Του Βασίλη Ταλαμαγκα
Ενώ βρισκόμαστε λίγες ωρες πριν την σημαντική σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Τουρκία , μια ασφαλής μέθοδος για να καταλήξει κανείς σε συμπεράσματα για την προσέγγιση των εθνικών θεμάτων είναι να παρατηρήσει τα σημεία .
Ο τρόπος που παρουσιάζεται ο Ταγίπ Ερντογάν, η ανάδειξη των πολυδάπανων εξοπλιστικών αγορών και η οπτική γύρω από τη σημασία του Κυριάκου Μητσοτάκη για τις Ηνωμένες Πολιτείες του Ντόναλντ Τραμπ, αποκαλύπτουν πολλά.
Πόσες φορές δεν ακούσαμε όλα αυτά τα χρόνια της επταετίας Μητσοτάκη για τον απομονωμένο και πιεσμένο Ερντογάν;
Πόσες φορές δεν παρουσιάστηκε η κρίση του 2020 στον Έβρο σαν μια νίκη αντίστοιχη εκείνων του 1821;
Ακούσαμε ύμνους για τον δήθεν Τουρκοφάγο Ρόμπερτ Μενέντεζ, ο οποίος τελικά καταδικάστηκε από την αμερικανική Δικαιοσύνη ως ένας από τους πιο διεφθαρμένους πολιτικούς των τελευταίων δεκαετιών, και σήμερα οι ίδιοι υμνωδοί του έχουν ξεχάσει την ύπαρξή του.
Την ίδια στιγμή, βλέπουμε αιχμές κατά της Ευρωπαίας Εισαγγελέως Λάουρα Κοβέσι για το πλήθος σκανδάλων διαφθοράς που έχει εντοπίσει με την εμπλοκή κυβερνητικών παραγόντων.
Ως επιτομή αυτής της φαρσοκωμωδίας, ωστόσο, ξεχωρίζουν οι σχέσεις της κυβέρνησης με την αμερικανική διοίκηση υπό τον Ντόναλντ Τραμπ.
Ο σημερινός Πρωθυπουργός ήταν πολιτικά ανεπιθύμητος από τη διακυβέρνηση Τραμπ λόγω των στενών σχέσεών του με τους Δημοκρατικούς και τον Μπάιντεν, κάτι που είχε σφραγιστεί με την ομιλία του στο αμερικανικό Κογκρέσο. Για να ανατρέψει αυτή την εικόνα, η ελληνική κυβέρνηση έσπευσε να στρώσει κόκκινο χαλί στην ηγεσία Τραμπ, ικανοποιώντας κάθε απαίτησή της, ειδικά στα ενεργειακά.
Παρόλα αυτά, το Οβάλ Γραφείο συνεχίζει να βλέπει τη χώρα μας ως συμπληρωματική της Τουρκίας. Δεν μας προσθέτει ειδικό βάρος, παρά τη γεωπολιτική μας χρησιμότητα και τη δεδομένη παρουσία μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη.
Κάπως έτσι, η μυθολογία για την πιθανή επίσκεψη του Ντόναλντ Τραμπ στην Ελλάδα αρχίζει να προσλαμβάνει στοιχεία φάρσας. Στην πραγματικότητα, ο Αμερικανός Πρόεδρος μας βλέπει ως συμπλήρωμα. Μια επίσκεψή του στην Αθήνα θα προέκυπτε απλώς ως διπλωματική ανάγκη τήρησης ισορροπιών, επειδή ο Τραμπ θα βρεθεί στην Τουρκία για τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ.
Βέβαια κάποια στιγμή θα γίνει , αλλά όχι γιατί ο Τραμπ …κοιμάται και ξυπνάει με την προσμονή να έρθει στην Ελλάδα .
Μια πρόσθετη αλλά ενοχλητική παράμετρος αφορά το κατά πόσο πραγματικά θα επιθυμούσε η κυβέρνηση Μητσοτάκη μια τέτοια επίσκεψη στην τελική ευθεία μιας εκλογικής αναμέτρησης.
Η χώρα δείχνει έτοιμη να γυρίσει σελίδα και να στραφεί σε κυβερνήσεις συνεργασίας, απογοητευμένη από τη μονοπρόσωπη αυτοδυναμία. Ο Αμερικανός Πρόεδρος έχει αποδείξει ότι δεν κρατά διπλωματικά προσχήματα όταν θέλει να εξυπηρετήσει τη στρατηγική του, ειδικά σε επίπεδο οικονομικών κερδών.
Ποιος μπορεί λοιπόν να εξασφαλίσει στον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι ο Ντόναλντ Τραμπ δεν θα αξιοποιούσε την παρουσία του για να απαιτήσει σε ζωντανή μετάδοση από τις δύο χώρες να τα βρουν;
Μια τέτοια ρητορική δίπλα στον Πρωθυπουργό θα προκαλούσε ανυπολόγιστο πολιτικό πρόβλημα στο Μέγαρο Μαξίμου ενόψει των καλπών. Κακά τα ψέματα, η Ουάσινγκτον ζυγίζει τα μεγέθη με ψυχρό ρεαλισμό, και η Αθήνα κινδυνεύει να βρεθεί ξανά στο ρόλο του δεδομένου και πρόθυμου εταίρου που παρακολουθεί τις εξελίξεις από το περιθώριο των μεγάλων αποφάσεων.
