οικονομικά: η Κούβα εξαρτάται από βενεζουελανικό πετρέλαιο – Η επέμβαση στην Βενεζουέλα  διακόπτει την ροή, προκαλώντας κρίση.
• Γεωπολιτικά: Η Κούβα είναι βάση Ρωσίας/Κίνας και άρα αποτροπή επιρροής στο “OUR Hemisphere”.
• Πολιτικά: Ενίσχυση της εκλογικής βάσης του Τραμπ (Κουβανοί εξόριστοι στη Φλόριντα).

Συμπέρασμα: Οι απειλές Τραμπ προς Κούβα είναι μέρος της ευρύτερης στρατηγικής του “OUR Hemisphere”, εκμεταλλευόμενες την κρίση της Βενεζουέλας για αποδυνάμωση καθεστώτος. Με την Κούβα ευάλωτη, η πιθανή επέμβαση θα εντείνει τις γεωπολιτικές εντάσεις, με μια Λατινική Αμερική σιωπηλή από φόβο. Η Διπλωματία απαραίτητη για αποκλιμάκωση – αλλιώς, η περιοχή μπαίνει σε νέο κύκλο αστάθειας. 

Οι Αντιδράσεις της Ρωσίας στην Αμερικανική Επέμβαση στη Βενεζουέλα και τη Σύλληψη Μαδούρο  

Η Ρωσία, ως στενός σύμμαχος της Βενεζουέλας (στρατιωτική συνεργασία, εξοπλισμοί, οικονομικές επενδύσεις), έχει αντιδράσει έντονα και πολυδιάστατα στην επέμβαση των ΗΠΑ και τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο. Οι αντιδράσεις κυμαίνονται από επίσημη καταδίκη και απαίτηση απελευθέρωσης μέχρι ειρωνική “ζήλια” για την “αποτελεσματικότητα” των ΗΠΑ και υπονοούμενα πυρηνικής αποτροπής. Παρά την οργή, η Μόσχα δείχνει προσεκτική στάση, αποφεύγοντας άμεσες απειλές, λόγω των  προτεραιοτήτων της στην Ουκρανία και πιθανών διαπραγματεύσεων με Τραμπ.

1. Επίσημες Δηλώσεις: Καταδίκη και Απαίτηση Απελευθέρωσης

• Υπουργείο Εξωτερικών (3-5 Ιανουαρίου): Χαρακτήρισε την επέμβαση “ένοπλη επίθεση” (armed aggression), “παραβίαση κυριαρχίας” και “επικίνδυνο προηγούμενο”. Απαίτησε άμεση απελευθέρωση Μαδούρο και Φλόρες ως “νόμιμα εκλεγμένου Προέδρου”. “Η Βενεζουέλα πρέπει να καθορίζει μόνη το μέλλον της χωρίς εξωτερική παρέμβαση, ιδίως στρατιωτική”.
• Lavrov: Τηλεφώνησε στη Rodríguez (4/1), εκφράζοντας “ισχυρή αλληλεγγύη”. Επαναλάμβανε ότι οι ΗΠΑ “απειλούν με όλες τις επιλογές” και προκαλούν “προκλήσεις”.
• Peskov (Εκπρόσωπος Κρεμλίνου): “Σε συνεχή επαφή” με Βενεζουέλα – “σύμμαχο και εταίρο”.

2. Δηλώσεις Medvedev: Οξύτητα με “Ζήλια” και Πυρηνικά Υπονοούμενα

• Dmitry Medvedev (Αναπληρωτής Πρόεδρος Συμβουλίου Ασφαλείας, πρώην Πρόεδρος): Οι πιο ηχηρές και αμφιλεγόμενες δηλώσεις.
  • “Παράνομη” αλλά “συνεπής” – “Τίποτα με ναρκωτικά, μόνο πετρέλαιο” – “Lex fortissimum ισχυρότερη από δικαιοσύνη”.
  • “Ζήλια”: “Ο Τραμπ ολοκλήρωσε τη δική του ‘ειδική επιχείρηση’ σε μία μέρα” – σύγκριση με Ουκρανία (όπου Ρωσία “κολλάει”).
  • Πυρηνική Αποτροπή: “Μόνο πυρηνικά όπλα εγγυώνται προστασία” – “Ζήτω τα πυρηνικά όπλα!” (ως απάντηση σε “δίκαιο του ισχυρού”).

