Οι πολιτικοί και κοινωνικοί οιωνοί, μόνο θετικοί δεν είναι για τον σημερινό Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. Και κάθε φορά που ιστορικά, στη χώρα μας αλλά και στον υπόλοιπο δυτικό κόσμο, εκεί όπου η Δημοκρατία αντιστέκεται στη φθορά την οποίας της προκαλούν οι ίδιοι οι ηγέτες και υπερασπιστές της, καταγράφεται μια τέτοια… συνάντηση, είναι αναπόφευκτο και οι εκλογικοί οιωνοί να είναι αρνητικοί.
Η επταετία Μητσοτάκη στην εξουσία, που διαδέχτηκε τη διακυβέρνηση Τσίπρα με την προσδοκία της κοινωνίας να διορθωθούν οι ανορθογραφίες εκείνης της περιόδου, να αποκατασταθούν οι αδικίες της εποχής της εθνικής καταστροφής των Μνημονίων και να επουλωθούν οι βαθιές και πολυδιάστατες πληγές που άνοιξαν στον εθνικό κορμό τα εθνοκτόνα δανειακά συμβόλαια, αφαιρεί από τον σημερινό Πρωθυπουργό και τον πυρήνα της εξουσίας του κυρίαρχου συστήματος που υφάνθηκε γύρω του, την ευχέρεια να διαμορφώσουν και να «πουλήσουν» στην ελληνική κοινωνία ένα ελκυστικό σενάριο προόδου και βελτίωσης της ποιότητας ζωής, χωρίς το φρένο δυσπιστίας που συνοδεύει την αναπόφευκτη απορία για τους λόγους που, αυτά τα επτά χρόνια, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έκανε όσα υπόσχεται να κάνει στο μέλλον.
Οι δημοσκοπήσεις, ακόμη και εκείνες που έχουν μεταβληθεί σε… υμνωδό του συστήματος, δυσκολεύονται να μην αναγνωρίσουν μια πραγματικότητα που τείνει να παγιωθεί. Την επομένη των εκλογών, με τη Νέα Δημοκρατία πρώτη πολιτική δύναμη, ο κατακερματισμός του πολιτικού σκηνικού θα οδηγήσει σε αναπόφευκτες συνεργατικές επιλογές. Η εποχή της «μονοπρόσωπης εξουσίας», όπως την έχει περιγράψει ο Ευάγγελος Βενιζέλος, οδεύει με κρότο προς τον επίλογό της, και μετά από μια επταετία αυτοδυναμίας, η ελληνική κοινωνία επιστρέφει καλπάζοντας στην… άσκηση θάρρους που συνεπάγεται για το πολιτικό σύστημα η υποχρέωση να βρουν κοινούς τόπους. Και να συνεργαστεί με… αντιπάλους.
Στην εξίσωση αυτή, εισέρχεται αναπόφευκτα ο Αντώνης Σαμαρά και το υπό ίδρυση κόμμα του, που επιδιώκει να εκφράσει και να προσελκύσει την πλειοψηφία της πλειοψηφικής παραδοσιακής βάσης της Νέας Δημοκρατίας, που απογοητευμένη, και κάποιες φορές εξοργισμένη με την τρέχουσα εκδοχή της ιστορικής συντηρητικής παράταξης, που στις βουλευτικές εκλογές του 2023 άρχισε να αποχωρεί διακριτικά από τη ΝΔ, και στις ευρωεκλογές του 2024 το έκανε… άγαρμπα και μαζικά. Έκτοτε, αυτοί οι ψηφοφόροι παραδοσιακοί και… πεισματάρηδες στις πολιτικές και εκλογικές επιλογές τους, αρνούνται να επιστρέψουν στο «μαντρί» και αναζητούν μια κομματική στέγη, για να τιμωρήσουν στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Ο Αντώνης Σαμαράς γνωρίζει αυτή τη βάση… γονιδιακά. Και ξέρει ότι μπορεί να τη δελεάσει και να την εκφράσει, περισσότερο εύκολα, αυθεντικά και… απενοχοποιημένα, σε σχέση με τα μορφώματα Βελόπουλου, Λατινοπούλου και Νατσιού. Ένα κόμμα Σαμαρά θα μπορούσε να αφαιμάξει από τη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη, ένα μικρό αλλά κρίσιμο και μοιραίο ποσοστό, που θα τη συγκρατήσει κάτω από το όριο του 25%. Και στην περίπτωση που μια τέτοια πιθανότητα συνδυαστεί με αύξηση της συμμετοχής στις κάλπες, το «γαλάζιο» ποσοστό θα συρρικνωθεί αναπόφευκτα περαιτέρω.
