Σε μια περίοδο όπου η κοινωνία δοκιμάζεται από διαρκείς κρίσεις, οικονομικές πιέσεις και θεσμικές αδυναμίες, η ανάγκη για ένα σταθερό και πειστικό όραμα γίνεται πιο επιτακτική από ποτέ. Οι πολίτες βιώνουν καθημερινά την αβεβαιότητα, βλέπουν τις αντοχές τους να εξαντλούνται και αναζητούν απαντήσεις που συχνά δεν έρχονται. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η έννοια της ελπίδας δεν αποτελεί απλώς ένα αφηρημένο συναίσθημα, αλλά μια ουσιαστική προϋπόθεση κοινωνικής συνοχής και προόδου.
Ιδιαίτερα αιχμηρός υπήρξε ο πρώην Περιφερειάρχης Αττικής, Γιάννης Σγουρός, ο οποίος με την πολυετή εμπειρία του στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και στα πολιτικά δρώμενα ,άσκησε δριμεία κριτική για την απουσία συγκροτημένης κυβερνητικής στρατηγικής. Στο επίκεντρο της παρέμβασής του βρέθηκε η δραματική κατάσταση “μερίδας της αγοράς” , η οποία όπως τόνισε, βρίσκεται «στα όρια της οικονομικής εξόντωσης». Πρόκειται για τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας, που όμως συνεχίζει να αντιμετωπίζει ασφυκτικές συνθήκες χωρίς ουσιαστική στήριξη.
Η τοποθέτησή του κατά την ειδική συνεδρίαση λογοδοσίας της περιφερειακής αρχής (1η/18-3-2026) δεν περιορίστηκε μόνο στα οικονομικά ζητήματα. Ανέδειξε παράλληλα και τα βαθύτερα θεσμικά προβλήματα που ταλανίζουν την Τοπική Αυτοδιοίκηση, τόσο σε επίπεδο Δήμων όσο και Περιφερειών. Η έλλειψη πόρων, η γραφειοκρατία και η απουσία σαφών αρμοδιοτήτων δημιουργούν ένα περιβάλλον δυσλειτουργίας που τελικά επιβαρύνει τον πολίτη.
Ιδιαίτερη βαρύτητα είχε η αναφορά του στο έργο του Αντώνης Σαμαράκης, και συγκεκριμένα στο βιβλίο του Ζητείται Ελπίς. Όπως χαρακτηριστικά σημείωσε, ο τίτλος αυτός, παρά το πέρασμα των δεκαετιών, παραμένει τραγικά επίκαιρος. Οι πολίτες εξακολουθούν να αναζητούν ελπίδα – όχι ως σύνθημα, αλλά ως απτή πολιτική πράξη. Η κοινωνική πολιτική, που θα έπρεπε να λειτουργεί ως δίχτυ προστασίας για τους πιο ευάλωτους, εμφανίζεται ανεπαρκής ή αποσπασματική.
Το ζήτημα, ωστόσο, δεν είναι μόνο η διαπίστωση των προβλημάτων. Είναι κυρίως η απουσία ενός συνεκτικού σχεδίου που να εμπνέει εμπιστοσύνη και να δημιουργεί προοπτική. Η ελπίδα δεν μπορεί να οικοδομηθεί χωρίς σαφείς πολιτικές, χωρίς διαφάνεια και χωρίς ουσιαστική στήριξη της πραγματικής οικονομίας. Οι πολίτες δεν ζητούν θαύματα· ζητούν σταθερότητα, δικαιοσύνη και ένα κράτος που να λειτουργεί υπέρ τους.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η πολιτεία καλείται να απαντήσει σε αυτό το διαχρονικό αίτημα: να μετατρέψει την απογοήτευση σε προσδοκία. Να αποδείξει ότι υπάρχει σχέδιο, βούληση και ικανότητα να αλλάξει η καθημερινότητα προς το καλύτερο. Γιατί χωρίς ελπίδα, καμία κοινωνία δεν μπορεί να προχωρήσει. Και όπως εύστοχα υπενθύμισε ο Γιάννης Σγουρός, η ανάγκη για αυτήν παραμένει ανοιχτή και επιτακτική.
