Η πολιτική ιστορία είναι γεμάτη με απότομες ανηφόρες και ακόμη πιο απότομους γκρεμούς, όμως αυτό που παρακολουθούμε να συμβαίνει το τελευταίο διάστημα με το άλλοτε κραταιό κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς ξεπερνά κάθε προηγούμενο πολιτικού δράματος. Είναι πραγματικά δύσκολο να συλλάβει κανείς το μέγεθος μιας τέτοιας κατρακύλας, αν αναλογιστεί ότι πριν από ακριβώς έντεκα χρόνια, το 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν στο απόγειο της δόξας του, κρατώντας τα ηνία της διακυβέρνησης της χώρας και υποσχόμενος να αλλάξει τις ισορροπίες σε ολόκληρη την Ευρώπη. Σήμερα, η σημερινή του ηγεσία μοιάζει να έχει εγκλωβιστεί σε έναν απεγνωσμένο συμβιβασμό επιβίωσης, φτάνοντας στο σημείο να παρακαλάει για μια θέση κάτω από την ομπρέλα άλλων πολιτικών σχηματισμών, εκλιπαρώντας ουσιαστικά για μια πολιτική «υιοθεσία» που σοκάρει ακόμα και τους πιο πιστούς του ψηφοφόρους.
Η εικόνα στελεχών που κάποτε κουνούσαν το δάχτυλο στο εγχώριο και διεθνές κατεστημένο, να αναζητούν τώρα εναγωνίως ένα σωσίβιο σωτηρίας, προκαλεί μια βαθιά αίσθηση πολιτικής ειρωνείας. Η ηγεσία του κόμματος δείχνει να έχει απωλέσει κάθε ίχνος της παλιάς της αυτοπεποίθησης και της ιδεολογικής της πυξίδας, μετατρέποντας μια ιστορική παράταξη σε έναν αδύναμο παίκτη που ψάχνει απεγνωσμένα συμμάχους για να μην περάσει στην οριστική πολιτική αφάνεια. Αυτή η στάση της ηγεσίας, που θυμίζει περισσότερο φτωχό συγγενή παρά έναν σοβαρό πόλο της αντιπολίτευσης, αναδεικνύει την απόλυτη ένδεια στρατηγικής και την πλήρη αποσύνθεση του κομματικού μηχανισμού που κάποτε γέμιζε τις πλατείες.
Το πιο τραγελαφικό και συνάμα οδυνηρό στοιχείο σε αυτή την ιστορία είναι ο τοίχος πάνω στον οποίο προσκρούουν αυτές οι απεγνωσμένες εκκλήσεις. Η πλευρά του Αλέξη Τσίπρα, του ανθρώπου που ταυτίστηκε όσο κανείς άλλος με την άνοδο και την κυβερνητική θητεία του ΣΥΡΙΖΑ, κρατά μια παγερή και απόλυτη απόσταση, καθώς δεν διαφαίνεται το παραμικρό ενδιαφέρον από το περιβάλλον του να εμπλακεί ή να διευκολύνει αυτά τα ανοίγματα. Αυτή η εκκωφαντική σιωπή και η άρνηση οποιασδήποτε ουσιαστικής ανταπόκρισης λειτουργεί ως το πιο σκληρό ράπισμα για τη σημερινή ηγεσία, αφήνοντάς την έκθετη σε ένα πολιτικό κενό. Το γεγονός ότι ο πρώην πρωθυπουργός επιλέγει να μην ρίξει ούτε ένα βλέμμα συμπόνιας στην τωρινή κατάσταση του κόμματος που ο ίδιος γιγάντωσε, υπογραμμίζει το μέγεθος του χάσματος και την απαξίωση στην οποία έχει περιέλθει η τρέχουσα ηγεσία .
Αυτή η απίστευτη διολίσθηση δεν είναι απλώς ένα εσωκομματικό ζήτημα, αλλά ένα μάθημα για το πόσο γρήγορα μπορεί να εξανεμιστεί το πολιτικό κεφάλαιο όταν η αλαζονεία αντικαθίσταται από την έλλειψη σχεδίου και οι μεγάλες ιδέες δίνουν τη θέση τους στον μικροκομματικό καιροσκοπισμό. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, αποκομμένη από την κοινωνία και τις ανάγκες των πολιτών, προτίμησε να αναζητήσει τη σωτηρία της μέσα από παρασκήνια και παρακάλια, αντί να κοιτάξει κατάματα τα λάθη της και να ανασυγκροτηθεί αυτόνομα. Το αποτέλεσμα είναι να παρακολουθούμε ζωντανά την αποκαθήλωση ενός πολιτικού φαινομένου, που από ρυθμιστής των εξελίξεων μετατράπηκε σε έναν απλό θεατή, ο οποίος χτυπά πόρτες που παραμένουν ερμητικά κλειστές, επιβεβαιώνοντας πως στην πολιτική, το πέρασμα από το μεγαλείο στην απαξίωση είναι συχνά δρόμος χωρίς επιστροφή.