Με επίκεντρο μια τέτοια αποσυσπείρωση και αποσύνθεση της Νέας Δημοκρατίας, δηλαδή της μοναδικής παράταξης εξουσίας που επέδειξε αντοχές επιβίωσης στα χρόνια της μεγάλης οργής των Μνημονίων, την επομένη των εκλογών θα συνιστά ουτοπία η επιδίωξη διαδοχικών αναμετρήσεων, που θα βυθίσουν τη χώρα στην ακυβερνησία, με την επίτευξη αυτοδυναμίας να συνιστά ονείρωξη αυταπάτης και πλάνης.
Σε μια τέτοια περίπτωση, ένα «σενάριο εργασίας» που ήδη συζητείται και τίθεται υπό επεξεργασία στα παρασκήνια του δημοσίου βίου, σε πολιτικές και οικονομικές μαζώξεις, θέλει τη Νέα Δημοκρατία να οδηγείται σε συγκυβέρνηση με το κόμμα του Αντώνη Σαμαρά, χωρίς τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο Μέγαρο Μαξίμου. Η υπόθεση εργασίας που αναλύεται, θέλει τον σημερινό Πρωθυπουργό, να αποδεικνύεται συνεπής με τη συνείδηση κα το παραταξιακό ήθος που τον διακρίνει καθόλη τη μακρά διαδρομή του στον δημόσιο βίο, και προκειμένου να διευκολύνει τις εξελίξεις, ώστε να αποφευχθεί η ακυβερνησία και η περιπέτεια αβεβαιότητας της χώρας, να παραμερίζει, να παραιτείται από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας και να εκκινεί τις διαδικασίες για τη διαδοχή του.
Σε μια τέτοια περίπτωση, ο Κυριάκος Πιερρακάκης προκρίνεται ως «επιλογή προοπτικής», με τα εύσημα της θητείας του στην Προεδρία του Eurogroup, και με το προφίλ του να είναι περισσότερο συνεκτικό σε σχέση με εκείνο του παραδοσιακού Δεξιού Νίκου Δένδια. Μια πρωθυπουργία Πιερρακάκη, σε συνέχεια της διαδοχής του Κυριάκου Μητσοτάκη από τον Υπουργό Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και Πρόεδρο του Eurogroup στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, θα έβρισκε σύμφωνο τον Αντώνη Σαμαρά, ίσως και να επιτάχυνε την πολιτική ενσωμάτωση του νέου κόμματός του σε μια Νέα Δημοκρατία υπό τον Κυριάκο Πιερρακάκη, που δεν είχε τις αρνητικές φορτίσεις και την τοξικότητα που αποδίδει στον σημερινό Πρωθυπουργό ο Μεσσήνιος πολιτικός.
Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, ο πρώην πρωθυπουργός και πρώην πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας ήταν εκείνος ο οποίος… υιοθέτησε πολιτικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη απέναντι στη Ντόρα Μπακογάννη, τον διόρισε πανίσχυρο Υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης, την περίοδο των μνημονιακών απολύσεων δημοσίων υπαλλήνων, και στη συνέχεια, έδωσε… τα ρέστα του για να εκλεγεί ο γιος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας στην εσωκομματική μάχη του 2016, απέναντι στον Βαγγέλη Μεϊμαράκη.