3. Πούτιν: Σιωπή μέχρι Στιγμής

• Ο Βλαντίμιρ Πούτιν δεν έχει σχολιάσει δημόσια και αυτό είναι μάλλον στρατηγική επιλογή. Αναλυτές Δυτικών ΜΜΕ (Guardian, Atlantic Council) αναφέρουν ότι δίνει προτεραιότητα στην Ουκρανία και αναμένει πιθανές συνομιλίες με Τραμπ. Αναφέρουν δε ότι “Δεν θα θυσιάσει μεγαλύτερο παιχνίδι για την Βενεζουέλα”. Επίσης μην ξεχνάμε ότι ο Πούτιν όπως και άλλοι ηγέτες μπορεί να θεωρούν την ενέργεια αυτή του Τραμπ ως άλλοθι στις δικές τους υποθέσεις πράγμα που τρέμουν οι Ευρωπαίοι…

4. Στρατιωτική/Πρακτική Στήριξη

• Ρωσικά άρματα/συστήματα (S-300, Su-30) χρησιμοποιούνται από Rodríguez – αλλά όχι νέες αποστολές.
• Τάνκερς Ρωσίας σπάνε αποκλεισμό – οικονομική στήριξη.
• Κρεμλίνο: “Σε επαφή” – αλλά όχι στρατιωτική κλιμάκωση.

5. Εσωτερικές Αντιδράσεις

• Προπαγάνδα: Simonyan (RT): “Λόγος ζήλιας” – Τραμπ “ολοκλήρωσε” γρήγορα.
• Ολιγάρχες: Deripaska: “Οι ΗΠΑ ελέγχουν >50% παγκόσμιων αποθεμάτων – Η τιμή του ρωσικού πετρελαίου <50$”.
• Z–bloggers: “Ντροπή” – “Τραμπ νίκησε σε μια μέρα, εμείς κολλάμε Ουκρανία”.

6. Γιατί Προσεκτική Στάση;

• Ουκρανία Πρώτη: Δεν θυσιάζουν τις διαπραγματεύσεις με Τραμπ και το άλλοθι που τους παρέχει.
• Οικονομία: Φόβος πτώσης τιμών πετρελαίου.
• Γεωπολιτική: Αποδοχή “σφαιρών επιρροής” όπως η Λατινική Αμερική “πίσω αυλή” ΗΠΑ έτσι και οι περιοχές γύρω από Ρωσία και Κίνα.

Συμπέρασμα Η Ρωσία καταδικάζει έντονα (παραβίαση δικαίου, απαίτηση απελευθέρωσης), αλλά με στάση αναμονής για τα δικά της. Η σιωπή Πούτιν δείχνει προτεραιότητες. Η Βενεζουέλα “χαμένη”, αλλά ευκαιρία για “μοίρασμα σφαιρών επιρροής” με Τραμπ.   

