Του Βασιλη Ταλαμαγκα
Το πολιτικό θερμόμετρο στη χώρα χτυπάει και πάλι κόκκινο, με τον Νίκο Ανδρουλάκη να επιλέγει μια εμφανώς πιο επιθετική στρατηγική, στρέφοντας τα βέλη του απευθείας προς το Μέγαρο Μαξίμου και προσωπικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Η πρόσφατη ρητορική του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, γεμάτη βαριές εκφράσεις περί «μιντιακής τρομοκρατίας» και «παρακράτους», δεν είναι απλώς μια έκρηξη της στιγμής, αλλά μια συνειδητή πολιτική επιλογή με συγκεκριμένους στόχους. Σε ένα πολιτικό σκηνικό που μοιάζει να αναδιατάσσεται, ο N. Ανδρουλάκης επιχειρεί να επαναφέρει το κόμμα του στη θέση του κύριου και αυθεντικού πόλου της αντιπολίτευσης. Η επιλογή του να ανεβάσει τους τόνους πηγάζει από την ανάγκη να σπάσει έναν ιδιότυπο επικοινωνιακό αποκλεισμό που, όπως καταγγέλλει η Χαριλάου Τρικούπη, επιχειρείται από συστημικά μέσα ενημέρωσης φιλικά προσκείμενα στην κυβέρνηση.
Μιλώντας για «μιντιακή τρομοκρατία», ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να αποδομήσει το αφήγημα της κυβερνητικής παντοδυναμίας, παρουσιάζοντας μια εικόνα όπου η κριτική φωνή πνίγεται μέσα σε έναν καταιγισμό θετικών δημοσιευμάτων για το Μαξίμου. Αυτή η τακτική δεν στοχεύει μόνο στο να δικαιολογήσει τη δική του δυσκολία να περάσει τα μηνύματά του στο ευρύ κοινό, αλλά λειτουργεί και ως ένα ισχυρό ανακλαστικό συσπείρωσης για την παραδοσιακή βάση της κεντροαριστεράς, η οποία ανέκαθεν έτρεφε καχυποψία απέναντι στα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα.
Παράλληλα, η στροφή αυτή συνδέεται άρρηκτα με το εσωκομματικό timing και τις ευρύτερες ανακατατάξεις στον χώρο της αντιπολίτευσης. Ο Νίκος Ανδρουλάκης βλέπει ένα καθαρό παράθυρο ευκαιρίας για να κυριαρχήσει στον προοδευτικό χώρο. Ωστόσο, για να το πετύχει αυτό, ξέρει ότι η μετριοπαθής και ενίοτε τεχνοκρατική γλώσσα του παρελθόντος δεν αρκεί για να συγκινήσει ένα ακροατήριο που ζητά σκληρή σύγκρουση με τη δεξιά παράταξη. Η καταγγελία της «τρομοκρατίας» των μέσων ενημέρωσης του δίνει το απαραίτητο αντισυστημικό προφίλ που χρειάζεται κάθε κόμμα που θέλει να ηγηθεί του αντιμητσοτακικού μετώπου. Είναι ένας τρόπος να πει στους ψηφοφόρους ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ο πραγματικός κίνδυνος για το κατεστημένο και γι’ αυτό δέχεται πόλεμο.
Υπάρχει όμως και η διάσταση της προσωπικής δικαίωσης αλλά και της άμυνας. Η υπόθεση των υποκλοπών, που σημάδεψε την πολιτική του πορεία, παραμένει μια ανοιχτή πληγή και ένα πεδίο όπου ο Ανδρουλάκης νιώθει ότι η κυβέρνηση δεν έχει λογοδοτήσει πραγματικά. Όταν λοιπόν βλέπει τη δημόσια συζήτηση να μετατοπίζεται σε θέματα που ευνοούν το κυβερνητικό προφίλ, η αντίδρασή του είναι να επαναφέρει τη σύγκρουση στα θεσμικά ζητήματα και τη δημοκρατική λειτουργία, εκεί δηλαδή όπου θεωρεί ότι η Νέα Δημοκρατία είναι ευάλωτη. Κατηγορώντας τον K.Μητσοτάκη για έλεγχο της ενημέρωσης, επιχειρεί να συνδέσει το σήμερα με το χθες των παρακολουθήσεων, δημιουργώντας ένα ενιαίο αφήγημα για μια κυβέρνηση που εργάζεται στο σκοτάδι.
Το ρίσκο αυτής της στρατηγικής είναι βέβαια υπαρκτό, καθώς ο κίνδυνος να εγκλωβιστεί σε μια μόνιμη καταγγελιολογία μπορεί να κουράσει τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους του κέντρου. Για την ώρα, όμως, ο Νίκος Ανδρουλάκης δείχνει αποφασισμένος να παίξει το χαρτί της μετωπικής σύγκρουσης, θεωρώντας ότι ο μόνος τρόπος για να νικήσεις έναν ισχυρό αντίπαλο είναι να του επιτεθείς εκεί που νιώθει πιο ασφαλής δηλαδή στην επικοινωνιακή του κυριαρχία.
