Η Πύλη της Κόλασης έχει ως αφετηρία δύο θυελλώδεις ερωτικές ιστορίες.
Η πρώτη συνέβη τον 19ο αιώνα και συντάραξε το Παρίσι. Δύο από τους σημαντικότερους γλύπτες του κόσμου, ο Αύγουστος Ροντέν και η Καμίγ Κλοντέλ ερωτεύονται, ενώ ο Ροντέν είχε ήδη άλλη μόνιμη σύντροφο. Η σχέση τους θα στοιχειώσει από την ιστορία ενός άλλου παράνομου ζευγαριού του 13ου αιώνα. Ο Πάολο και η Φραντσέσκα, έζησαν έναν κρυφό έρωτα για 9 χρόνια, μιας και η Φραντσέσκα ήταν ήδη παντρεμένη με τον αδερφό του, που τελικά θα τους δολοφονήσει.
Ο Ροντέν θα δημιουργήσει μερικά από τα πιο εμβληματικά γλυπτά όλων των εποχών, τον Σκεπτόμενο, την Πύλη της Κόλασης και το Φιλί, που απεικονίζει τους αγκαλιασμένους Πάολο και Φραντσέσκα, λίγο πριν δολοφονηθούν. Και θα γίνει διάσημος.
Αντίθετα, η πατριαρχική εποχή θα διαλύσει το ταλέντο και τον ψυχισμό της Κλοντέλ και θα την κλείσει σε ψυχιατρείο για 30 χρόνια.
Τέσσερις ερμηνευτές, στην πιο εικαστική μέχρι τώρα παράσταση του σκηνοθέτη, δημιουργούν έναν κόσμο για την αφύπνιση του ανθρώπινου πνεύματος, την προσπάθειά του να νικήσει τον χρόνο και την ασταμάτητη φόρα του να αναζητά τον έρωτα.
Ο Γιάννης Καλαβριανός γράφει για το έργο:
Οι ιστορίες είναι σαν να υπάρχουν κάπου και να μας περιμένουν να τις αφηγηθούμε. Ολόκληρη η τέχνη είναι σαν να αιωρείται ασχημάτιστη κάπου. Μέχρι που ένα χέρι να κάνει την αρχή. Ήξερα πως ήθελα να φτιάξω μια παράσταση για τον χρόνο, για το τι αφήνουμε πίσω ως ανάμνηση του περάσματός μας από τη ζωή, για τους ανθρώπους που δυσκολεύονται, για τα κορίτσια και τα αγόρια που παντρεύτηκαν χωρίς να ξέρουν καλά καλά το γιατί και για εκείνα που ερωτεύτηκαν και κυνήγησαν τον έρωτά τους ως το τέλος.
Όταν είδα στο Μουσείο Ορσέ, τον πίνακα του Αλεξάντρ Καμπανέλ, όπου ο παράνομοι εραστές Πάολο και Φραντσέσκα πέφτουν την ίδια στιγμή νεκροί και στο βάθος έβλεπα την Πύλη της Κόλασης του Ροντέν, που έζησε με την Καμίγ Κλοντέλ έναν αντίστοιχο καταδικασμένο έρωτα, ήξερα πως βρήκα επιτέλους την ιστορία μου. Το ότι τα πραγματικά γεγονότα ξεκίνησαν στο Μουσείο Ορσέ, εκεί ακριβώς όπου γεννήθηκε και η ιδέα της παράστασης, ήταν μια απίστευτη σύμπτωση που τα έδεσε όλα. Δύο ιστορίες από τον 13ο και τον 19ο αιώνα που είναι τελικά μία. Αυτή της αιώνιας ανθρώπινης περιπέτειας.
Συντελεστές
Κείμενο-Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός
Σκηνικά: Μαρία Καραθάνου
Κοστούμια: Βάνα Γιαννούλα
Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου
Κίνηση: Μαριάννα Καβαλλιεράτου
Σχεδιασμός φωτισμών: Νίκος Βλασόπουλος
Ηχητικός σχεδιασμός: Κώστας Μπώκος
Βίντεο: Βασίλης Κουντούρης
Βοηθός σκηνοθέτη: Θωμαΐς Τριανταφυλλίδου
Βοηθός ενδυματολόγου: Τζίνα Ηλιοπούλου
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
Ιστορικός σύμβουλος: Ελένη Δρίβα
Διεύθυνση Παραγωγής: Κατερίνα Μπερδέκα
Οργάνωση Παραγωγής: Ρόζα Καλούδη, Βαγγέλης Βογιατζής
Παίζουν: Μαργαρίτα Αλεξιάδη, Γιώργος Γλάστρας, Αλεξία Μπεζίκη, Παναγιώτης Παυλίδης
Σε βίντεο: Λυδία Φωτοπούλου
Προπώληση εισιτηριών, εδώ.