Οι Αντιδράσεις της Κίνας στην Αμερικανική Επέμβαση στη Βενεζουέλα και τη Σύλληψη Μαδούρο  

Η Κίνα, ως μεγαλύτερος αγοραστής βενεζουελανικού πετρελαίου και κύριος πιστωτής (δάνεια >60 δισ. δολάρια από εποχή Τσάβες), έχει αντιδράσει με σφοδρή και άμεση καταδίκη στην επέμβαση των ΗΠΑ και τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο, χαρακτηρίζοντάς την “βαθιά σοκαριστική”, “ηγεμονική πράξη”, “κατάφωρη παραβίαση διεθνούς δικαίου” και “απειλή για ειρήνη στη Λατινική Αμερική”. Οι δηλώσεις του Υπουργείου Εξωτερικών και του ΥΠΕΞ Wang Yi είναι οι πιο σκληρές από Μεγάλη Δύναμη, με απαίτηση άμεσης απελευθέρωσης Μαδούρο και συζύγου του. Παρά την οργή, η Κίνα αποφεύγει απειλές αντιποίνων (π.χ. οικονομικά μέτρα), εστιάζοντας σε διπλωματική αντίδραση και υπεράσπιση αρχών μη επέμβασης. Αυτό αντικατοπτρίζει στρατηγική: Προστασία επενδύσεων, αλλά χωρίς κλιμάκωση με ΗΠΑ.

1. Επίσημες Δηλώσεις: Σοκ, Καταδίκη και Απαίτηση Απελευθέρωσης

• 3 Ιανουαρίου 2026 (Αμέσως μετά την επέμβαση): Το Υπουργείο Εξωτερικών της Κίνας δηλώνει “deeply shocked and strongly condemns”, “blatant use of force against a sovereign state” και“action against its president”. Χαρακτηρίζει δε τις ενέργειες των ΗΠΑ “hegemonic acts” που “seriously violate international law” και “threaten peace in Latin America/Caribbean”. Καλεί δε τις ΗΠΑ να “abide by UN Charter” και να σταματήσουν παραβιάσεις κυριαρχίας.
• 4-5 Ιανουαρίου 2026: Δεύτερη δήλωση – Απαίτηση “immediate release“ Μαδούρο/Φλόρες, εξασφάλιση ασφάλειας και “stop toppling Venezuelan government”. “Resolve through dialogue”. Wang Yi (σε Πακιστανό ομόλογο): “Καμία χώρα δεν μπορεί να είναι παγκόσμιος Σερίφης ή Δικαστής” – “Σεβασμός κυριαρχίας όλων”.
• Συμβούλιο Ασφαλείας ΟΗΕ (5/1): Η Κίνα αντιτίθεται στις ΗΠΑ, υποστηρίζοντας στην συνεδρίαση – “Clear violation of international law”.

2. Οικονομική Διάσταση: Απώλειες και Ευκαιρίες

• Κίνα: Ο Μεγαλύτερος αγοραστής πετρελαίου Βενεζουέλας (50% εξαγωγών) και πιστωτής (δάνεια loan-for-oil). Η επέμβαση διακόπτει την ροή, απειλώντας ενεργειακή ασφάλεια και Belt and Road.
• Αντίδραση: Τάνκερς Κίνας σπάνε τον αποκλεισμό ΗΠΑ – πρακτική στήριξη στην Rodríguez.
• Ευκαιρία: Δυτικοί Αναλυτές (NBC, CNBC): Μπορεί να χρησιμοποιήσει την κρίση για να “υπονομεύσει ΗΠΑ” ως “υπερασπιστής του Διεθνούς Δικαίου”, ενισχύοντας εικόνα σε Νότο.

3. Σύνδεση με Ταϊβάν και Παγκόσμια Στρατηγική

• Κινεζικά social media: “Παράδειγμα για Ταϊβάν” – αλλά λογοκρισία θετικών σχολίων για Τραμπ.
• Αναλυτές (CNBC, NBC): Η επέμβαση Τραμπ ενθαρρύνει την Κίνα για εισβολή σε Ταϊβάν και της δίνει χρόνο, καθώς οι ΗΠΑ εστιάζουν τώρα σε Λατινική Αμερική και Γροιλανδία;
• Επίσημα: Καμία απειλή – Εστίαση σε “μη επέμβαση”.

