Η διεθνής σκακιέρα δεν συγχωρεί αυταπάτες και η σκληρή πραγματικότητα των γεωπολιτικών συσχετισμών ήρθε να προσγειώσει απότομα την Αθήνα, στέλνοντας “στον κουβά” όσους για εβδομάδες πουλούσαν με πάθος το σενάριο μιας παράλληλης επίσκεψης του Ντόναλντ Τραμπ στην Ελλάδα.
Την ώρα που ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έπαιξε «μεγάλη μπάλα» υποδεχόμενος τον Αμερικανό πρόεδρο στην Άγκυρα με αφορμή τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, η ελληνική πλευρά βιώνει μια μάλλον ταπεινωτική απομόνωση που πιστοποιεί την πλήρη υποχώρηση της ελληνικής θέσης στα εθνικά θέματα.
Για μέρες ολόκληρες, τα συστημικά μέσα ενημέρωσης και η δημόσια τηλεόραση καλλιεργούσαν ένα τεχνητό κλίμα προσμονής, μεταδίδοντας μετά βαΐων και κλάδων ότι ο πλανητάρχης, συνοδευόμενος από κορυφαίους υπουργούς του, όπως ο Πιτ Χέγκσεθ και ο Μάρκο Ρούμπιο, θα πραγματοποιούσε έστω και μια σύντομη στάση στην ελληνική πρωτεύουσα για να κρατηθούν οι ισορροπίες.
Οι προσδοκίες αυτές, που βασίστηκαν σε επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και δηλώσεις παραγόντων των ΗΠΑ στην Ελλάδα, αποδείχθηκαν τελικά φρούδες ελπίδες και επικοινωνιακή φούσκα μεγατόνων.
Το αποτέλεσμα είναι πλέον ορατό και μάλλον πικρό, αφού κανένας Αμερικανός αξιωματούχος δεν πάτησε το πόδι του στην Αθήνα, ούτε καν για ένα τυπικό, διπλωματικό πέρασμα της τελευταίας στιγμής. Ολόκληρο το αμερικανικό επιτελείο, μαζί με εκατοντάδες επιχειρηματίες που διεκδικούν κομμάτι από την πίτα των περιφερειακών επενδύσεων, κατευθύνθηκε αποκλειστικά στην Τουρκία, αφήνοντας την ελληνική διπλωματία να παρακολουθεί αμήχανα τις εξελίξεις από μακριά.
Η εικόνα του Ντόναλντ Τραμπ να καταθέτει στεφάνι στο μαυσωλείο του Κεμάλ Ατατούρκ, προτού μεταβεί στο Προεδρικό Μέγαρο για την κατ’ ιδίαν συνάντηση με τον Ερντογάν, ο οποίος μάλιστα τον υποδέχθηκε προσωπικά στο αεροδρόμιο, στέλνει ένα ξεκάθαρο και σκληρό σήμα για το πού εντοπίζουν οι ΗΠΑ το πραγματικό κέντρο βάρους στην Ανατολική Μεσόγειο.
Αυτή η εξέλιξη ξεπερνά τα όρια μιας απλής διπλωματικής αποτυχίας και αγγίζει τα όρια της εθνικής διολίσθησης, καθώς η πολιτική του «δεδομένου συμμάχου» που ακολουθεί σταθερά η Αθήνα αποδεικνύεται για άλλη μια φορά βαθιά αναποτελεσματική.
Όταν η εξωτερική σου πολιτική αναλώνεται σε θεωρίες και ευσεβείς πόθους, την ώρα που η γειτονική χώρα εξαργυρώνει τη στρατηγική της αυτονομία και τη γεωπολιτική της ισχύ, η υποχώρηση των ελληνικών θέσεων γίνεται πλέον δομική.
Η Ουάσιγκτον επέλεξε να επιβραβεύσει τον παίκτη που πιέζει και διεκδικεί, αγνοώντας πλήρως τις ελληνικές ευαισθησίες και αφήνοντας έκθετους όσους προσπάθησαν να χρυσώσουν το χάπι μιας διαφαινόμενης απομόνωσης με φανταστικά σενάρια επισκέψεων.
