Του Νίκου Αρβανίτη
Μια ακόμη επιδεικτική ενέργεια αμφισβήτησης της θεσμικής κανονικότητας και εργαλειοποίησης των θρησκευτικών χώρων σημειώθηκε την Πέμπτη 12 Μαρτίου 2026, στη συνοικία Πουρναλίκ (Pırnalık) της Ξάνθης. Η εκδήλωση του Ιφτάρ μετατράπηκε σε πεδίο προκλητικής προβολής εθνικών συμβόλων της γείτονος χώρας, παρουσία σύσσωμου του φιλοπροξενικού μηχανισμού.
Εθνόσημο πάνω από το Μιχράμπ: Η φωτογραφία-ντοκουμέντο
Το πλέον εξοργιστικό στοιχείο της εκδήλωσης, όπως αποτυπώνεται στο φωτογραφικό υλικό που διακινήθηκε από τους ίδιους τους διοργανωτές, είναι η τοποθέτηση του τουρκικού εθνόσημου (ημισέληνος και αστέρι σε κόκκινο φόντο) σε περίοπτη θέση πάνω από την κόγχη του Μιχράμπ στο τέμενος της συνοικίας.
Πρόκειται για μια σαφή κίνηση συμβολικής «κατάληψης» ενός θρησκευτικού χώρου που βρίσκεται σε ελληνικό έδαφος. Η ανάρτηση εθνικών συμβόλων ξένης χώρας εντός τεμένους όχι μόνο αντιβαίνει στον ιερό χαρακτήρα του χώρου λατρείας, αλλά αποτελεί ευθεία προσβολή προς την ελληνική κυριαρχία και τους νόμους του κράτους, που ορίζουν τη θρησκευτική ελευθερία μακριά από πολιτικές και εθνικιστικές σκοπιμότητες.
Η «Παρασυναγωγή» της Ξάνθης
Η εκδήλωση λειτούργησε ως μια ακόμη παρασυναγωγή υπό την υψηλή εποπτεία του προξενικού κέντρου της Κομοτηνής, με στόχο τη νομιμοποίηση παράλληλων δομών:
-
Η Παρουσία του Ψευδομουφτή: Ο αυτοαποκαλούμενος «[ψευδο]μουφτής» Ξάνθης, Μουσταφά Τράμπα, πλαισίωσε την ηγεσία του Προξενείου, επιχειρώντας να εμφανιστεί ως ο θρησκευτικός ηγέτης της περιοχής, αγνοώντας προκλητικά τον επίσημο θεσμό της Μουφτείας.
-
Προξενική Καθοδήγηση: Ο Τούρκος Πρόξενος Κομοτηνής, Αϊκούτ Ουνάλ, συνοδευόμενος από τη σύζυγό του, έδωσε το «παρών», μετατρέποντας το θρησκευτικό δείπνο σε διπλωματική φιέστα.
-
Πολιτικός Βραχίονας: Η πρόεδρος του ΚΙΕΦ (DEB), Τσιγδέμ Ασάφογλου, συμπλήρωσε το σκηνικό, επιβεβαιώνοντας τη σύμπλευση του κόμματος με τη γραμμή της περιχαράκωσης που επιβάλλει το Προξενείο.
Το μήνυμα της «Μητέρας» Πατρίδας
Η επιλογή του Προξένου και του ψευδομουφτή να φωτογραφηθούν μπροστά στο τουρκικό εθνόσημο εντός του τεμένους δεν είναι τυχαία. Αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής που επιδιώκει να περάσει το μήνυμα ότι οι μουσουλμανικοί χώροι λατρείας στη Θράκη ελέγχονται και «προστατεύονται» από την Άγκυρα.
Η εργαλειοποίηση των παιδιών, που ακολούθησε στο τέμενος , εντάσσεται στην ίδια λογική των «δημοσίων σχέσεων» ενός μηχανισμού που αρνείται την ομαλότητα και επενδύει στον διαχωρισμό.