Συμπέρασμα Η Κίνα καταδικάζει σθεναρά ως “ηγεμονισμό” και παραβίαση δικαίου, απαιτώντας απελευθέρωση Μαδούρο – αλλά χωρίς απειλές. Χάνει σύμμαχο/πετρέλαιο, αλλά κερδίζει ηθικό πλεονέκτημα ως “υπερασπιστής κυριαρχίας”. Η στάση δείχνει προσοχή – προτεραιότητα εμπόριο με ΗΠΑ και Ταϊβάν. Η κρίση ενισχύει την πολυπολικότητα, με την Κίνα να εκμεταλλεύεται την “υποκρισία” της Δύσης.

Οι Αντιδράσεις στην Ελλάδα μετά τις Δηλώσεις Μητσοτάκη: Η Στάση Κυβέρνησης και Αντιπολίτευσης 

Η απαράδεκτη δήλωση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη για το “τέλος του καθεστώτος Μαδούρο” ως “νέα ελπίδα” για τη Βενεζουέλα προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στην Ελλάδα, τόσο από την Αντιπολίτευση όσο και από μερίδα της ΝΔ, ενώ η κυβέρνηση προσπάθησε να “μακιγιάρει” τη γκάφα Μητσοτάκη με πιο προσεκτικές δηλώσεις.

Η στάση Μητσοτάκη θεωρήθηκε “απαράδεκτη” από πολλούς, καθώς νομιμοποιεί μονομερείς επεμβάσεις και θυμίζει την Τουρκία στην Κύπρο (Αττίλας Ι και ΙΙ το1974), ενώ η Ελλάδα παρουσιάστηκε ως “υποτελής” των ΗΠΑ. Μάλιστα την μόνη δήλωσή ξένου ηγέτη που σχολίασε απαξιωτικά και καυστικά ο Υπουργός Εξωτερικών της Βενεζουέλας ήταν αυτή του Έλληνα Πρωθυπουργού…

1. Η στάση της Κυβέρνησης: Από την αρχική Γκάφα στη Διόρθωση

• Η Δήλωση Μητσοτάκη: Στις 4 Ιανουαρίου 2026, ο Πρωθυπουργός δήλωσε: “Το τέλος του καθεστώτος Μαδούρο δίνει νέα ελπίδα στη Βενεζουέλα”, αποφεύγοντας να σχολιάσει τη νομιμότητα της επέμβασης, “Δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των αμερικανικών ενεργειών”. Εστίασε στην “προστασία Ελλήνων πολιτών” και στην “παρακολούθηση” από το ΥΠΕΞ.
• Απόπειρα “Διόρθωσης”: Ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης (5/1) υποστήριξε: “Η Ελλάδα θα παρουσιάσει θέση στο ΟΗΕ”, απορρίπτοντας τις κριτικές ως “υπερβολικές”. Στο Συμβούλιο Ασφαλείας ΟΗΕ, η Ελλάδα “μακιγιάρει” τη γκάφα με ομιλία για “σεβασμό Διεθνούς Δικαίου”. Ωστόσο, η απαράδεκτη αρχική δήλωση Μητσοτάκη θεωρήθηκε “καταστροφική”, νομιμοποιώντας “Δίκαιο του ισχυρού”.
• Γενική Στάση: Η κυβέρνηση εστιάζει σε “σταθερότητα” και “ασφάλεια Ελλήνων”, αλλά αποφεύγει καταδίκη ΗΠΑ. Θεωρείται μια “υποτελής στάση” κατά πολλούς αναλυτές κριτικούς, με φόβο για σχέσεις με Ουάσινγκτον.

2. Οι Αντιδράσεις της Αντιπολίτευσης: Σφοδρή Κριτική και Καταδίκη                                                         Η αντιπολίτευση (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, Νέα Αριστερά) χαρακτήρισε τις δηλώσεις “απαράδεκτες”, “ντροπιαστικές” και “επικίνδυνες”, νομιμοποιώντας επεμβάσεις όπως αυτή της Τουρκίας σε Κύπρο.

• Νίκος Ανδρουλάκης, ΠΑΣΟΚ – Αρχηγός Αξιωματικής Αντιπολίτευσης: “Η δήλωση Μητσοτάκη για ‘ελπίδα’ στη Βενεζουέλα είναι ντροπή. Νομιμοποιεί εισβολές και παραβιάζει Διεθνές Δίκαιο. Θυμίζει ‘Αττίλα’ στην Κύπρο. Η Ελλάδα πρέπει να καταδικάσει, όχι να χειροκροτεί ιμπεριαλισμό”.
• ΠΑΣΟΚ (Δημήτρης Μάντζος): “Με καθυστέρηση, ο Μητσοτάκης αναγκάστηκε να δηλώσει ότι… δεν σχολιάζει νομιμότητα” – “Καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς”. 
• ΚΚΕ (Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας): “Κυνική και απεχθής” δήλωση – Κατηγορεί την κυβέρνηση για “νομιμοποίηση ιμπεριαλισμού” και “υποτέλεια”.
• ΣΥΡΙΖΑ/Νέα Αριστερά: “Ντροπή” – νομιμοποιεί “κρατική τρομοκρατία” και “Αττίλα”. Κάλεσμα για καταδίκη επέμβασης.
• Αντώνης Σαμαράς πρ. Πρωθυπουργός για Δήλωση Μητσοτάκη: “Καλύτερα να μασάς…” – “Αρχές Διεθνούς Δικαίου δεν είναι επιλεκτικές”.

3. Γενική Αξιολόγηση: Συνέπειες για την Ελλάδα: Η στάση της κυβέρνησης θεωρείται “υποτελής” και εκθέτει την Ελλάδα διεθνώς, υπονομεύοντας πάγιες θέσεις σε Κύπρο/Αιγαίο. Η Αντιπολίτευση εκμεταλλεύθηκε τις απαράδεκτες αυτές δηλώσεις για πολιτική πίεση, με φόβο “ντόμινο” σε ελληνικές σχέσεις με ΗΠΑ. Η κρίση ενέτεινε εσωτερική συζήτηση για “ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική”. 

Οι δηλώσεις του Νίκου Ανδρουλάκη για την επέμβαση ΗΠΑ στη Βενεζουέλα 

Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, αναφέρθηκε πολλές φορές στις απαράδεκτες δηλώσεις του Πρωθυπουργού με δηλώσεις του και για την στάση του ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ, ως κεντροαριστερό κόμμα, έχει ιστορικά επικριτική στάση σε αμερικανικές επεμβάσεις (π.χ. Ιράκ 2003, Λιβύη 2011). Ο Ανδρουλάκης χρησιμοποιεί το θέμα για να χτυπήσει την κυβέρνηση ως “υποτελή”, ενισχύοντας προφίλ “ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής”.

Οι δηλώσεις Ανδρουλάκη ξεκίνησαν άμεσα (4/1), εντείνονται με την Δίκη Μαδούρο (5/1), και συνδέονται με ευρύτερη κριτική για “υποτέλεια” σε ΗΠΑ/Ισραήλ (π.χ. Γάζα).

Χρονικά οι δηλώσεις Νίκου Ανδρουλάκη και ΠΑΣΟΚ

• 4 Ιανουαρίου 2026 (Πρώτη Αντίδραση – X Post): ” @androulakisnick: Η δήλωση Μητσοτάκη για ‘ελπίδα’ στη Βενεζουέλα είναι ντροπή. Νομιμοποιεί εισβολές και παραβιάζει διεθνές δίκαιο. Θυμίζει ‘Αττίλα’ στην Κύπρο. Η Ελλάδα πρέπει να καταδικάσει, όχι να χειροκροτεί ιμπεριαλισμό. #Venezuela #InternationalLaw”.

• 5 Ιανουαρίου 2026 (Επίσημη Ανακοίνωση ΠΑΣΟΚ): “Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εκθέτει την Ελλάδα διεθνώς. Η ‘ελπίδα’ για τέλος Μαδούρο αγνοεί παραβίαση κυριαρχίας – θυμίζει Τουρκία 1974. Το ΠΑΣΟΚ καταδικάζει την επέμβαση, απαιτεί σεβασμό Χάρτη ΟΗΕ και στήριξη ειρηνικής λύσης. Η υποτέλεια σε ΗΠΑ βλάπτει εθνικά συμφέροντα”.
• 5 Ιανουαρίου 2026 (Συνέντευξη σε ERT): “Ο Μητσοτάκης έκανε γκάφα. Λέγοντας ‘ελπίδα’ χωρίς καταδίκη, νομιμοποιεί μονομερείς επεμβάσεις – τι θα πούμε για Τουρκία σε Κύπρο; Η Ελλάδα πρέπει να υπερασπιστεί διεθνές δίκαιο στο ΟΗΕ, όχι να σιωπά. Το ΠΑΣΟΚ προτείνει ψήφισμα Βουλής για καταδίκη”.
• 6 Ιανουαρίου 2026 (Νέο X Post): ” @androulakisnick: Μετά Βενεζουέλα, Τραμπ απειλεί Γροιλανδία/Ιράν. Η κυβέρνηση σιωπά; Η Ελλάδα πρέπει να υπερασπιστεί κυριαρχία – όχι να ‘μακιγιάρει’ γκάφες στο ΟΗΕ. #Venezuela #InternationalSolidarity”.

Συνέπειες των Δηλώσεων Ανδρουλάκη

• Πολιτικές: Ενισχύει το ΠΑΣΟΚ ως “ανεξάρτητη φωνή” – κερδίζει ψήφους από αριστερά/κεντροαριστερά, πιέζοντας την ΝΔ για “πατριωτισμό”. Δημοσκοπήσεις δείχνουν αύξηση ΠΑΣΟΚ (+1-2%) λόγω της κρίσης.
• Διεθνείς: Ο Gil Pinto (ΥΠΕΞ Βενεζουέλας) ευχαρίστησε έμμεσα τον Νίκο Ανδρουλάκη, εντείνοντας την πίεση σε Μητσοτάκη. ΟΗΕ: Η Ελλάδα “μακιγιάρει” γκάφα με ομιλία για δίκαιο – αλλά κριτική από ΟΗΕ για “επιλεκτικότητα”.
• Εσωδεξιές: Ο Αντώνης Σαμαράς συμφωνεί έμμεσα (“καλύτερα να μασάς”), δείχνοντας ρωγμές στην δεξιά πολυκατοικία.
• Κοινωνικές: X/social: Υποστήριξη από δεκάδες αριστερούς/προοδευτικούς, και κριτική από δεξιούς ως “αντιαμερικανισμός”.

Συμπέρασμα: Ο Ανδρουλάκης καταδικάζει την επέμβαση ΗΠΑ και την δήλωση Μητσοτάκη, εστιάζοντας σε δίκαιο/υποτέλεια, ενισχύοντας έτσι το ΠΑΣΟΚ. Η κρίση εκθέτει την κυβέρνηση, δημιουργώντας ευκαιρίες για αντιπολίτευση. Η Ελλάδα χάνει αξιοπιστία διεθνώς, με κίνδυνο “ντόμινο” σε εθνικά θέματα…

Ασ θυμηθούμε όμως λίγο και το μεγάλο Εθνικό μας θέμα…

Οι Διεθνείς Αντιδράσεις στην Τουρκική Εισβολή στην Κύπρο (1974) 

Η τουρκική εισβολή στην Κύπρο (20 Ιουλίου 1974, “Αττίλας 1”, και 14 Αυγούστου 1974, “Αττίλας 2”) προκάλεσε παγκόσμια καταδίκη ως παραβίαση Διεθνούς Δικαίου και κατάληψη εδάφους, με την κατοχή του 36-37% της Κύπρου να θεωρείται παράνομη μέχρι σήμερα.

Οι αντιδράσεις ήταν χλιαρές από την Δύση (λόγω Ψυχρού Πολέμου και ΝΑΤΟ), αλλά σφοδρές από ΟΗΕ, Σοβιετική Ένωση και Τρίτο Κόσμο. Η Ελλάδα (υπό Χούντα αρχικά, μετά Καραμανλή) και Κύπρος είδαν “προδοσία” από ΗΠΑ.

1. ΟΗΕ: Άμεση και Συνεχής Καταδίκη

• Ψήφισμα 353 (20/7/1974): Καταδίκη εισβολής, απαίτηση κατάπαυσης πυρός και αποχώρησης ξένων στρατευμάτων.
• Ψήφισμα 360 (16/8/1974): Επαναλαμβάνει αποχώρηση, αναγνωρίζει μόνο νόμιμη κυβέρνηση Κύπρου.
• Μετέπειτα: Πολλά ψηφίσματα (π.χ. 541/1983) καταδικάζουν “ΤΔΒΚ” ως παράνομη, απαιτούν αποχώρηση τουρκικών στρατευμάτων – αγνοούνται από Τουρκία.
• Γενική Συνέλευση: Καταδίκη ως “εισβολή και κατοχή”.

2. ΗΠΑ: Αμφιλεγόμενη Στάση – “Πράσινο Φως” και Εμπάργκο

• Kissinger/ΗΠΑ: Δεν εμπόδισαν την εισβολή (λόγω Τουρκίας σε ΝΑΤΟ). Αόρατος Δικτάτορας Ιωαννίδης: “Μας εξαπάτησαν”. Εμπάργκο όπλων σε Τουρκία (1975-1978) από Κογκρέσο, αλλά Ford/Kissinger αντίθετοι.
• Κριτική: “Παθητική στάση” ΗΠΑ – επέτρεψε Τουρκία να “τιμωρήσει” Ελλάδα/Κύπρο.

3. Ευρώπη και ΝΑΤΟ: Χλιαρή Κριτική

• ΕΟΚ (πρόδρομος ΕΕ): Καταδίκη, αλλά χωρίς κυρώσεις.
• ΝΑΤΟ: Σιωπή – Τουρκία/Ελλάδα Μέλη, φόβος διάλυσης.
• Βρετανία: Εγγυήτρια δύναμη Κύπρου (όπως Ελλάδα και Τουρκία) – δεν επενέβη, παρά τις μεγάλες Βάσεις που διαθέτει στο νησί.

4. Σοβιετική Ένωση και Ανατολικό Μπλοκ: Σφοδρή Καταδίκη

• ΕΣΣΔ: “Ιμπεριαλιστική επιθετικότητα” – υποστήριξη Μακαρίου.

5. Λατινική Αμερική, Αφρική, Ασία: Αλληλεγγύη

• Πολλές χώρες Τρίτου Κόσμου: Καταδίκη ως “αποικιοκρατία”.

6. Ελλάδα και Κύπρος: Σοκ και Καταδίκη Χούντας

• Ελλάδα: Χούντα κατέρρευσε (24/7), Καραμανλής: “Η Κύπρος κείται μακριά” – εστίαση σε Δημοκρατία.
• Κύπρος: Μακάριος: “Εισβολή βαρβάρων”.

Συμπέρασμα Οι διεθνείς αντιδράσεις ήταν καταδίκη αλλά ανίσχυρες. Τα ψηφίσματα του ΟΗΕ αγνοήθηκαν, οι ΗΠΑ έδειξαν απίστευτη “ανοχή”. Η κατοχή συνεχίζεται, με Κύπρο διχοτομημένη. Η εισβολή δείχνει “δίκαιο του ισχυρού”, παρόμοια δηλαδή κατάσταση με σύγχρονες κρίσεις.